New 3DS XL & Co.

Μια μέρα αργότερα από την ημερομηνία κυκλοφορίας, την ημέρα του Βαλεντίνου μου ήρθε το πακέτο με το πολύ αναμενόμενο (για εμένα) νέο 3DS της Nintendo μαζί με την συλλεκτική έκδοση του Majora's Mask 3D.

Η απόφαση ήταν δύσκολη ανάμεσα στο Zelda και Monster Hunter 4 Ultimate bundle, αλλά τελικά κατέληξα στο MH4U μια και ήθελα να έχω την συλεκτική έκδοση του Majora's Mask. Με το άνοιγμα του κουτιού η πρώτη εντύπωση ήταν πολή θετική. Το μεταλλικό λουκ ταιριάζει πολύ και φαίνεται καλύτερο από ότι στις φωτογραφίες στο internet. Ως XL έκδοση είναι πιο μεγάλο από το παλιό...

Εκτός από το μέγεθος στο New 3DS XL έχουμε φυσικά και διάφορες αλλαγές στο hardware. Συγκεκριμένα έχουμε: 

• το Super-Stable 3D, μια προσθήκη που χρησιμοποιεί την εμπρόσθια κάμερα του 3DS για να ρυθμίζει το τρισδιάστατο εφέ ανάλογα με την κίνηση και γωνία του κεφαλιού του παίκτη.
• προσθήκη του C-Stick και πλήκτρων ZR, ZL 
• NFC για προσβασιμότητα με τις φιγούρες Amiibo
• μεγαλύτερη διάρκεια της μπαταρίας
• πιο γρήγορο hardware
• χρήση micro SD αντί της απλής SD
• δυνατότητα πρόσβασης στην micro SD του 3DS από έναν υπολογιστή μέσω του οικιακού δικτύου ίντερνετ. 

Αυτά τα λίγα ή πολλά παρατήρησα ως τώρα, ίσως να υπάρχουν και άλλα που να μην τα πρόσεξα ως τώρα... Ένα πράγμα που δεν άλλαξε και βρίσκω απαράδεκτο είναι πως στις ρυθμίσεις έχει και σε αυτό το 3DS μόνο τρεις δυνατές ρυθμίσεις για το internet. Που ζούμε πια, γιατί να μην μπορούμε να έχουμε περισσότερες;

Το πρώτο βήμα ήταν να μεταφέρω το σύστημα του παλιού 3DS στο New 3DS XL μια διαδικασία πλέον γνωστή μια και την έκανα παλιότερα επίσης στην μεταφορά από το πρώτο μου 3DS στο Zelda Ocarina of Time 3DS. Υπάρχουν μεν κάποιες διαφορές και πλέον υπάρχει η δυνατότητα να μεταφέρεις τα πάντα ασύρματα στο νέο σύστημα. Ως τώρα έπρεπε να αλλάξεις τελειώνοντας την παλιά κάρτα SD από το παλιό στο νέο σύστημα, κάτι που πλέον είναι λίγο δύσκολο, μια και χρησιμοποιούνται κάρτες διαφορετικού τύπου.

Καθώς τα είχα όλα έτοιμα και πάτησα να ξεκινήσει η μεταφορά, δυστυχώς εμφανίστηκε το πρώτο πρόβλημα. Η micro SD του New 3DS XL αν και 4 GB δεν χωρούσε όλα τα δεδομένα του παλιού μου συστήματος... Έτσι αναγκαστικά θα έπρεπε να τρέξω στο κοντινότερο mediamarkt για να αγοράσω μια καινούργια κάρτα micro SD... Μισή ώρα αργότερα, 14€ φτωχότερος και 32 GB πλουσιότερος έφτασα πάλι σπίτι και για πρώτη φορά άνοιξα το βιβλίο οδηγιών του New 3DS XL για να δω που στο καλό έβαλαν την micro SD (μια και αντίθετα με τα προηγούμενα, δεν βρίσκεται σε εμφανές εξωτερικό μέρος). Πλέον η micro SD βρίσκεται κάτω από το κάλυμμα της μπαταρίας στο κάτω μέρος της συσκευής και απαιτεί ξεβίδωμα με ένα μικρό σταυροκατσάβιδο. Μικρό το κακό και γρήγορα κατάφερα να αλλάξω την micro SD και φτάσαμε επιτέλους στο σημείο της μεταφοράς. Powered by Pikmin!

Πόση ώρα χρειάστηκε δεν μπορώ να πω, μια και είχα φύγει από το σπίτι και γύρισα αρκετά αργότερα. Πάντως μετά την μεταφορά όλα τα παιχνίδια και αρχεία μου βρίσκονταν στο νέο 3DS XL και όλα πήγαν καλά. Το μόνο που έλειπε ήταν να ξανά κατεβάσω το Monster Hunter 4 Ultimate από το eshop. Τέλος καλό όλα καλά!

Take that!

Ναι και μια live προγραμματισμένη εγγραφή. Χάρις ενός φεστιβάλ ταινιών φαντασίας μπορώ να δω στον κινηματογράφο την ταινία 逆転裁判 (Gyakuten Saiban) ή Ace Attorney όπως είναι γνωστή στα μέρη μας η σειρά ηλεκτρονικών παιχνιδιών πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία. Ελπίζω παρά την κατάρα των περισσότερων ταινιών βασισμένων σε ηλεκτρονικά παιχνίδια να μην είναι καμιά μούφα... Από τις φωτογραφίες που έχω δει πάντως κάνανε πολύ καλή δουλειά στο να μεταφέρουν τους χαρακτήρες στην μεγάλη οθόνη με κανονικούς ηθοποιούς.

Το εισιτήριο που μου επιτρέπει αυτήν την στιγμή να δω την ταινία Ace Attorney

Παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας:

Αναρτήσεις από την κατάψυξη: Zack & Wiki

Με την ευκαιρία του ξεκαθαρίσματος των παιχνιδιών που έχουν γίνει «αιώνια» στην λίστα τελείωσα τις τελευταίες μέρες και το Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure. Ένα σχετικά από τα πρώτα παιχνίδια για το Wii που προφανώς θα μείνει στην ιστορία ως ακόμη ένα ποιοτικό παιχνίδι της Capcom που δυστυχώς δεν κατάφερε να γίνει εμπορική επιτυχία.

Το παιχνίδι μας φέρνει στον ρόλο του Zack, ενός ανερχόμενου πειρατή που με την βοήθεια της Wiki, προσπαθεί να βρει τον θρυλικό θησαυρό του Barbaros. Από gameplay μεριά, έχουμε ένα point & click adventure αν και όμως με την χρήση του Wiimote δεν περιορίζεται ο παίκτης μόνο στο να δείχνει και να κάνει κλικ στην οθόνη. Σχεδόν όλες οι κινήσεις μέσα στο παιχνίδι εξομοιώνονται, οπότε ανάλογα τι γρίφο θα χρειαστεί ο παίκτης να λύσει, θα πρέπει και αντίστοιχα να ταρακουνήσει, χτυπήσει, κουδουνίσει, κόψει, ρίξει, κρεμάσει κτλ κτλ με το Wiimote. Η αναγνώριση των κινήσεων είναι σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο και τα πάντα λειτουργούν όπως αναμένεται.

Οι γρίφοι του παιχνιδιού ξεκινούν σχετικά απλά, αλλά κατά την διάρκεια η δυσκολία ανεβαίνει ως το αποκορύφωμα στην τελευταία πίστα. Αρκετές φορές δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να λυθεί ο γρίφος και ο παίκτης ανταμείβεται ανάλογα το πόσο έξυπνα ή γρήγορα τον έλυσε με ειδικούς πόντους που ονομάζονται HirameQ ή HQ εν συντομία, στο παιχνίδι. Τα γραφικά τα βρήκα πολύ ικανοποιητικά και συμπαθητικά, οπτικά μου φαίνεται ακόμη ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του Wii, λόγω της απλότητας του anime στυλ γραφικών που χρησιμοποιεί και της ζωντάνιας που δίνουν χωρίς να φαίνονται επίπεδα σαν καρτούν.

Γενικά θα έλεγα πως είναι ακόμη ένα κρυφό διαμάντι της Capcom, που δυστυχώς ίσως λόγω του είδους του ή την δυσκολίας δεν είχε και την ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό. Σε όποιον του αρέσουν οι γρίφοι το συνιστώ πάντως ανεπιφύλακτα.

Την πρώτη φορά που ασχολήθηκα το είχα απλώς τερματίσει, αυτήν την φορά  το τελείωσα 100% μαζεύοντας και όλους τους κρυμμένους θησαυρούς που υπάρχουν στις πίστες του παιχνιδιού. Τα στατιστικά μου είναι:

Και επίσης κάτι καινούργιο. Σε όποιον ενδιαφέρει μπορεί να κατεβάσει και το save μου! Από εδώ.

Δίπλωμα Κυνηγού

Tatsunoko VS Capcom Ultimate All-Stars

Crossover Fighting, η συνέχεια. Μετά το Super Smash Bros, το οποίο περιέχει περισσότερο Nintendo χαρακτήρες με εξαίρεση τον Sonic από την Sega και τον Snake της Konami, έρχεται και η Capcom στο Wii με την δική της σειρά VS που ίσως να είναι και αυτή που ξεκίνησε την όλη cross over ιδέα για τα fighting παιχνίδια. Αυτήν την φορά έναντι στους χαρακτήρες της Capcom παρατάσσονται οι ήρωες των anime της Tatsunoko, εταιρίας animation που έχει παράγει αρκετά γνωστά αλλά και λιγότερα γνωστά anime.

Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχει Kirby... οπότε ο παίκτης της επιλογής μου έγινε ο Yatterman-1. Ίσως λόγω της υπερβολικής καλτίλας του! Από το λίγο που ασχολήθηκα παρατήρησα πως το παιχνίδι είναι πιο απαιτητικό από ότι το smash bros και χρειάζεται ο παίκτης να εξοικειωθεί λίγο με τις κινήσεις (το απλώς να πατάω ότι να είναι από τα κουμπιά δεν με έφερε πολύ μακριά και δεν άργησε η οθόνη gameover...) Θετικό βρήκα πως οι χαρακτήρες παραμένουν Ιαπωνόφωνοι!! Νομίζω θα έχανε πολύ αν βάζανε αγγλικό dub. Εντύπωση μου έκανε επίσης και η ομοιότητα με το Smash Bros. Όχι στο gameplay μέρος αλλά περισσότερο τα μενού αλλά και κυρίως οι τίτλοι τέλους που αποτελούν ένα διαδραστικό μίνι παιχνίδι (όπως ήταν πάντα στο smash bros.) όπου ο παίκτης προσπαθεί να μαζέψει περισσότερα χμμ νομίσματα ή τέλος πάντων credits στην ουσία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μαγαζί για ξεκλείδωμα από έξτρας.

Ένα Super Robot Wars λείπει τώρα για το Wii... Αλλά και με ένα Macross παιχνίδι θα ήταν ευχαριστημένη η anime πλευρά μου.

Και από "action adventure" πάμε σε σκέτο "adventure" © JimP

Ή με άλλα λόγια, το επόμενο παιχνίδι που ξεκίνησα να ασχολούμαι στο Wii είναι το Zack & Wiki - Quest for Barbaro's Treasure. 

Ένα point & clip adventure που μας βάζει στον ρόλο του Zack, φιλόδοξου πειρατή, μέλους της οργάνωσης των θαλάσσιων κουνελιών (!) ο οποίος με την βοήθεια της (ή μήπως «του») Wiki, μιας μαϊμούς ρομπότ έχει βαλθεί να αποκτήσει τον υπέρτατο θησαυρό το One Pie...εεε σόρυ, λάθος πειρατική ιστορία! Το πλοίο του Καπετάν Μπάρμπαρόσο (Barbaros) εννοούσα! Ακούγονται πολύ «παιδικά» όλα αυτά; Πράγματι έτσι είναι. Το παιχνίδι έχει μια ιδιαίτερη ανάλαφρη ιστορία, που ταιριάζει επίσης στα πολύ καρτουνιστικά αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα προσεγμένα και ανεβασμένου επιπέδου γραφικά του. Οι φωνές των χαρακτήρων που αν και περιορίζονται περισσότερο σε κραυγές, αναστεναγμούς και γέλια είναι ιδιαίτερα ζωντανές και συμπληρώνουν με απόλυτη επιτυχία τον οπτικό τομέα. Ίσως επειδή η capcom δεν ασχολήθηκε καν να βγάλει τις Ιαπωνικές φωνές και να τις αντικαταστήσει με ξενέρωτες φωνές κάποιου φτηνού Αμερικάνου ηθοποιού...

Το παιδικό μέρος του παιχνιδιού σταματάει παρόλα αυτά εδώ. Μόνο «παιδιά θαύματα» ίσως καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στους γρίφους του παιχνιδιού που θα πρέπει να λυθούν σε κάθε πίστα για να κερδίσει ο παίκτης τον θησαυρό. Ακόμη και κάποιος ενήλικα σίγουρα θα βρεθεί καθόλου σπάνια σε αδιέξοδο. Κάτι που κάνει ένα faq τον καλύτερο σου φίλο σε αυτό το παιχνίδι! Γιατί το παιχνίδι είναι δύσκολο. Σε μερικά σημεία σατανικά δύσκολο με γρίφους που θα πρέπει να λυθούν όχι απαραίτητα με λογική από κάποιο hint που δείχνει το παιχνίδι αλλά με αρκετές δοκιμές και πολύ περισσότερη τύχη.

Οι γρίφοι λύνονται με την βοήθεια του Wiimote με το οποίο ο παίκτης κάνοντας διάφορες κινήσεις (πχ σαν πριόνι, σφυρί, κούνημα πέρα-δώθε) μπορεί να αλληλεπιδράσει με τα διάφορα αντικείμενα της κάθε πίστας και να τα χρησιμοποιήσει κατάλληλα, με την σωστή σειρά για να φτάσει στο σεντούκι του θησαυρού στο τέλος της πίστας. Χρονικό όριο δεν υπάρχει (εκτός από κάποια συγκεκριμένα σημεία) κάτι που δίνει την δυνατότητα στον παίκτη να σκεφτεί και προετοιμάσει τις κινήσεις του, βήμα-βήμα. Το παιχνίδι ανταμείβει τον παίκτη με πόντους ανάλογα το πόσο εύκολα ή όχι λύνει κάθε βήμα του γρίφου. Αντίθετα κάποια λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία για τον Zack αλλά και ταυτόχρονα αστεία κάτι σαν το πεινασμένο κογιότ όταν αποτυγχάνει να πιάσει το road runner. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί ο παίκτης να ξανά αρχίσει από την αρχή ή αν έχει αγοράσει πλατινένια εισιτήρια τότε μπορεί να «εξαγοράσει» την λάθος κινησή του να επιστρέψει στο σημείο λίγο πριν την κάνει...

Γενικά φαίνεται ως ένα αρκετά ενδιαφέρον παιχνίδι, που μπορεί να παρέχει την κατάλληλη πρόκληση σε όσους τους αρέσουν τα παιχνίδια του είδους. Για τους υπόλοιπους απομένουν τα gamefaqs, ή η επιλογή απλώς να μην το παίξουν!

Δεν είναι εύκολο να είσαι θεός...

97, 98, 99 και...

Έφτασε το Ôkami στο τέλος του. H περιπέτεια της Amaterasu τελείωσε νικώντας τον μεγάλο κακό της ιστορίας μέσα στην κιβωτό του Yamato, από όπου και επέστρεψε αργότερα στα ουράνια. Και το για όσους έψαχναν με αγωνία σε όλο το παιχνίδι τα Stray Beads για να ανακαλύψουν τι θα γίνει, με το τέλος του παιχνιδιού ο παίκτης λαμβάνει το 100ο και τελευταίο Stray Bead που παρέχει στην πραγματικά θεϊκές δυνατότητες (στο new game+...) με ατελείωτο μελάνι, 10πλάσια δύναμη επίθεσης κτλ κτλ...

Τελειώνοντας το παιχνίδι μου έδειξε αυτά τα στατιστικά:

Χρόνος Παιξίματος: 66 Ώρες, 56 Λεπτά, 3 Δευτερόλεπτα
Ημέρες: 143
Saves: 217
Θάνατοι: 3
Ηττημένοι Αντίπαλοι: 1338
Χρήματα: 65933087 ¥
Devil Fangs: 510
Praise: 6923

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, το παιχνίδι πρόσφερε αρκετές ενδιαφέρουσες ανατροπές και ιστορία και σίγουρα το απόλαυσα. Η ερώτηση τώρα είναι πότε θα κυκλοφορήσει το OkamiDen για το DS!

Ōkami

Τι κάνεις σε ένα βροχερό Κυριακάτικο απόγευμα όταν γενικά έχεις πήξει από την βαρεμάρα; Το Smash Bros λόγω μεγέθους δεν αντέχεις άλλο καν να το δεις άλλο για σήμερα, και βαριέσαι να παίξεις κάτι από «τα ίδια»... Τότε ξεκινάς ένα από τα πολλά παιχνίδια που έχεις πάρει τελευταία και ακόμη δεν έχεις αγγίξει... (αυτές οι προσφορές και η έλλειψη χρόνου θα μας φάνε τελικά...)

Έτσι ξεκίνησα το Ōkami για το Wii. Αν και για ένα διάστημα είχα στην κατοχή μου την πρωτότυπη έκδοση για το PS2, πότε δεν άνοιξα την συσκευασία (έλλειψη χρόνου²) και τελικά την πούλησα όταν έμαθα για το Wii port. Το οποίο και αγόρασα αργότερα. Τώρα για το ποια έκδοση είναι η καλύτερη, είναι θέμα γούστου νομίζω περισσότερο. Η Wii έκδοση προσφέρει motion controls και κάπως πιο ζωντανά γραφικά με υποστήριξη HD τηλεοράσεων, ενώ ταυτόχρονα λέγεται πως οι μάχες έχουν γίνει κάπως χειρότερες συγκριτικά με την PS2 έκδοση και έχει αφαιρεθεί ένα βίντεο στο τέλος του παιχνιδιού. Οπότε ο καθένας διαλέγει και παίρνει!

Η λέξη Ōkami, ανάλογα το πως θα γραφτεί στα Ιαπωνικά μπορεί να σημαίνει λύκος (狼) ή μέγας θεός (大神）. Κάτι που ταιριάζει πολύ καλά με την ιστορία του παιχνιδιού μια και το παιχνίδι βασίζεται στην Ιαπωνική μυθολογία και διηγείται με λίγα λόγια την τυπική ιστορία μάχης καλού - κακού και σωτηρίας του κόσμου. Πρωταγωνίστρια είναι η θεά 天照大御神, η θεά του ήλιου κατά την Ιαπωνική μυθολογία που εμφανίζεται στο παιχνίδι με την μορφή ενός λευκού λύκου. Με την βοήθεια ενός «ουράνιου» πινέλου, η Amaterasu ξανά ζωντανεύει τον κόσμο του παιχνιδιού, φέρνοντας φως και απελευθερώνοντας τον από την κατάρα του Orochi, του κακού του παιχνιδιού.

Η όλη ιστορία αλλά και το ίδιο το παιχνίδι θυμίζει λίγο Zelda. Από την γενική πλοκή της μάχης φωτός-σκότους, καλού-κακού κοκ. ως και προς το gameplay του παιχνιδιού. Επίσης το στοιχείο του λύκου που εμφανίζεται και στο πρόσφατο Twilight Princess δεν βοηθάει στο να μην γίνει σχεδόν σύγκριση 1 προς 1. Προσωπικά πιστεύω πως παρόλα αυτά το Ōkami ακολουθεί τον δικό του δρόμο, παρουσιάζοντας περισσότερο μια οπτική εμπειρία λόγω των γραφικών του και ίσως είναι άδικο να συγκρίνεται με την σειρά των Zelda.

Η οπτική απόδοση των γραφικών είναι σαφώς επηρεασμένη από την τυπική προοπτική της Ιαπωνικής ζωγραφικής τέχνης. Μοιάζει σαν όλα να έχουν ζωντανέψει μέσα από κάποιον πίνακα ή από εικόνες κάποιου Ιαπωνικού παραμυθιού ή βιβλίου μυθολογίας. Το παιχνίδι με αυτόν τον τρόπο προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία, μην προσπαθώντας να πείσει τον παίκτη για την ρεαλιστικότητα των τοπίων του, αλλά τραβώντας τον μέσα σε έναν άλλο φανταστικό κόσμο, που οπτικά ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία του παιχνιδιού.

Για την ώρα βρίσκομαι στο πρώτο δίωρο του παιχνιδιού, και οι εντυπώσεις είναι πολύ θετικές. Το μόνο που με ανησυχεί είναι πως σκέφτομαι γιατί να αρχίζω καινούργια παιχνίδια μια εβδομάδα πριν πάω διακοπές, καταδικάζοντας τα έτσι σε αναγκαστική παύση για ένα διάστημα μέχρι να ξανά επιστρέψω...

Περισσότερα... μπορεί σύντομα, μπορεί πάλι σε κανένα δίμηνο...

The end...?

Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα, ήρθε ο καιρός να βγάλώ το Super Ghouls n' Ghosts από την κατάψυξη...
Έτσι σήμερα ξανά ασχολήθηκα με το παιχνίδι που το είχα αφήσει λίγο πριν τον τελευταίο αρχηγό... Με λίγη επιμονή, δεν χρειάστηκε πολύ ώρα (μόνο πολλά credits!...) για να φτάσω και στον τελευταίο κακό του παιχνιδιού. Και τι κακός! Ίσα μέχρι εκεί πάνωωω! Όμως ίσχυσε αυτό που λένε πως δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο και ο Αρθούρος τελικά υπερίσχυσε (έστω και με τα σώβρακα...) και έσωσε την πριγκίπησσα που τελικά την λένε Prin-Prin... (ασχολίαστο...)

ΥΓ. Αυτή η εγγραφή έγινε με Wii!☆☆ Και μου βγήκε η ψυχή♪

Super Ghouls 'n Ghosts

Ένα από τα πλέον κλασσικά παιχνίδια της Capcom, από την σειρά “魔界村” (makaimura) που μεταφράζεται ως χωριό της κολάσεως ή χωριό του κόσμου των δαιμόνων, κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή στην Virtual Console του Wii. Αν και είχα έρθει σε επαφή αρκετές φορές στο παρελθόν με κάποιο παιχνίδι της σειράς (κυρίως σε Arcade), ποτέ δεν είχα καταφέρει να τελειώσω κάποιο από αυτά τα παιχνίδια. Με την κυκλοφορία του στην Virtual Console είδα την ευκαιρία να το αλλάξω αυτό...

Τα συγκεκριμένα παιχνίδια πλατφόρμας της Capcom είναι γνωστά για τον ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό δυσκολίας τους. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το τρίτο παιχνίδι της σειράς ξεκινά (όπως και τα άλλα) με μια τυπική κλισέ σκηνή όπου ο βασιλιάς-ιππότης Arthur επιστρέφει στο κάστρο και συναντά την αγαπημένη του, πριγκίπισσα Guinevere. Την σκηνή όμως τους την χαλάει ένας δαίμονας που ορμά μέσα στο κάστρο και την απαγάγει! Μένει λοιπόν ο Arthur ως ο μοναδικός που μπορεί να την σώσει και ξεκινά η περιπέτειά του στα 7 επίπεδα του Super Ghouls 'n Ghosts!

Όπως προαναφέρθηκε το παιχνίδι έχει 7 επίπεδα. Αν και μικρός ο αριθμός τα επίπεδα είναι ιδιαίτερα μεγάλα και αρκετά από αυτά χωρίζονται σε μικρότερα υπό τμήματα. Ο Arthur ξεκινά με την πανοπλία του και το κοντάρι ως όπλο. Στην διάρκεια των επιπέδων συναντά σεντούκια που περιέχουν άλλα διάφορα όπλα όπως επίσης και αναβαθμίσεις της πανοπλίας του. Όμως αν ο Artur χτυπηθεί από κάποιον εχθρό η πανοπλία του θρυμματίζεται αμέσως αφήνοντάς τον με τα εσώρουχά του μόνο! Ακόμη ένα χτύπημα και ο Arthur θα γίνει ένας σωρός από κόκαλα και τότε πρέπει ο παίκτης να ξανά αρχίσει το επίπεδο από την αρχή. Αυτή η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού σε συνδυασμό με τα τεράστια επίπεδα όπου η οθόνη γεμίζει πολλές φορές με εχθρούς κάνουν το παιχνίδι τόσο δύσκολο. Παρόλα αυτά το παιχνίδι έχει έναν σχεδόν μαγικό τρόπο να μαγνητίζει τον παίκτη. Τα γραφικά του παιχνιδιού αν και δεν επιδεικνύουν κάτι το ιδιαίτερο παραμένουν ακόμη και σήμερα ικανοποιητικά καλά και βοηθούν στην ανάπτυξη της όλης ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Σε παρόμοια επίπεδα και ο ήχος. Στην τελική όμως δεν είναι τα γραφικά ούτε η μουσική που κάνουν αυτό το παιχνίδι τόσο καλό αλλά το gameplay. Σίγουρα αρκετοί θα νευριάσουν, θα βρίσουν, θα χτυπιούνται όταν σε χρόνο μηδέν θα δουν τον Arthur να γίνεται ένας σωρός κόκαλα... Αλλά αυτό ακριβώς κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση μετά το τέλος κάθε επιπέδου!