Final Fantasy VIII - The End

Πεντέμισι μήνες αφότου το ξεκίνησα στις 31/08/2012 έφτασε χθες το Final Fantasy VIII, ένα από τα αγαπημένα μου Final Fantasy, στο τέλος του.  Αγαπημένο μου όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας και του σύμπαντος του αλλά και λόγω του Junction συστήματος που χρησιμοποιεί και δίνει έναν εντελώς διαφορετικό αέρα σε όλο παιχνίδι. Κρίμα που αυτό το σύστημα δεν χρησιμοποιήθηκε σε κάποιο άλλο Final Fantasy μετά το VIII... Τα στατιστικά μου από το τελευταίο save πριν την μάχη με την Ultimecia είναι τα εξής:

Νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ποιοι χαρακτήρες είναι οι αγαπημένοι μου! Τέσσερις από τους έξι βασικούς χαρακτήρες του ανέβασα στο ανώτερο δυνατό επίπεδο. Στον αντίποδα, τον Irvine δεν τον χρησιμοποίησα σχεδόν καθόλου... Κατά τα άλλα το gameplay έφτασε στις 91 ώρες και 11 λεπτά, απόκτησα SeeD επίπεδο Α αν και ανεβοκατέβαινε μεταξύ επίπεδου 30 και Α αρκετές φορές πριν το τέλος. Και μάζεψα 1112740 Gil. Επίσης αναφορικά με τα GF τα επίπεδά τους είναι:

Και ως είθισται προσφέρω και για το Final Fantasy VIIΙ το save μου για όποιον ενδιαφέρεται. Αυτήν την φορά σε δύο μορφές. Μία ολοκληρωμένη μέχρι και πριν την τελική μάχη ως  .mcd για PlayStation emulators. Και μία ακόμη μέχρι το τέλος του 3ου CD / αρχή του 4ου για το PS3.

Τώρα θα πρέπει να αποφασίσω που και πως θα παίξω το Final Fantasy IX...

Final Fantasy VII: The End

Με το Emerald και Ruby Weapon πλέον ηττημένα έχω ουσιαστικά τελειώσει το Final Fantasy VII και με το παραπάνω.

Τα δύο αυτά super bosses είναι υπερβολικά πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο στο παιχνίδι ακολουθώντας την §190 της μεγάλης λίστας των κλισέ των cRPG. Συγκριτικά θα αναφέρω πως το υπέρτατο summon του παιχνιδιού, Knights of the Round (που απαιτεί μια υπερβολικά χρονοβόρα διαδικασία για να αποκτηθεί) μπορεί με μία ως δύο χρήσεις να βγάλει k.o. τον τελευταίο αρχηγό του παιχνιδιού (Sephiroth στην τελική μορφή του) ενώ για το Ruby Weapon μου χρειάστηκε να κάνω γύρω στις έξι-επτά φορές την χρήση του!

Τέλος καλό, όλα καλά πάντως και τα στατιστικά του παιχνιδιού μου μετά και το τέλος των Weapon έχουν ως εξής:

Cloud
LV 81
Limit Level 4

Barret
LV 80
Limit Level 4

Tifa
LV 81
Limit Level 4

Red XIII
LV 65
Limit Level 1

Yuffie
LV 64
Limit Level 1

Cait Sith
LV 64
Limit Level 1

Vincet
LV 65
Limit Level 1

Cid
LV 65
Limit Level 1

Χρόνος: 52:20
Gil: 2259821

Όπως φαίνεται προτίμησα να χρησιμοποιήσω το τρίο Cloud-Barret-Tiffa μετά την αποχώρηση της Aerith ως αποτέλεσμα όλοι οι άλλοι χαρακτήρες να μείνουν στάσιμοι. HP και MP δεν αναφέρω μια και είναι μεταβλητά ανάλογα τι Materia έχουν χρησιμοποιηθεί στους παίκτες.

 

Κάντε κλικ στην εικόνα για το save

Μια γενική περιγραφή του Final Fantasy VII και η γνώμη μου για αυτό, υπάρχει εδώ. Επόμενος σταθμός το Final Fantasy VIII! Αν και ίσως αργήσει μια και ξεκίνησα το Uncharted 3 πρόσφατα...

Το τέλος του νήματος...

Μετά από αρκετά βράδια χαλαρής ενασχόλησης με το Kirby's Epic Yarn έφτασα στο τέλος του. Το κοντέρ του playtime έδειχνε 21:23:05 όταν έφτασα να έχω ολοκληρώσει τα πάντα στο παιχνίδι!

Γενικά ήταν ένα ευχάριστο παιχνίδι με πάρα πολύ ωραία οπτική και ηχητική παρουσίαση. Ο βαθμός δυσκολίας ήταν γενικά ούτε πολύ εύκολος αλλά ούτε πολύ δύσκολος στο βασικό παιχνίδι, ενώ ανέβαινε αρκετά αν ο παίκτης θελήσει να ασχοληθεί περισσότερο για να φτάσει στο 100%

Όποιος ενδιαφέρεται το game save μου μπορεί να το κατεβάσει από εδώ

Αναρτήσεις από την κατάψυξη: Zack & Wiki

Με την ευκαιρία του ξεκαθαρίσματος των παιχνιδιών που έχουν γίνει «αιώνια» στην λίστα τελείωσα τις τελευταίες μέρες και το Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure. Ένα σχετικά από τα πρώτα παιχνίδια για το Wii που προφανώς θα μείνει στην ιστορία ως ακόμη ένα ποιοτικό παιχνίδι της Capcom που δυστυχώς δεν κατάφερε να γίνει εμπορική επιτυχία.

Το παιχνίδι μας φέρνει στον ρόλο του Zack, ενός ανερχόμενου πειρατή που με την βοήθεια της Wiki, προσπαθεί να βρει τον θρυλικό θησαυρό του Barbaros. Από gameplay μεριά, έχουμε ένα point & click adventure αν και όμως με την χρήση του Wiimote δεν περιορίζεται ο παίκτης μόνο στο να δείχνει και να κάνει κλικ στην οθόνη. Σχεδόν όλες οι κινήσεις μέσα στο παιχνίδι εξομοιώνονται, οπότε ανάλογα τι γρίφο θα χρειαστεί ο παίκτης να λύσει, θα πρέπει και αντίστοιχα να ταρακουνήσει, χτυπήσει, κουδουνίσει, κόψει, ρίξει, κρεμάσει κτλ κτλ με το Wiimote. Η αναγνώριση των κινήσεων είναι σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο και τα πάντα λειτουργούν όπως αναμένεται.

Οι γρίφοι του παιχνιδιού ξεκινούν σχετικά απλά, αλλά κατά την διάρκεια η δυσκολία ανεβαίνει ως το αποκορύφωμα στην τελευταία πίστα. Αρκετές φορές δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να λυθεί ο γρίφος και ο παίκτης ανταμείβεται ανάλογα το πόσο έξυπνα ή γρήγορα τον έλυσε με ειδικούς πόντους που ονομάζονται HirameQ ή HQ εν συντομία, στο παιχνίδι. Τα γραφικά τα βρήκα πολύ ικανοποιητικά και συμπαθητικά, οπτικά μου φαίνεται ακόμη ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του Wii, λόγω της απλότητας του anime στυλ γραφικών που χρησιμοποιεί και της ζωντάνιας που δίνουν χωρίς να φαίνονται επίπεδα σαν καρτούν.

Γενικά θα έλεγα πως είναι ακόμη ένα κρυφό διαμάντι της Capcom, που δυστυχώς ίσως λόγω του είδους του ή την δυσκολίας δεν είχε και την ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό. Σε όποιον του αρέσουν οι γρίφοι το συνιστώ πάντως ανεπιφύλακτα.

Την πρώτη φορά που ασχολήθηκα το είχα απλώς τερματίσει, αυτήν την φορά  το τελείωσα 100% μαζεύοντας και όλους τους κρυμμένους θησαυρούς που υπάρχουν στις πίστες του παιχνιδιού. Τα στατιστικά μου είναι:

Και επίσης κάτι καινούργιο. Σε όποιον ενδιαφέρει μπορεί να κατεβάσει και το save μου! Από εδώ.