Αν ο Miyazaki έφτιαχνε ταινίες σαν διάφορες γνωστές anime σειρές...

Δεν λέω... Σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον!

Η τελευταία βραδιά στην Νάπολη

Η Νάπολη είναι μια πόλη βρόμικη, θορυβώδης με υπερβολική κίνηση και αναρχία στους δρόμους. Σε κάθε γωνία, ιδιαίτερα το βράδυ στέκεται ή περιπολεί ή αστυνομία ή οι καραμπινιέροι για να δίνουν παρουσία. Ακόμη και στην Γερμανία που λένε πως η αστυνομία είναι παντού, δεν είδα τόσο πολύ. Τα μεσημέρια γίνεται σιέστα και όταν τα μαγαζιά κλείνουν ταμπουρώνονται έτσι ώστε δεν φαίνεται καν τι μαγαζί υπάρχει πίσω από τις μεταλλικές πόρτες ή το κατεβασμένο στόρι. Σε κάθε γωνιά υπάρχουν εκκλησίες. Τόσες πολλές και μικρές που ελάχιστες λειτουργούν ή είναι συντηρημένες και αν σε μια γωνιά δεν υπάρχει εκκλησία θα υπάρχει μια εικόνα ή ένα μικρό εκκλησάκι με λουλούδια ή κεριά. 

Τα αρχαία έχουν ενσωματωθεί / χτιστεί από τα νέα και αφήνουν ένα άρωμα μυστηρίου παλιάς εποχής όταν για παράδειγμα ακριβώς πάνω από τα κατάλοιπα του αρχαίου αμφιθεάτρου όπου έκανε το ντεμπούτο του ο Νέρωνας υπάρχει οικοδομή και υπνοδωμάτια όπου ζουν άνθρωποι.

Φαγητό υπάρχει επίσης παντού και οι πιτσαρίες έχουν την τιμητική τους. Οι ντόπιοι και αυτοί που δεν θέλουν να το παίξουν καθαροί τουρίστες για να καθίσουν σε εστιατόριο τρώνε και πίνουν έξω από τα φαγάδικα στις πλατείες και τους δρόμους, δίνοντας τους ζωή τις βραδινές ώρες. Αλλά πάντα υπάρχουν και τα σκοτεινά στενά δρομάκια χωρίς ψυχή, όπου μερικοί ίσως δεν τολμούν να περάσουν την νύχτα. 

03/06/2013

arrivederci Napoli

You can (not) redo

Μετά από χρόνια αναμονής (η προηγούμενη ταινία της τετραλογίας είχε κυκλοφορήσει το 2009) και με την bluray κυκλοφορία του Evangelion 3.0 - You can (not) redo κατάφερα επιτέλους να δω το τρίτο μέρος του κινηματογραφικού remake του Neon Genesis Evangelion.

Τα πρώτα έξι λεπτά της ταινίας είχαν κυκλοφορήσει εδώ και αρκετό καιρό ως promotion κάτι που ανέβασε το ενδιαφέρον για τους φαν στα ύψη. Σε αυτά τα έξι λεπτά έχουμε δράση και την κλασσική γνώριμη συνταγή evangelion που όλοι αγαπήσαμε. Το πρόβλημα ίσως είναι πως πέρα από αυτά τα έξι λεπτά όλα αλλάζουν και φέρνουν τα πάνω κάτω... Σε τέτοιο βαθμό που είχα την εντύπωση πως βλέπω ένα εντελώς διαφορετικό anime και όχι evangelion. 14 χρόνια έχουν περάσει μετά το τέλος της δεύτερης ταινίας, ο κόσμος έχει αλλάξει και οι γνώριμοι χαρακτήρες εμφανίζονται εντελώς διαφορετικοί και αλλαγμένοι χωρίς να εξηγηθεί καθόλου ποια κίνητρα έχουν πλέον. Γενικά η όλη ταινία κάνει αίσθηση πως δεν είναι αυτή που αρχικά προγραμματίζονταν να γίνει. Το preview στο τέλος της δεύτερης ταινίας δεν συμφωνεί με τα δεδομένα της τρίτης και υπάρχει ξαφνικά ένα τεράστιο κενό που δεν εξηγείται. Οι χαρακτήρες αναπτύσσονται ελάχιστα πλέον. Η Mari ενώ εμφανίστηκε ως νέος χαρακτήρας ήδη από την προηγούμενη ταινία ακόμη δεν εξηγήθηκε τι ρόλο βαράει και πολλά διάφορα άλλα αφήνουν ένα αίσθημα απογοήτευσης. Απογοήτευση γιατί ενώ η ταινία διαρκεί πάνω από μία ώρα η ιστορία προχώρησε ελάχιστα, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες έχουν αλλαγή 180° και αντί να δοθεί εξήγηση για αυτό προτιμήθηκε να φορτωθεί η ταινία με σκηνές δράσης και εφέ... Δεν έχω πρόβλημα όταν σε κάποιο σημείο έρχονται τα πάνω κάτω σε μια ιστορία. Αλλά περιμένω τουλάχιστον να υπάρχει και κάποιος λόγος για αυτό. Η απορία τώρα είναι πόσο θα περιμένουμε για το τελευταίο μέρος και κατά πόσο θα μας δώσει εξηγήσεις και θα κλείσει ικανοποιητικά αυτήν την εντελώς νέα ιστορία.

스텔라 난 칼을 들고*

* «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» στα Κορεάτικα σύμφωνα με την Google μετάφραση

Γιατί πιο εύκολο (και φτηνό) είναι σήμερα να βρεις μια ελληνική ταινία από την άλλη άκρη του κόσμου παρά από την Ελλάδα. Ιδού λοιπόν η γνωστή «Στέλλα» σε Κορεάτικη έκδοση.

Take that!

Ναι και μια live προγραμματισμένη εγγραφή. Χάρις ενός φεστιβάλ ταινιών φαντασίας μπορώ να δω στον κινηματογράφο την ταινία 逆転裁判 (Gyakuten Saiban) ή Ace Attorney όπως είναι γνωστή στα μέρη μας η σειρά ηλεκτρονικών παιχνιδιών πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία. Ελπίζω παρά την κατάρα των περισσότερων ταινιών βασισμένων σε ηλεκτρονικά παιχνίδια να μην είναι καμιά μούφα... Από τις φωτογραφίες που έχω δει πάντως κάνανε πολύ καλή δουλειά στο να μεταφέρουν τους χαρακτήρες στην μεγάλη οθόνη με κανονικούς ηθοποιούς.

Το εισιτήριο που μου επιτρέπει αυτήν την στιγμή να δω την ταινία Ace Attorney

Παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας:

Scott Pilgrim vs. the world

Συνήθως όταν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι γίνεται ταινία, τις περισσότερες φορές έχουμε μια πατάτα και στην καλύτερη περίπτωση έχουμε κάτι το μέτριο... Τι γίνεται όμως όταν έχουμε ένα κόμικ που είναι βασισμένο στο όλο cult των ηλεκτρονικών παιχνίδιων, και έπειτα μια ταινία βασισμένη σε αυτό το κόμικ; Ένα έπος, επικής επικότητας! Ή με άλλα λόγια την ταινία Scott Pilgrim vs. the world.

Η ιστορία απλή, ο Scott είναι ένας ψιλό «looser ροκάς with no life» σε παρατεταμένη μετά-χυλοπητική περίοδο ανάρρωσης που βγαίνει ραντεβού μια μια χαριτωμένη schoolgirl κινεζούλα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Αλλά εκεί που δεν το περιμένει, μπαίνει στην ζωή του η Ramona Flowers που το κλέβει την καρδιά. Αλλά ο δρόμος για να κερδίσει την Ramona δεν είναι εύκολος μια και καραδοκούν οι εφτά (όχι νάνοι) σατανικοί πρώην του οποίους θα πρέπει να νικήσει σε μάχες μέχρι τελικής πτώσεως. Και έτσι ξεκινά ένα υπερθέαμα που δεν θα αφήσει κανέναν gamer ασυγκίνητο... (εξαίρεση ίσως αυτούς που παίζουν WoW :P)

Ως ιδέα θυμίζει αρκετά την anime σειρά Lucky ☆ Star. Έχει αρκετές αναφορές σε γνωστά ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά χρησιμοποιεί πάρα πολλά κλισέ από γενικά όλη την βιομηχανία. Τα εφέ δένουν εκπληκτικά καλά με την ταινία και τους ηθοποιούς. Με λίγα λόγια... Δεν περιγράφεται! Τρέξτε να το δείτε, κατά προτίμηση στον κινηματογράφο, το αξίζει!!!

Όνειρο μεσοκαλοκαιριάτικης νυχτός

Όπως έγραψα και πριν, μετά το Petshop of Horrors ξανά άρχισα να βλέπω την σειρά xxxHOLiC. Πέρα από την επανάληψη της πρώτης σαιζόν είδα επίσης και συμπληρωματικά την ταινία την οποία δεν είχα δει πριν αλλά και το πιο πρόσφατο OVA, το xxxHOLiC Rō...

Η σειρά διηγείται ιστορίες μυστηρίου με αρκετές δόσεις υπερφυσικού και βασίζεται πάνω στην φιλοσοφία του αναπόφευκτου/μοίρας/ριζικού/κάρμα/«όπως θέλεις πες το» και του ότι για να αποκτήσει κάποιος κάτι θα πρέπει να θυσιάσει κάτι άλλο αντίστοιχής - για αυτόν - αξίας. Σε αυτήν ακριβώς την εξίσωση βασίζεται και η Yuuko Ichihara (ένα από τα πολλά ονόματα με τα οποία είναι γνωστή...) κρατώντας ένα μαγαζί λίγο ασυνήθιστο από όλα τα άλλα. Σε αυτό το μαγαζί πραγματοποιούνται οι ευχές και οι επιθυμίες των επισκεπτών του. Πάντα όμως με το αντίστοιχο αντίτιμο...

Πιστός της δούλος εργαζόμενος είναι ο Watanuki Kimihiro. Ένα μη συνηθισμένο άτομο, μια και όσο μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό του, είχε πάντα το χάρισμα (ή πρόβλημα) του να μπορεί να βλέπει φαντάσματα, πνεύματα, και λοιπά περίεργα πλάσματα. Πέραν του ότι τα βλέπει όμως, φαίνεται, πως για κάποιο λόγο αυτά ελκύονται προς αυτόν - κάνοντας του την ζωή ιδιαίτερα δύσκολη και ανυπόφορη. Για αυτόν τον λόγο παρέχει τις εργασίες του στην Yuuko ώστε, ως αντάλλαγμα, να του εκπληρώσει την επιθυμία του να απαλλαχτεί από αυτά τα πνεύματα που τον βασανίζουν. Το καστ συμπληρώνεται από τον Shizuka Doumeki, συμαθητή του Watanuki. Ο Shizuka, αν και δεν έχει την δυνατότητα να δει όσα μπορεί να δει ο Watanuki, έχει την δύναμη να απωθεί και να εξευμενίζει φαντάσματα. Κάτι που τον κάνει αρκετές φορές αναγκαίο σύντροφο του Watanuki στις εξορμήσεις του. Και, παρόλο που η Yuuko έχει αναφέρει πως αυτοί οι δύο μοιράζονται κοινή μοίρα ο Watanuki ποτέ δεν διστάζει να δείξει την δυσανασχέτηση και αντιπάθειά του όταν βρίσκεται ο Shizuka τριγύρω...

Η ταινία που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2005 στις Ιαπωνικές αίθουσες με τον υπότιτλο: 真夏ノ夜ノ夢 («Όνειρο μεσοκαλοκαιριάτικης νυχτός») βρίσκει την Yuuko με τους Watanuki και Shizuka να προσπαθούν να εκπληρώσουν την επιθυμία μιας γυναίκας στο να μπορέσει να μπει στην έπαυλή της. Όποιος γνωρίζει το γενικό ύφος του xxxHOLiC, σίγουρα θα καταλάβει αμέσως πως δεν πρόκειται για μια κλασική περίπτωση κλειδαρά, τύπου: «κλειδώθηκα απ' έξω»! Η έπαυλη φαίνεται να είναι στοιχειωμένη και να κρατά πολύ καλά ένα μυστικό από το παρελθόν...

Η ταινία εξελίσσεται μέσα σε μια νύχτα (εξού και ο τίτλος) και χρησιμοποιεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό computer animation για να αποδώσει το ιδιαίτερα «ονειρικό» και ψυχεδελικό περιβάλλον που κυριαρχεί μέσα στην έπαυλη. Σε αρκετά σημεία μου θύμισε το Sen to Chihiro no Kamikakushi / Spirited Away αλλά και το Paprika σε κάποια άλλα.

Επίσης αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ και μου έκανε εντύπωση ήταν ο «kick ass» δυναμισμός της Yuuko προς το τέλος της ταινίας. Μια και συνήθως, αν και φαινομενικά σχεδόν παντοδύναμη, παρουσιάζεται στην σειρά πάντα ως αργόσχολη, σχεδόν αλκοολική, βάζοντας πάντα άλλους να δουλεύουν για αυτήν ή να βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Για πρώτη φορά την είδαμε να παίρνει την υπόθεση στα χέρια της, επιβεβαιώνοντας την παντοδυναμία της...

Επίσης οι αναφορές στο Tsubasa Chronicles επέστρεψαν στην ταινία, κάτι που είναι πάντα ευπρόσδεκτο! Η ταινία συνιστάται ανεπιφύλακτα, όχι μόνο στους φαν της σειράς ;)

Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief

Μετά από αρκετό διάστημα αποχής από τις κινηματογραφικές αίθουσες ξανά έκανα χθες το ντεμπούτο μου για αυτήν την χρονιά με το Percy Jackson & The Olympians. Η πρώτη από μια σειρά ταινιών βασισμένη σε βιβλία, με πρωταγωνιστές νεαρά άτομα με ιδιαίτερες δυνάμεις, που θέλει να γίνει το επόμενο φαινόμενο Harry Potter. (Θυμάται το Νάρνια κανείς; χαχα!)

Ομολογώ πως δεν είχα ξανά ακούσει για τα βιβλία πριν την ταινία. Ούτε γενικά είχα ακούσει πολλά για την ταινία, εκτός από ένα τρέιλερ από μια ανάρτηση στο Facebook. Γενικά ήταν η απόφαση της στιγμής μια και οι επιλογές περιορίζονταν στον Percy, τον Sherlock Holmes και μια ταινία με χορό και τραγούδι(!)... Οπότε ως Έλλην το γένος επέμενα να δούμε τον Percy.

Η ταινία βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αρχαία Ελληνική μυθολογία χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται πάρα πολύ αμερικάνική (όπως παράδειγμα με παρόμοιες περιπτώσεις με ήρωες της Marvel). Ως γνωστόν οι 12 θεοί ήταν λίγο πολύ αλανιάρηδες και δεν μπορούσαν να παραμείνουν στα προφανώς σημαντικά θεϊκά τους καθήκοντα και έτσι που και που κατεβαίνουν στην γη για να π... εεμ ν αποκτήσουν τέκνα... Και εδώ ερχόμαστε στον Percy Jackson, τον γιο του θεού Ποσειδώνα (που παίζει στον ελεύθερό του χρόνο και ως guest star στο Grey's Anatomy) ο οποίος ζει (κλασικά) μια φυσιολογική ζωή ως που μια μέρα ανακαλύπτει πως κάτι τρέχει στα αρχαία Ελληνικά και βρίσκεται να κατηγορείται ως κλέφτης για τους χαμένους κεραυνούς (και αστροπελέκια;) του Δία. Η μεταφορά της αρχαίο-Ελληνικής μυθολογίας στην Αμερική του 20ου αιώνα είναι αρκετά πετυχημένη. Προσωπικά το μόνο που με πείραξε ήταν η κατασκήνωση για τους ημίθεους που έμοιαζε περισσότερο σαν να βγήκε από την σειρά «Ηρακλής» ή «Ζήνα».

Γενικά ως σύνολο η ταινία κυλά με γοργό ρυθμό μην αφήνοντας χρόνο για να βαρεθεί το κοινό αλλά και χωρίς να είναι ταυτόχρονα υπερβολικά φορτωμένη με σκηνές δράσης, ως είθισται στις χολιγουντιανές ταινίες. Χωρίς να είναι η απόλυτη ταινία της χρονιάς σίγουρα δεν θα απογοητεύσει όποιον επιλέξει να την δει. Έχοντας να προσφέρει ένα μεγάλο φάσμα, από Ελληνική μυθολογία ως Lady Gaga και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς: ο πρώην 007, Pierce Brosnan αρκετά πιο πλαδαρός τώρα που δεν υπηρετεί άλλο την αυτού μεγαλειότης, η Uma Thurman που αφού πετσόκοψε τον Bill και δεν είχε κάποιον άλλον να σφάξει της φύτρωσαν φίδια στα μαλλιά από το κακό της και η Περσεφόνη (Rosario Dawson) που ίσως δεν είναι γνωστή αλλά είναι πολύ γκομενάκι και η μοναδική που έχει 2-3 γραμμές Ελληνικούς διαλόγους στο σενάριο.

Doubutsu no mori - Anime

Είναι κανένας άλλος εξίσου ενθουσιασμένος με εμένα σχετικά με αυτό, εκεί έξω;

Το παιχνίδι, γνωστό ως Animal Crossing στα μέρη μας, αποκτά και μια διασκεύη σε ταινία για την μεγάλη οθόνη.

Τρέιλερ εδώ: http://www.doubutsunomori-movie.jp/tokuhou/yokoku.html