The Legend of Zelda - Four Swords Anniversary Edition

Για την 25η επέτειο των παιχνιδιών της σειράς The Legend of Zelda η Nintendo κάνει δώρο ένα παιχνίδι Zelda που αρχικά είχε κυκλοφορήσει μαζί με την GBA έκδοση του A Link to the Past. 

Το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορούσε να παιχτεί μόνο multiplayer με ως και τέσσερις παίκτες αλλά με την ελάχιστη προϋπόθεση να υπάρχουν δύο GBA, δύο «κασέτες» του παιχνιδιού και το απαραίτητο καλώδιο σύνδεσης για να παιχτεί. Και για την πλήρη εμπειρία των τεσσάρων παικτών οι απαιτήσεις αυξάνονταν ανάλογα... Έτσι, λόγω της δυσκολίας να συμπληρωθεί καρέ, το Four Swords έμεινε απαρατήρητο στο ευρύ κοινό...

Πλέον δίνεται σε όλους, ακόμη και στους «μοναχικούς» gamers, μια ευκαιρία να παίξουν αυτό παιχνίδι και μάλιστα δωρεάν! Η «επετειακή» έκδοση του Four Swords ως DSiWare θα είναι διαθέσιμη δωρεάν για τους κατόχους DSi / DSi XL και 3DS στα αντίστοιχα online shop της κάθε συσκευής μέχρι και τις 20 Φεβρουαρίου του 2012. Μετά από αυτήν την ημερομηνία δεν είναι γνωστό αν απλώς θα αφαιρεθεί ή θα κοστίζει κάτι.

Σε αυτήν την έκδοση υπάρχει η προσθήκη 1-Player mode επιτρέποντας να παιχτεί και χωρίς παρέα. Για την καλύτερη εμπειρία του παιχνιδιού όμως, συνιστάται να παιχτεί με 3 ή 4 παίκτες. Δεν υποστηρίζει download play, θα πρέπει δηλαδή όλοι να έχουν το παιχνίδι, αλλά εφόσον διατίθεται (για την ώρα) δωρεάν δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα αυτό. 

Το παιχνίδι είναι σχετικά σύντομο έχοντας 3 θεματικές πίστες (φωτιά, δάσος, νερό), που δημιουργούνται όμως τυχαία κάθε φορά. Στο τέλος καθεμίας περιμένει ένα boss. Και όταν οι παίκτες παίξουν και τις τρεις, ξεκλειδώνεται η τελευταία πίστα όπου βρίσκεται ο Vati. Αφού ηττηθεί και αυτός το παιχνίδι τελειώνει. Γενικά είναι αρκετά σύντομο με πολύ απλοϊκή ιστορία (κλασικά ο κακός απαγάγει την Zelda και ο/οι Link τρέχει/χουν να την σώσει/σουν) που εστιάζει κυρίως στο gameplay εις τετραπλούν. Οι παίκτες ανάλογα την κατάσταση θα πρέπει είτε να συνεργαστούν μεταξύ τους για να προχωρήσουν παρακάτω ή να ανταγωνιστούν για το ποιος θα πάρει περισσότερα rupees. 

Ως ένα μικρό κερασάκι στην τούρτα αυτής της επετειακής έκδοσης, μετά το τέλος του παιχνιδιού ξεκλειδώνονται 3 νέες καινούργιες πίστες, παρμένες από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς: A Link to the Past (SNES), Link's Awekening (GB) και The Legend of Zelda (NES). Αν και σύντομο στο σύνολό του σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και στην τελική εφόσον διατίθεται δωρεάν κάνεις δεν μπορεί να έχει παράπονο.

Μείωση τιμής 3DS

no more?

Από ότι φαίνεται η φούσκα της Nintendo έσκασε. Πάνε οι καιροί όπου με το DS και το Wii «χέστηκαν στο τάληρο» και τώρα η «μαμά» αναγκάζεται να αναμαζευτεί με το 3DS λόγω των μη αναμενόμενων πωλήσεων.

Πολλοί το είπαν πως ήταν ακριβό πριν ακόμη κυκλοφορήσει αλλά η nintendo δεν έδωσε σημασία. Τώρα όμως βλέποντας την πραγματικότητα μειώνει την τιμή του περίπου 5 μηνών φορητού της κατά 40% στην Ιαπωνία και 30% σε Ευρώπη και Αμερική. Για όσους βιάστηκαν, μεταξύ αυτών και ο γραφών, να αγοράσουν το 3DS, ως συγνώμη η nintendo κάνει δώρο 10 παιχνίδια  NES (μεταξύ των οποίων: Super Mario Bros., Donkey Kong Jr., Balloon Fight, Ice Climber και The Legend of Zelda) και άλλα 10 GBA παιχνίδια (Yoshi’s Island: Super Mario Advance 3, Mario Kart: Super Circuit, Metroid Fusion, WarioWare, Inc.: Minigame Mania, Mario vs. Donkey Kong κ.α.)

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει συχνά, ώστε να παραδεχτεί έτσι απλά μια εταιρία την λάθος πολιτική της και να αναμαζευτεί. Αλλά η οικονομική κρίση, ο σεισμός και το τσουνάμι στην Ιαπωνία, η έλλειψη παιχνιδιών με την κυκλοφορία της κονσόλας και οι αρκετές ακυρώσεις που έγιναν πρόσφατα ήταν σίγουρα αρκετοί λόγοι προς αυτήν την απόφαση

Όπως πάντα, τέτοιες κινήσεις έχουν ίσως μεν θετικό αντίκτυπο για όσους θα ήθελαν να αγοράσουν το 3DS. Αλλά αυτοί που το έχουν αγοράσει ήδη, νιώθουν αδικημένοι. Τα 20 παιχνίδια που τους κάνει η nintendo δώρο ίσως να είναι καλύτερα από το τίποτα. Αλλά τα NES παιχνίδια είναι σήμερα κατά πολύ ξεπερασμένα και προφανώς δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αξία στα μάτια αρκετών παικτών.

Επιπλέον, τα GBA παιχνίδια προφανώς αξίζουν περισσότερο. Αλλά στην τελική τα άτομα που έκαναν την αγορά του 3DS τόσο νωρίς, έχουν κατά πάσα πιθανότητα μια σχετική «προϊστορία» με την nintendo. Κατά τον κανόνα δεν είναι δηλαδή άτομα που δεν έχουν παίξει ποτέ στο παρελθόν παιχνίδια της nintendo. Οπότε αν και καλά τα GBA παιχνίδια φοβάμαι πως οι περισσότεροι τα έχουν αγοράσει και παίξει ήδη όταν είχαν κυκλοφορήσει... Τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση έτσι είναι. Θα προτιμούσα καινούργια και φρέσκα παιχνίδια ως μια αξιοπρεπή «συγνώμη». Όχι κάτι που δεν με ενδιαφέρει ή το έχω παίξει ήδη...

Αναρωτιέμαι αν αυτήν η σκληρή προσγείωση στην πραγματικότητα κάνει την nintendo ακόμη πιο προσεκτική στις κινήσεις της πλέον με το ερχόμενο Wii U.

Pokémon to catch [Emerald]

#xxx Root Fossil √20/3
#374 Beldum √20/3
#377 Regirock √21/3
#378 Regice √21/3
#379 Registeel √21/3
#380 Latias √21/3
#382 Kyogre √22/3
#383 Groudon √22/3
#384 Rayquaza √18/3

Τέλος #2

Ο τερματισμός του Platinum με έκανε να θυμηθώ το Pokémon Emerald που είχα αφήσει στην μέση πριν κάποια χρόνια. Ευτυχώς είχα κατεβάσει κάποια event pokémon σε αυτήν την έκδοση που ήταν επίπεδο 70. Έτσι, κατάφερα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να πάρω τα δύο τελευταία εμβλήματα που μου έλειπαν αλλά και να νικήσω και τους Elite 4. Τώρα θέλω να πιάσω μόνο τα θρυλικά pokémon αυτής της έκδοσης πριν να τα μεταφέρω όλα μέσω του pal park στην platinum.

FFVI: The End + +

Μετά από ατελείωτες μάχες μέσα στο έξτρα dungeon της GBA έκδοσης όπου σχεδόν κάθε τρίτο βήμα είχε ως αποτέλεσμα random encounter, ξεπερνώντας τα εμπόδια με τους γρίφους και τα αδέσποτα bosses, έφτασα τελικά στον Kaiser Dragon! Ο οποίος δεν έκρυψε την χαρά του που με είδε και άρχισε τα κοσμητικά επίθετα για το ανθρώπινο είδος πριν ορμήσει στην μάχη. Που όμως μου φάνηκε γενικά ευκολότερη από κάποιες άλλες μέσα στο ίδιο dungeon. Όχι πως ο Kaiser Dragon ήταν εύκολος, το αντίθετο μάλιστα: πήρε πολύ περισσότερη ώρα για να τον νικήσω από οποιαδήποτε άλλη μάχη. Περισσότερο και από τον τελικό Kefka. Απλώς δεν είχε τόσες πολλές ύπουλες ή άδικες κινήσεις και γενικά ήταν βατός. Αφού τον νίκησα και απέκτησα τον Diablos, το παιχνίδι μέσω ενός imp μου ενημέρωσε πως πλέον έχει ξεκλειδωθεί η τελευταία πρόκληση του παιχνιδιού, η Soul Shrine.

Αυτή η τελευταία πρόκληση βάζει τον παίκτη σε συνεχόμενες μάχες με εχθρούς και αρχηγούς από όλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Δυνατότητα να γιατρευτεί κάποιος παίχτης ή για αλλαγή εξοπλισμού δεν υπάρχει ανάμεσα στις μάχες παρά μόνο όταν νικήσει ο παίκτης έναν συγκεκριμένο αριθμό μαχών. Επίσης αν φύγει από το σημείο (για να αποθηκεύσει το παιχνίδι, πχ.) θα πρέπει να ξανά αρχίσει από την αρχή την επόμενη φορά που θα επιστρέψει. Αρχικά οι μάχες είναι αρκετά εύκολες μια και ξεκινουν με απλούς εχθρούς που δεν χρειάζονται παρά ένα χτύπημα (με το επίπεδο που βρίσκονται οι χαρακτήρες) πλέον. Έπαιξα μέχρι και το τρίτο σημείο όπου οι συνεχόμενες μάχες σταματούν αλλά μετά βγήκα έξω για να το σώσω... Οπότε....έχοντας δει και έναν κατάλογο με τους εχθρούς που με περίμεναν στις μάχες δεν μου άνοιξε η όρεξη ιδιαίτερα να το τελειώσω εντελώς και αυτό το μέρος του Final Fantasy VII μια και στις τελευταίες μάχες αναγκάζεσαι να πολεμήσεις όλους τους αρχηγούς του Dragon's Den τον έναν μετά τον άλλο... Κάτι που απαιτεί ακόμη μεγαλύτερο επίπεδο και grinding...

Πέρα από αυτό πήρα και τον τελευταίο χαρακτήρα του παιχνιδιού, τον Gogo. Ένας μυστηριώδης μίμος που έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο προηγούμενο Final Fantasy, το V.

Γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από την όλη εμπειρία που προσέφερε το Final Fantasy VI. Δεν το κρύβω πως είναι από τα αγαπημένα μου, λόγω της ενδιαφέρουσας ιστορίας του, το βάθος και πλήθος των χαρακτήρων που εμφανίζονται. Τις πολλές ανατροπές και το πρώτο μεγάλο αποκορύφωμα που ο κόσμος σχεδόν καταστρέφεται. Επίσης είναι το πρώτο που ξεφεύγει από το κλασικό στιλ «fantasy» που κυριαρχεί σε όλα τα παιχνίδια πριν από αυτό και ξεκινά το περισσότερο σκοτεινό και σύγχρονο τεχνολογικά στιλ που θα συνεχιστεί για τα επόμενα παιχνίδια.

Όπως όλα τα καλά πράγματα όμως τώρα τελείωσε και αυτό και σειρά έχει... το μάλλον πιο γνωστό ανάμεσα στα παιχνίδια της σειράς, το Final Fantasy VII.


Τα στατιστικά μου ως εδώ πέρα:

Terra 
Lvl 73, HP 8205, MP 999

Locke
Lvl 60, HP 5746, MP 700

Cyan
Lvl 61, HP 5515, MP 727

Shadow
Lvl 55, HP 4426, MP 731

Edgar
Lvl 62, HP 5549, MP 727

Sabin
Lvl 59, HP 5040, MP 686

Celes
Lvl 54, HP 4479, MP 823

Strago
Lvl 56, HP 4515, MP 751

Relm
Lvl 57, HP 4845, MP 685

Setzer
Lvl 50, HP 3900, MP 607

Moogle
Lvl 53, HP 5346, MP 643

Gau
Lvl 43, HP 3802, MP 539

Gogo
Lvl 57, HP 4655, MP 673

Umaro
Lvl 36, HP 2123, MP 454

Χρόνος: 55:55
Βήματα: 111195
Gil: 3581533
Bestiarity: 95%

FFVI: The End!

Έχοντας καλύψει το θέμα του κακού του Final Fantasy VI, ήρθε η ώρα τώρα να μιλήσω και για τον τερματισμό. Χθες έφτασα στο τελευταίο dungeon και αντιμετώπισα τον Kefka. Μετά από μια άδικη ήττα στην πρώτη προσπάθεια, με την δεύτερη κατάφερα και τον νίκησα, έτσι ο κόσμος μπορεί πλέον να επιστρέψει σε καιρούς ειρήνης!

Για εμένα ο τερματισμός του Final Fantasy VI, είναι αν όχι ο καλύτερος από τους καλύτερους που έχω δει ποτέ στα παιχνίδια της σειράς. Για αυτόν τον λόγο θα είναι και ο πρώτος που θα παραθέσω εδώ πέρα σε βίντεο κάτι που νομίζω έχω κάνει μόνο για το Chrono Trigger ως τώρα...

Κλασικά, για όσους δεν έχουν παίξει το παιχνίδι και τους ενδιαφέρει είναι λογικό πως τα βίντεο παρακάτω περιέχουν spoilers!

"Bleh! You people make me sick! You sound like lines from a self-help book!"

Το μοναδικό μειονέκτημα που μπορώ να σκεφτώ για το Final Fantasy VI είναι πως μετά από αυτό ακολούθησε το VII. Η όχι πάντα άδικη, αλλά πολλές φορές υπερβολική, μανία κάποιων ατόμων με το Final Fantay VII αδικεί πάντα τα υπόλοιπα αδέρφια του και μεταξύ αυτών ίσως αυτό που αδικείται περισσότερο όντας στην σκιά του VII είναι το Final Fantasy VI.

Σε τέτοιο βαθμό που αυτή η αδικία επεκτείνεται ακόμη και στους κακούς των παιχνιδιών. Σίγουρα ο Sephiroth έχει καθιερωθεί ως ο «απόλυτος κακός». Ακόμη και, αν όχι μαμμόθρεφτος, έχει τουλάχιστον κάποιο οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την Jenova, εμφανίζεται αρκετά θηλυπρεπής και στην τελική όντας και ο ίδιος σχεδόν θύμα γίνεται λίγο πολύπλοκη η ιστορία του...

Ο αντίστοιχος «κακός» του Final Fantasy VI, είναι ο Kefka Pallazo. Ένα κακός με «τα όλα του» που δυστυχώς δεν είχε την καλύτερη τύχη με τα μίντια και έχει μείνει σχεδόν στην αφάνεια.... Ο Kefka είναι ένα τρανό παράδειγμα του κακού που με σκληρή δουλειά και υπομονή ανεβαίνει στην κλίμακα της... «κακοσύνης»(;) και από ένα απλό τσιράκι (ή κλόουν καλύτερα) του αυτοκράτορα φτάνει στην κορυφή! Αυτό ισχύει και στις δυνάμεις του μέσα στο παιχνίδι, μια και αρχικά φαίνεται να μην είναι τόσο δυνατός, κατά την διάρκεια αποκτά όλο και περισσότερες δυνάμεις. Ο χαρακτήρας του όμως παραμένει πάντα σταθερός. Ο Kefka είναι αδίστακτος, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ανθρώπινη ζωή, δεν έχει πρόβλημα να αποδεκατίσει ολόκληρες πόλεις για να πετύχει τον στόχο του, ίσα-ίσα, φαίνεται να απολαμβάνει τον πόνο των άλλων. Είναι ίσως ο χαρακτηριστικός «ψυχάκιας» ή τρελός κακός.

Κάτι που τον κάνει να ξεχωρίζει όμως σε αντίθεση με τους περισσότερους κακούς είναι πως όχι μόνο θέλησε να αποκτήσει «θεϊκές» δυνάμεις αλλά το κατάφερε κιόλας. Σχεδόν σε ολόκληρο το δεύτερο μισό του παιχνιδιού ο Kefka είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του κόσμου, αποκτώντας μάλιστα και φανατικούς ακολούθους που δημιουργούν μέχρι και αίρεση για αυτόν. Και αντίθετα με τους περισσότερους κακούς που εκπλήσσονται μην πιστεύοντας πως οι «καλοί» θα φτάσουν μέχρι το τελευταίο τους κρησφύγετο, ο Kefka όχι μόνο το περίμενε, αλλά χρησιμοποίησε τον χρόνο που είχε περιμένοντας για να φτιάξει και λόγο!

Γενικά αντίθετα με το συνηθισμένο τύπο των κακών που τους θέλει να είναι σκοτεινοί, σιωπηλοί και μυστηριώδεις ο Kefka είναι φανταχτερός, φωνακλάς και οξύθυμος, αρκετές φορές μάλιστα και γελοίος θα μπορούσε να πει κάνεις. Κάτι που δεν είναι τόσο αταίριαστο με το ντύσιμό του που θυμίζει γελωτοποιό...

Το σατανικό του γέλιο πάντως έχει σίγουρα αφήσει το στίγμα του στην 16μπιτη εποχή....

Ψεύτικο τέλος

Κλισέ των Ιαπωνικών RPG σε κονσόλες #37

Υπάρχει πάντα μια σκηνή που θα παριστάνει πως είναι το τέλος του παιχνιδιού αλλά προφανώς αυτό δεν ισχύει -- αν όχι για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αλλά ακριβώς επειδή βρίσκεσαι ακόμη στο 1ο από τα 4 CD.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουμε πολλαπλά CD στο Final Fantasy VI (στις δύο από τις τρεις εκδόσεις του, μάλιστα, δεν έχουμε καν CD!) αλλά κατά τα άλλα ισχύει αυτή η περίπτωση του «ψεύτικου τέλους». Το συγκεκριμένο κλισέ αν και έγινε περισσότερο προφανές στην 32 Bit εποχή, δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα multi CD RPGs...

Κάπου στην μέση του Final Fantasy VI (που με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε, με τις περίπου 20 ώρες gameplay, να ήταν άνετα στο τέλος του παιχνιδιού) έχουμε μια από τις πιο θεαματικές σκηνές που μνημονεύτηκαν στην ιστορία των Final Fantasy.

**Spoilers από εδώ και πέρα!!!** 

Oh Maria! ♪

Ένα από τα σημεία του Final Fantasy VI που έχουν αποτυπωθεί περισσότερο στην μνήμη όσων το έπαιξαν είναι σίγουρα αυτό με την όπερα. Ίσως το πρώτο σημαντικό σημείο καμπής στην ιστορία του παιχνιδιού όπου εξηγείται η ιστορία «υπόβαθρο» η σχέση αυτής με την μυστηριώδη ως τότε Terra. Επίσης γίνεται στροφή στην Celes όπου από απλώς ακόμη μία χαρακτήρας του παιχνιδιού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πλέον ως επίσης πρωταγωνίστρια πέρα της Terra.

Επιστρέφοντας στην... όπερα. Για πρώτη φορά η Square αρχίζει και παίζει με την ιδέα τραγουδιού με κανονικούς διαλόγους μέσα σε παιχνίδι της. Κάτι που στα 16-Bit κατάφερε η Namco για πρώτη φορά με το Tales of Phantasia ενώ η ίδια η Square πραγματοποίησε μόλις με το Final Fantasy VIII στο PSX χρόνια αργότερα. Θυμάμαι πως αυτή η μίμηση της όπερας κουδούνιζε κάπως περίεργα στα αφτιά στην SNES έκδοση. Ευτυχώς για την GBA έχουν βελτιώσει κάπως τον ήχο σε αυτό το σημείο κάνοντας την όλη σκηνή αρκετά πιο εύηχη. Επίσης το μουσικό θέμα της όπερας θυμίζει υπερβολικά αυτό που χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως το θέμα της Aerith... Στις αλλαγές / βελτιώσεις της GBA συμπεριλαμβάνεται και η νέα μετάφραση του παιχνιδιού που παρέχει λίγο διαφορετικούς διαλόγους, μάλλον περισσότερο πιστούς στο πρωτότυπο.

Και σε έναν παράλληλο κόσμο όπου η Square θα έκανε ports με περισσότερη αγάπη και προσοχή, η PSX έκδοση εκμεταλλευόμενη το CD-Rom ως μέσο θα μπορούσε να έμοιαζε ή καλύτερα να ακούγονταν έτσι:
Final Fantasy VI Opera with real voice in English


Αλλά τα καλύτερα έρχονται ακόμη.... Αναμένετε στον browser σας....

Final Fantasy VI

Με το ξεκίνημα του Final Fantasy VI σηματοδοτείται και η αρχή του δεύτερου μισού εκ των δέκα παιχνιδιών που ξεκίνησα να (ξανά) παίξω! Το συγκεκριμένο, λόγω και της ιδιαίτερης αγάπης μου για αυτό, το έχω ήδη παίξει και τελειώσει 2-3 φορές, στις SNES και PSX εκδόσεις αντίστοιχα. Αυτήν την φορά θα παίξω την GBA έκδοση, που ως είθισται έχει επίσης κάποιες επιπλέον προσθήκες επί των προηγουμένων εκδόσεων.

Το Final Fantasy VI κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1994 για το SNES στην Ιαπωνία. Και, αργότερα την ίδια χρονιά και στην Αμερική με τον τίτλο Final Fantasy III, μια και ήταν το τρίτο παιχνίδι της σειράς που κυκλοφόρησε εκεί. Έφερε αρκετές αλλαγές και προσθήκες στην σειρά όχι μόνο από πλευράς γραφικών αλλά και τεχνοτροπίας και σεναρίου. Γινόμενο ίσως το πρώτο από τα «μοντέρνα» Final Fantasy που ξέφευγαν από το μεσαιωνικό και «φανταστικό» περιβάλλον, παρουσιάζοντας έναν περισσότερο τεχνολογικά εξελιγμένο και σκοτεινό κόσμο που δεν βασίζεται μόνο στην μαγεία. Αυτή η τάση αποκορυφώθηκε με το FF VII και τελείωσε με το VIII μια και το ΙΧ αποτέλεσε μια «επιστροφή στις ρίζες». Με λίγα λόγια, το Final Fantasy VI αποτέλεσε ορόσημο της εποχής του, της σειράς και γενικά της 16-Bit γενιάς των jRPG.

Επανακυκλοφορίες του παιχνιδιού υπήρξαν για το Playstation το 1999 για Ιαπωνία και Αμερική και το 2002 για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Καθώς επίσης και για το GBA το 2006 στην Ιαπωνία και το 2007 σε Ευρώπη και Αμερική.

Στην PSX έκδοση προστέθηκαν δύο FMV για την αρχή και το τέλος του παιχνιδιού όπως επίσης μια γκαλερί με Artwork του παιχνιδιού και Bestiary. Κατά τα άλλα το παιχνίδι παραμένει ακριβώς το ίδιο με την SNES έκδοση. Παρόλα αυτά αυτή η έκδοση είχε προβλήματα στην ποιότητα του ήχου και αρκετά loading times κάνοντας την ίσως υποδεέστερη της αρχικής στο SNES.

Στην GBA έκδοση έχουμε αρκετές αλλαγές. Πέρα των κλασικών προσθήκων τύπου Bestiary και Music Player, το κείμενο του παιχνιδιού ξανά μεταφράζεται, διορθώνοντας αρκετά λάθη ή περιορισμούς της SNES έκδοσης, διατηρώντας όμως την ονοματολογία αυτής. Τα γραφικά έχουν κάποιες μικρές αλλαγές. Επίσης όπως και με τα προηγούμενα port για το GBA έχουμε την προσθήκη επιπλέον υλικού και συγκεκριμένα: τέσσερα καινούργια Esper (Leviathan, Canctuar, Diablos & Gilgamesh), ένα καινούργιο dungeon με ένα ακόμη Superboss (Kaiser Dragon) και μια αρένα (Soul Shrine) όπου ο παίκτης μπορεί να πολεμήσει δυνατά τέρατα και bosses συνεχόμενα για level up ή απόκτηση σπάνιων αντικειμένων.

Στον κόσμο του Final Fantasy VI, μετά από μια σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή που προκλήθηκε από τον πόλεμο των Magi, η μαγεία έχει εξαφανιστεί.

Παρόλα αυτά η ανθρωπότητα βασισμένη στην δύναμη του ατμού και της δυναμίτιδας ξανά στέκεται στα πόδια της και αναπτύσσεται πάλι φτάνοντας την βιομηχανική επανάσταση. Η ιστορία του παιχνιδιού ξεκινά με δύο στρατιώτες της αυτοκρατορίας του Gestahl μαζί με μια μυστηριώδη γυναίκα που αποκαλούν «μάγισσα» να καταφτάνουν καβαλώντας mecha σε μια απόμερη πόλη-ορυχείο για να βρουν και να πάρουν με την βία το esper που ξεθάφτηκε εκεί. Καθώς έρχονται σε επαφή με το esper, αυτό αντιδρά περίεργα με την μυστηριώδη γυναίκα εκπέμποντας φως. Η Terra, όπως αποκαλύπτεται το όνομά της αργότερα, χρησιμοποιούνταν παρά την θέλησή της από την αυτοκρατορία του Gestahl λόγω της δυνατότητάς της να μπορεί να χρησιμοποιεί μαγεία. Μετά την επαφή της με το epser συνέρχεται με αμνησία, που προκλήθηκε λόγω του αντικειμένου που χρησιμοποιήθηκε πάνω της για να γίνει σκλάβος της αυτοκρατορίας. Τώρα όμως βρίσκει τον εαυτό της κυνηγημένο και από τους αντάρτες της πόλης που η ίδια πριν από λίγο επιτέθηκε! Και έτσι η περιπέτειά της ξεκινά...

Αν και το παιχνίδι αρχίζει με την Terra και θα έλεγε κανείς πως γενικά αυτή είναι κυρίως η πρωταγωνίστρια. Το Final Fantasy VI είναι το μοναδικό παιχνίδι της σειράς που προσφέρει μέχρι 14 διαθέσιμους χαρακτήρες! Και μάλιστα ο καθένας με την ιδιαίτερη του ιστορία που ξεδιπλώνεται είτε μέσω του κυρίως παιχνιδιού είτε και με διάφορες προαιρετικές αποστολές αφιερωμένες σε αυτόν.

Όπως στο FFV το βασικό στοιχείο του παιχνιδιού ήταν το Job System σε αυτό μπορούμε σίγουρα να πούμε πως το βασικό στοιχείο του είναι οι χαρακτήρες τους ο καθένας με την ιστορία τους, το character development και το πως έρχονται όλα αυτά μαζί για να δημιουργήσουν, επηρεάσουν και συμπληρώσουν την όλη ιστορία του παιχνιδιού.

Νομίζω πως φαίνεται ήδη από το μέγεθος της εγγραφής το πόσο μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Για αυτό και σταματάω τώρα εδώ. Αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα ακολουθήσουν και άλλες εγγραφές! ;)

Τέλος καλό...

Τα Omega που κυκλοφορούσαν αδέσποτα πάνε! (να ήταν κι άλλα!)

Το Omega MK II δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά και πήγε να βρει τα αδερφάκια του...

Το Neo Shinryu αποδείχτηκε σκληρό καρύδι. Αλλά μετά από μια (ή μάλλον 4-5...) επικές μάχες έπεσε και αυτό!

O Enuo, ο «απόλυτος» κακός της ιστορίας μάλλον πλαδάρεψε από το πολύ καθισιό τόσα χρόνια... (Στην τελική οτιδήποτε μετά το Neo Shinryu μοιάζει πανεύκολο!)

Η ανταμοιβή για όλα αυτά; Η υπέρτατη ασπίδα (Force Shield - Omega), το απόλυτο όπλο (Ultima Weapon - Neo Shinryu) και ακόμη ένα Job (Necromancer - Enuo).

χαριτωμένα δεν είναι;

Αλλά οι προκλήσεις δεν σταματάνε εδώ! Μια και σε αυτό το σημείο ξεκλειδώνεται το Cloister of the Dead. Το «μοναστήρι των νεκρών» όπου αρκετά από τα Bosses που ξεπάστρεψες κατά την διάρκεια του παιχνιδιού μαζεύτηκαν ανά ομάδες των πέντε και σου στήσανε καραούλι... Άντε τώρα να κάτσεις να τους εξηγήσεις πως όλα είναι μια μεγάλη παρεξήγηση!

Τελειώνοντας και αυτήν την πρόκληση ένας NPC, αφού φυσικά πρώτα πει πως δεν περίμενε να ξανά βγεις ζωντανός από εκεί μέσα (αλλά τότε, το γιατί σε έστειλε εκεί μέσα είναι άλλη ιστορία...), σου δίνει το αντικείμενο που πάντα ήθελες! Το Medal of Smiting (κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «Metal of XP Grinding») με το ακόλουθο κείμενο:

"Honoring triumph over the legions of darkness and awarding the tittle of 'Smiter of Evil.'"

Με λίγα λόγια έτσι τελειώνει και το τελευταίο Dungeon του Final Fantasy V! Αν και φυσικά θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει μέχρι να αποκτήσει όλα τα Blue Magic και τις επιθέσεις του νέου Job Necromancer. Αλλά κάπου εδώ τελειώνει ο μαζοχισμός μου! :P

Τα στατιστικά του save μου ως εδώ:

Bartz (Necromancer lvl 5)
Level: 71
Abilities learned: 116
Master: Knight, Monk, Thief, Dragoon, Ninja, Samurai, Beserker, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Black Mage, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Beastmaster, Chemist, Geomancer, Bard, Dancer, Oracle, Cannoneer, Gladiator, Mime

Lenna (Beastmaster lvl 3)
Level: 70
Abilities learned: 99
Master: Knight, Monk, Thief, Dragoon, Ninja, Samurai, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Black Mage, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator, Mime

Krile (Freelancer)
Level: 71
Abilities learned: 92
Master: Knight, Monk, Thief, Ninja, Samurai, Ranger, Mystic Knight, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Chemist, Geomancer, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator Mime

Faris (Mime - Master)
Level: 71
Abilities learned: 92
Master: Knight, Monk, Thief, Ninja, Samurai, Beserker, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Summoner, Red Mage, Beastmaster, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator, Mime

Χρόνος: 67:01
Gil: 1890160
Bestiarity: 95%

Trivia, Flashbacks, Σκέψεις, Whatever... Προσοχή Spoilers!

• Είναι το πρώτο Final Fantasy στο οποίο εμφανίστηκαν τα αποκαλούμενα «Super Bosses» που έγιναν μόδα και καθιερώθηκαν στα μεταγενέστερα παιχνίδια καθώς και στις επανεκδόσεις των προηγουμένων. Στην πρώτη έκδοση του παιχνιδιού υπήρχαν το Omega και το Shinryu. Στην GBA έκδοση προστέθηκαν δύο ακόμη πιο δυνατές εκδόσεις αυτών: Omega MK II και Neo Shinryu.
• Σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού ένας από τους χαρακτήρες συνεχίζει να πολεμά τον αντίπαλο ακόμη και αφού το HP του φτάσει στο 0, χωρίς να έχει κάποιο πρόβλημα!
• Ο ίδιος χαρακτήρας αργότερα όμως δεν ξανά ζωντανεύει ακόμη και αν οι υπόλοιποι χρησιμοποιούν phoenix down και οτιδήποτε άλλο αντικείμενο ή ξόρκι έχουν πάνω τους. Αυτό θα πει παιχνίδι που μένει πιστό στα physics του...
• Όλος κόσμος του παιχνιδιού, οι κρύσταλλοι, τα Jobs, το «void», οι εχθροί με την μορφή ημίγυμνων γυναικών θυμίζουν υπερβολικά πολύ Final Fantasy III.
• Ο κακός του παιχνιδιού είναι ένα δέντρο... Ο κακός του παιχνιδιού είναι ένα δέντρο! How lame is that?
• Ο Gogo ο μίμος, μυστικός χαρακτήρας του Final Fantasy VI, κάνει την πρώτη του εμφάνιση εδώ πέρα ως αντίπαλος σε μάχη. Μάλιστα από αυτόν μπορεί να αποκτήσει ο παίκτης και το αντίστοιχο Job, Mime.
• Στην παραπάνω μάχη, για να κερδίσει ο παίκτης πρέπει να κάνει.... εντελώς τίποτα! Κάτι που θυμίζει μια παρόμοια μάχη του Cecil στο Final Fantasy IV.
• Ανάλογα ποιοι χαρακτήρες είναι ζωντανοί στην τελευταία μάχη, υπάρχουν κάποιες μικρές αλλαγές στο πως παρουσιάζεται ο τερματισμός.
• Ο χάρτης του παιχνιδιού αρχικά φαίνεται ιδιαίτερα κενός και αραιοκατοικημένος... Αργότερα όμως δικαιολογείται από το γεγονός πως οι δύο «κόσμοι» του παιχνιδιού, κάποτε ήταν ένας! Στο τέλος ξανά ενώνονται, συμπληρώνοντας ο ένας τις κενές περιοχές του άλλου.
• Αδύναμο φύλλο; Από τους πέντε διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού, οι τρεις είναι γυναίκες. Και μάλιστα πριγκίπισσες!
• Ο τερματισμός του παιχνιδιού θυμίζει υπερβολικά το τέλος της ταινίας «The never-ending Story».

Archeodemon †

Τι είναι πιο εκνευριστικό από το να πρέπει να χωθείς εξευτελιστικά βαθιά σε ένα μπουντρούμι για να πολεμήσεις 2 super boss και το απόλυτο κακό του παιχνιδιού;

Μα φυσικά να φτάνεις στον πάτο και να σου λένε πως για να συνεχίσεις πρέπει να ξανά ανέβεις μέχρι απάνω και να νικήσεις ένα τέρας που βρίσκεται μέσα σε ένα κελί.

Και «γιατί δεν το έκανες αυτό πριν κατέβεις;» θα αναρωτιέται φυσικά ο κάθε νοήμον άνθρωπος... Η απάντηση είναι επειδή το κλειδί για το κελί που είναι τέρμα πάνω, βρισκόταν τέρμα κάτω στο μπουντρούμι.... Μαζοχισμός ολέ!

Και αυτά τα τέρατα του Final Fantasy 5 πια είναι πάντα μέσα στην ευγνωμοσύνη... Με τον καλό λόγο στο στόμα... Τουλάχιστον το Archeodemon δεν ήταν ούτε κατά 1/100 τόσο παλούκι όσο το Grand Aevis...

Grand Aevis †

Το Grand Aevis έπεσε... Μετά από αυτό το χάος...

Δεν μπορώ να καταλάβω πως την έχουν δει μερικά τέρατα στο Final Fantasy V. Δεν φτάνει που έκανα ολόκληρη διαδικασία για να απο-πετρώσω το Grand Aevis, το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις επαναφέρεται είναι να μου επιτεθεί... Ούτε ένα ευχαριστώ! Και συν τοις άλλης είναι και ολόκληρο παλούκο Boss! Μετά από 4-5 προσπάθειες όμως πήγε να συναντήσει το Omega και το Shinryu. Το επίπεδο δυσκολίας όμως ανεβαίνει υπερβολικά από αυτό το σημείο και πέρα....

Omega & Shinryu down!

Όνομα: Omega
Είδος: Ρομπότ
Κατοικία: Μια σπηλιά στο Interdimensional Rift
Επίπεδο: 119
Status: KIA

Περιφερόταν ανέμελα σε μια σκοτεινή σπηλιά στο interdimensional rift έτοιμο να επιτεθεί με «το καλημέρα» σε όποιον έβλεπε μπροστά του. Πλέον βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Δεν θα λείψει σε κανέναν...



Όνομα: Shinryu
Είδος: Δράκος
Κατοικία: Ένα σεντούκι θησαυρού στο Interdimensional Rift
Επίπεδο: 97
Status: KIA

Περίμενε χωμένο μέσα σε ένα σεντούκι θησαυρού (το πως χώρεσε εκεί μέσα είναι άλλη ιστορία...) έτοιμο να πεταχτεί μπροστά στον πρώτο που θα το ανοίξει. Τώρα βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Δεν θα λείψει σε κανέναν...


Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ μια και στα έξτρα της GBA έκδοσης υπάρχουν και τα «ξαδερφάκια» των παραπάνω: Omega Mk. II και Neo Shinryu που μάλλον θα θέλουν να πάρουν εκδίκηση για τον χαμό των συγγενών τους...

Λίγο μετά τον τελευταίο αρχηγό στο FFV

Και ο Exdeath & Neo Exdeath νικήθηκε... Οι τίτλοι τέλους έπεσαν και κάπου κάτω από την θάλασσα ένας δρόμος άνοιξε! Συνοπτικά δηλαδή τερμάτισα το Final Fantasy V, τώρα μένουν μόνο τα έξτρα της GBA έκδοσης πριν συνεχίσω για νούμερο VI...

Λίγο πριν τον τελευταίο αρχηγό στο FFV...

Πάνω σε αυτά τα σοφά λόγια έχω μόνο να προσθέσω πως μερικές φορές αυτό το υπέρτατο τέρας κρύβεται απλώς μέσα σε ένα απλό κιβώτιο που βρίσκεται στον δρόμο σου λίγο πριν τον τελευταίο αρχηγό. Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι προετοιμασμένος και αναγκαστικά θα το βρεις ξαφνικά μπροστά σου, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα κατά 99% να χάσεις και να αναγκαστείς να ξανά αρχίσεις πάλι από το τελευταίο save point..

Final Fantasy V - Advance (κάπου μέσα σε ένα δάσος)

Συνεχίζοντας την περιπέτεια στο Final Fantasy V...
Το οποίο ως τώρα μου θυμίζει αρκετά το Final Fantasy III: λίγο τα Jobs, λίγο οι κρύσταλλοι, λίγο ο κόσμος που θα μπορούσε να είναι στο ίδιο σύμπαν με διαφορά αιώνων, λίγο κάτι ψιλά στην ιστορία... Όλα αυτά δεν σε αφήνουν να μην σκεφτείς κάποιον συσχετισμό.

Το δυνατό σημείο του παιχνιδιού προφανώς είναι μόνο ο μηχανισμός με τα Jobs που σου αφήνει να δώσεις στους χαρακτήρες και άλλες ιδιότητες πέραν από αυτές που τους επιτρέπει η «κλάση» τους. Εκτός από αυτό η ιστορία είναι αρκετά απλή και ο κόσμος του Final Fantasy V μοιάζει αρκετά κενός και αραιοκατοικημένος. Στον μουσικό τομέα για κάποιον λόγο έχω την εντύπωση πως τα περισσότερα μουσικά κομμάτια  τα έχω ξανά ακούσει... Δεν θυμάμαι αν αυτό τώρα είναι από προηγούμενα παιχνίδια της σειράς ή από μεταγενέστερα. Εξαίρεση αποτελεί το κεντρικό θέμα «της φιλίας» των τεσσάρων πρωταγωνιστών που ακούγεται συχνά πυκνά στο παιχνίδι. Επίσης εντύπωση μου έκαναν και μου άρεσαν τα animation των sprite των χαρακτήρων που παρά το μικρό τους μέγεθος αλλάζουν ανάλογα αν οι χαρακτήρες τρομάζουν, γελούν, κινούν τα χέρια τους κτλ...

Σε γενικές γραμμές ας πούμε πως είναι ένα όχι ιδιαίτερα συγκλονιστικό Final Fantasy του οποίου το βασικό χαρτί είναι το σύστημα με τα jobs, που είναι τόσο καλό που σε κάνει να νοιάζεσαι λιγότερο για τα σχετικά μέτρια άλλα μέρη του παιχνιδιού. Όλα καλά και άγια ως εδώ. Το μόνο που δεν συγχωρώ στο παιχνίδι είναι το γεγονός πως αντίθετα με άλλα Final Fantasy αλλά και άλλα RPG σε αφήνει (καθόλου σπάνια) ολομόναχο να ανακαλύψεις το που θα πρέπει να πας και τι θα πρέπει να κάνεις για να συνεχίσεις το παιχνίδι. Εκεί που άλλα παιχνίδια με κάποιον διάλογο, σκέψη ή κάτι τέλος πάντων αφήνουν να εννοηθεί πως «αυτό πρέπει να βρεις» ή «εκεί πρέπει να πας» το Final Fantasy V σε αφήνει να περιπλανηθείς στον κόσμο του, ψάχνοντας να βρεις κάποιο «event» που θα σου επιτρέψει να συνεχίσεις την ροή του παιχνιδιού. Και για αυτόν τον λόγο:

«κάπου μέσα σε ένα δάσος....»

Επειδή δεν ξέρω που στο διάολο πρέπει να πάω!!!

Τανταα, ταντανταντα....

(για καλύτερη εμπειρία συνιστάται η αναπαραγωγή του παραπάνω ήχου)

Μετά από πολύ καιρό, κακουχίες, συνταραχτικά γεγονότα που ταρακούνησαν ολόκληρο τον κόσμο, δάκρυα και πόνο ήρθε η ώρα επιτέλους ο δείχτης του «Final Fantasy από το 1 ως το 10» να κινηθεί ακόμη μια θέση μπροστά, φτάνοντας στο Final Fantasy V! Αυτό που όλοι δεν περιμένανε έχει πλέον γίνει. Ξεκίνησα το πέμπτο παιχνίδι της σειράς Final Fantasy! 

Ας ξεκινήσω με λίγα λόγια σχετικά με το FFV:

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 στην Ιαπωνία για το Super Famicom (ή SNES όπως ήρθε στα μέρη μας) και επειδή ήταν μάλλον τόσο καλό το κράτησαν για τον εαυτό τους οι Ιάπωνες. Την πρώτη του κυκλοφορία στην δύση την είδα μέσω των PSX ports όπου και κυκλοφόρησε το 1999 στην Αμερική και το 2002 στην Ευρώπη. Αργότερα το 2006 και 2007 κυκλοφόρησαν και οι GBA εκδόσεις (που θα παίξω και εγώ) στην Αμερική και Ευρώπη αντίστοιχα. 

Το FFV συνεχίζει να ακολουθεί το αρχέτυπο σενάριο με τους 4 κρυστάλλους που συγκρατούν τον κόσμο σε ισορροπία αλλά όπως πάντα δυστυχώς κάτι πάει στραβά και αυτή η ισορροπία χάνεται, εξού και οι τέσσερις πρωταγωνιστές του παιχνιδιού που η μοίρα τους φέρνει κοντά για να σώσουν τον κόσμο. Χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι το Job System του που δίνει την δυνατότητα να αποφασίσει ο παίκτης τι χαρακτηριστικά και ιδιότητες θα αποκτήσει και θα αναπτύξει ο κάθε χαρακτήρας στο παιχνίδι. Επίσης στην πρωτότυπη έκδοσή του είναι και το πρώτο παιχνίδι όπου εμφανίζονται οι μπάρες που γεμίζουν στις μάχες ως που να έρθει η σειρά του έκαστου χαρακτήρα.


Αυτά για την ώρα, έπεται συνέχεια...

Gaming Update

Αρχικά αυτό ήταν το θέμα της εγγραφής που σκόπευα να κάνω αυτές τις μέρες, αλλά τελικά ήρθε το Lucky☆Star απρόσμενα και έγινε το προηγούμενο post. Ας πάρουμε όμως την κατάσταση από την αρχή...

Final Fantasy IV - Advance
Εεμ.. γκούχου-γκούχου... Που είχα βάλει αυτό το cart τελευταία φορά; Η αλήθεια είναι πως πάει καιρός που ασχολήθηκα με αυτό και η ακόμη τραγικότερη αλήθεια είναι πως εκτός αν με πιάσει μεγάλη βαριεστημάρα που δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, δεν νομίζω να καταπιαστώ με τα έξτρα που απομένουν... Ίσως καλύτερα να τα αφήσω και να προχωρήσω στο επόμενο...;

Tomb Raider - Anniversary
Αισίως έχω φτάσει στο 92% για την πλήρη ολοκλήρωση του παιχνιδιού. Μένουν ακόμη μερικές πίστες να τελειώσω στο Τime challenge. Πάντως είναι το καλύτερο παιχνίδι για χαλάρωμα τα βράδια!

すばらしきこのせかい - It's a wonderful world
Έχοντας φτάσει τις 64 ώρες και 47 λεπτά κατάφερα και τελείωσα προχθές όλα τα Secret Report στο παιχνίδι. Επιπλέον στατιστικά:

Esper Rank: Game Participant - C
Esper Points: 848 - E
Noise Report: 92 - 95.8% - A
Master Badges: 78 - 25.6% - D
Items: 334 - 70.7% - B
Final Time Attack: - - - -

Δεν έχω καταφέρει ακόμη να βρω τι ακριβώς είναι το Final Time Attack, έχω μεν πολεμήσει σε ένα σημείο σχεδόν όλους τους αρχηγούς μαζί, αλλά δεν έγινε τίποτα μετά από αυτό. Ίσως θα πρέπει να το ξανά προσπαθήσω τώρα που τελείωσα όλα τα secret report. Το σίγουρα είναι πως αυτό το παιχνίδι είναι αρκετά εκτενές για όποιον έχει όρεξη να ασχοληθεί χωρίς να γίνεται βαρετό (για εμένα τουλάχιστον :Ρ)

Final Fantasy Fables - Chocobo's Dungeon
Εμ... Επόμενος... ¬_¬

Chrono Trigger
Χάρις τις καθυστερήσεις και τις αναβολές της Square Enix - Europe αντί να κυκλοφορήσει και να έρθει στα χέρια μου πριν τα Χριστούγεννα, μου ήρθε μόλις χθες αυτό το παιχνίδι. Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν πως μαζί με το παιχνίδι μου ήρθε και ένα mini soundtrack με δύο συμφωνικές εκτελέσεις από την μουσική του παιχνιδιού. Δεν γνωρίζω αν αυτό το Soundtrack το έλαβαν μόνο όσοι είχαν προπαραγγείλει το παιχνίδι ή όλοι όσοι το αγόρασαν. Υποθέτω πάντως πως ήταν ένας τρόπος να πει η S-E συγνώμη στους Ευρωπαίους υποστηρικτές της. Καλό θα ήταν να βλέπαμε πιο συχνά τέτοιες κινήσεις σε παρόμοιες περιστάσεις!

Το παιχνίδι το ξεκίνησα επειδή, έχοντας σχεδόν τελειώσει με το It's a wonderful world, σκοπεύω να το κάνω το επόμενο RPG που θα ασχοληθώ στο DS. Οι πρώτες εντυπώσεις ως τώρα:

• Η μεταφορά στο DS έχει γίνει πολύ καλά, το ελαφρώς αλλαγμένο σύστημα για το DS απαιτεί ελάχιστη ώρα εξοικείωσης και λειτουργεί άπταιστα με το παιχνίδι. Για τους σκληροπυρηνικούς υπάρχει πάντα και το κλασικό σύστημα όπως ήταν το παιχνίδι στην SNES έκδοσή του :))
  
• Τα βίντεο από την PSX έκδοση είναι ωραία αλλά για κάποιον λόγο μου έλειψε το παλιό intro της SNES έκδοσης... :Ι
  
• Η γραμματοσειρά στους διαλόγους του παιχνιδιού έχει πολύ μικρό μέγεθος! Θα την προτιμούσα ελαφρώς μεγαλύτερη για να είναι πιο άνετο το διάβασμα... Τώρα, εφόσον έχω παίξει το παιχνίδι ήδη στο παρελθόν, αρκετές φορές απλώς προσπερνάω το κείμενο χωρίς να προσπαθήσω να βγάλω τα μάτια μου >:((
• Η νέα μετάφραση των αντικειμένων και τον διαλόγων, η μάλλον η βελτιστοποίηση της προηγούμενης φαίνεται αρκετά καλή αλλά...
• Ο Frog δεν μιλάει πλέον με το ψευδό μεσαιωνικό Αγγλικό στιλ!! Αν και μιλάει όπως και όλοι οι χαρακτήρες της εποχής του κάπως πιο εκλεκτισμένα και διαφορετικά αυτό ότι ο Crono, κάνει αίσθηση η έλλειψη των "thou", "thy", "hast" κτλ που χρησιμοποιούσε πριν. :-/

Περισσότερα σε επόμενες εγγραφές!

Final Fantasy IV - Λίγο πριν το τέλος

Ή μάλλον λίγο μετά το τέλος; Προχθές έφτασα επιτέλους στον τελευταίο αρχηγού του παιχνιδιού, μέσα στα έγκατα του φεγγαριού. Μετά από μια σκληρή μάχη ο Zemus / Zeromus έπεσε και η ειρήνη επανήλθε και πάλι στον κόσμο του Final Fantasy IV! Αλλά μετά τους τίτλους τέλους το παιχνίδι έκανε γνωστό πως ένα ακόμη μπουντρούμι άνοιξε στο φεγγάρι. Τα Lunar Ruins, γεμάτα με πολύ δυνατά και εκνευριστικά τέρατα!

Τα στατιστικά στο τέλος του παιχνιδιού:

Kain: Lvl 62
Rydia: Lvl 58
Cecil: Lvl 62
Rosa: Lvl 61
Edge: Lvl 61

Χρόνος Παιχνιδιού: 30:20
Gil: 3059435
Bestiary: 74%

Έχοντας κάνει όλα τα προαιρετικά επιπλέον σημεία του παιχνιδιού ως εδώ, το μόνο που απομένει τώρα είναι να τελειώσω και το επιπλέον μπουντρούμι στο φεγγάρι. Ελπίζω στις επόμενες μέρες να το έχω τελειώσει και αυτό, και μετά ακολουθεί το Final Fantasy V.