25/2/10
It's kind of a family tradition
Μια και το Laptop μου απεβίωσε μια μέρα πριν αρχίσω να παίζω το Spirit Tracks, (εκτός από την εγγραφή από το κινητό που γκρίνιαζα για το φλάουτο) δεν είχα την ευκαιρία ως τώρα να γράψω σχετικά με αυτό. Επανορθώνω με αυτό το gif animation που έφτιαξα με μια πολύ ωραία σκηνή σχετικά στην αρχή του παιχνιδιού.
Μου αρέσει που ακόμη και η ίδια η nintendo λίγο πολύ παραδέχεται τα κλισέ της σειράς και τα αναπαράγει με ιδιαίτερο χιούμορ!
Στο εν τω μεταξύ έχω σχεδόν φτάσει στο τέλος του παιχνιδιού, περισσότερα σχετικά με αυτό θα γράψω μάλλον μετά τον τερματισμό ;)
23/2/10
21/2/10
Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief
Μετά από αρκετό διάστημα αποχής από τις κινηματογραφικές αίθουσες ξανά έκανα χθες το ντεμπούτο μου για αυτήν την χρονιά με το Percy Jackson & The Olympians. Η πρώτη από μια σειρά ταινιών βασισμένη σε βιβλία, με πρωταγωνιστές νεαρά άτομα με ιδιαίτερες δυνάμεις, που θέλει να γίνει το επόμενο φαινόμενο Harry Potter. (Θυμάται το Νάρνια κανείς; χαχα!)
Ομολογώ πως δεν είχα ξανά ακούσει για τα βιβλία πριν την ταινία. Ούτε γενικά είχα ακούσει πολλά για την ταινία, εκτός από ένα τρέιλερ από μια ανάρτηση στο Facebook. Γενικά ήταν η απόφαση της στιγμής μια και οι επιλογές περιορίζονταν στον Percy, τον Sherlock Holmes και μια ταινία με χορό και τραγούδι(!)... Οπότε ως Έλλην το γένος επέμενα να δούμε τον Percy.
Η ταινία βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αρχαία Ελληνική μυθολογία χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται πάρα πολύ αμερικάνική (όπως παράδειγμα με παρόμοιες περιπτώσεις με ήρωες της Marvel). Ως γνωστόν οι 12 θεοί ήταν λίγο πολύ αλανιάρηδες και δεν μπορούσαν να παραμείνουν στα προφανώς σημαντικά θεϊκά τους καθήκοντα και έτσι που και που κατεβαίνουν στην γη για να π... εεμ ν αποκτήσουν τέκνα... Και εδώ ερχόμαστε στον Percy Jackson, τον γιο του θεού Ποσειδώνα (που παίζει στον ελεύθερό του χρόνο και ως guest star στο Grey's Anatomy) ο οποίος ζει (κλασικά) μια φυσιολογική ζωή ως που μια μέρα ανακαλύπτει πως κάτι τρέχει στα αρχαία Ελληνικά και βρίσκεται να κατηγορείται ως κλέφτης για τους χαμένους κεραυνούς (και αστροπελέκια;) του Δία. Η μεταφορά της αρχαίο-Ελληνικής μυθολογίας στην Αμερική του 20ου αιώνα είναι αρκετά πετυχημένη. Προσωπικά το μόνο που με πείραξε ήταν η κατασκήνωση για τους ημίθεους που έμοιαζε περισσότερο σαν να βγήκε από την σειρά «Ηρακλής» ή «Ζήνα».
Γενικά ως σύνολο η ταινία κυλά με γοργό ρυθμό μην αφήνοντας χρόνο για να βαρεθεί το κοινό αλλά και χωρίς να είναι ταυτόχρονα υπερβολικά φορτωμένη με σκηνές δράσης, ως είθισται στις χολιγουντιανές ταινίες. Χωρίς να είναι η απόλυτη ταινία της χρονιάς σίγουρα δεν θα απογοητεύσει όποιον επιλέξει να την δει. Έχοντας να προσφέρει ένα μεγάλο φάσμα, από Ελληνική μυθολογία ως Lady Gaga και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς: ο πρώην 007, Pierce Brosnan αρκετά πιο πλαδαρός τώρα που δεν υπηρετεί άλλο την αυτού μεγαλειότης, η Uma Thurman που αφού πετσόκοψε τον Bill και δεν είχε κάποιον άλλον να σφάξει της φύτρωσαν φίδια στα μαλλιά από το κακό της και η Περσεφόνη (Rosario Dawson) που ίσως δεν είναι γνωστή αλλά είναι πολύ γκομενάκι και η μοναδική που έχει 2-3 γραμμές Ελληνικούς διαλόγους στο σενάριο.
Ομολογώ πως δεν είχα ξανά ακούσει για τα βιβλία πριν την ταινία. Ούτε γενικά είχα ακούσει πολλά για την ταινία, εκτός από ένα τρέιλερ από μια ανάρτηση στο Facebook. Γενικά ήταν η απόφαση της στιγμής μια και οι επιλογές περιορίζονταν στον Percy, τον Sherlock Holmes και μια ταινία με χορό και τραγούδι(!)... Οπότε ως Έλλην το γένος επέμενα να δούμε τον Percy.
Η ταινία βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αρχαία Ελληνική μυθολογία χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται πάρα πολύ αμερικάνική (όπως παράδειγμα με παρόμοιες περιπτώσεις με ήρωες της Marvel). Ως γνωστόν οι 12 θεοί ήταν λίγο πολύ αλανιάρηδες και δεν μπορούσαν να παραμείνουν στα προφανώς σημαντικά θεϊκά τους καθήκοντα και έτσι που και που κατεβαίνουν στην γη για να π... εεμ ν αποκτήσουν τέκνα... Και εδώ ερχόμαστε στον Percy Jackson, τον γιο του θεού Ποσειδώνα (που παίζει στον ελεύθερό του χρόνο και ως guest star στο Grey's Anatomy) ο οποίος ζει (κλασικά) μια φυσιολογική ζωή ως που μια μέρα ανακαλύπτει πως κάτι τρέχει στα αρχαία Ελληνικά και βρίσκεται να κατηγορείται ως κλέφτης για τους χαμένους κεραυνούς (και αστροπελέκια;) του Δία. Η μεταφορά της αρχαίο-Ελληνικής μυθολογίας στην Αμερική του 20ου αιώνα είναι αρκετά πετυχημένη. Προσωπικά το μόνο που με πείραξε ήταν η κατασκήνωση για τους ημίθεους που έμοιαζε περισσότερο σαν να βγήκε από την σειρά «Ηρακλής» ή «Ζήνα».
Γενικά ως σύνολο η ταινία κυλά με γοργό ρυθμό μην αφήνοντας χρόνο για να βαρεθεί το κοινό αλλά και χωρίς να είναι ταυτόχρονα υπερβολικά φορτωμένη με σκηνές δράσης, ως είθισται στις χολιγουντιανές ταινίες. Χωρίς να είναι η απόλυτη ταινία της χρονιάς σίγουρα δεν θα απογοητεύσει όποιον επιλέξει να την δει. Έχοντας να προσφέρει ένα μεγάλο φάσμα, από Ελληνική μυθολογία ως Lady Gaga και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς: ο πρώην 007, Pierce Brosnan αρκετά πιο πλαδαρός τώρα που δεν υπηρετεί άλλο την αυτού μεγαλειότης, η Uma Thurman που αφού πετσόκοψε τον Bill και δεν είχε κάποιον άλλον να σφάξει της φύτρωσαν φίδια στα μαλλιά από το κακό της και η Περσεφόνη (Rosario Dawson) που ίσως δεν είναι γνωστή αλλά είναι πολύ γκομενάκι και η μοναδική που έχει 2-3 γραμμές Ελληνικούς διαλόγους στο σενάριο.
12/2/10
10/2/10
Οκαρίνες, κιθάρες, τύμπανα, ντουντούκες, βιολιά, μπατονέτες και... φλάουτα...
Άλλες φορές λιγότερο, άλλες περισσότερο σημαντικα μέσα στο παιχνίδι, τα μουσικά όργανα είναι πλέον εδώ και καιρό καθιερωμένα στα Τhe Legend of Zelda.
Ως τώρα η χρήση τους ήταν σχετικά απλή βασισμένη στην απομνημόνευση μιας συγκεκριμένης σειράς πλήκτρων που έπρεπε να πατήθουν... Η συνταγή ήταν απλή, πρακτική και με λίγες διαφοροποιήσεις βόλεψε σε τόσα παιχνίδια ως τώρα.
Γιατί όμως πρέπει η nintendo να κάνει πειράματα και να μας βάζει στο Spirit Τracks να φυσάμε στο DS σαν χαζοί προσπαθώντας να πείσουμε έναν μπάρμπα πάνω σε ένα διτροχό (αναπηρικό;) καροτσάκι πως είμαστε μάστερ στο φλάουτο για να μας βοηθήσει παρακάτω στο παιχνίδι; Ευτυχώς που προφανώς συμβαίνει μόνο τέσσερεις φορές στο παιχνίδι. Αλλά αυτή η τετάρτη παρά ήταν εκνευριστική! Φαντάσου να το έπαιζες δηλαδή και εκτός σπιτιού ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους αυτό... Τι γνώμη θα σχημάτιζαν;
Ως τώρα η χρήση τους ήταν σχετικά απλή βασισμένη στην απομνημόνευση μιας συγκεκριμένης σειράς πλήκτρων που έπρεπε να πατήθουν... Η συνταγή ήταν απλή, πρακτική και με λίγες διαφοροποιήσεις βόλεψε σε τόσα παιχνίδια ως τώρα.
Γιατί όμως πρέπει η nintendo να κάνει πειράματα και να μας βάζει στο Spirit Τracks να φυσάμε στο DS σαν χαζοί προσπαθώντας να πείσουμε έναν μπάρμπα πάνω σε ένα διτροχό (αναπηρικό;) καροτσάκι πως είμαστε μάστερ στο φλάουτο για να μας βοηθήσει παρακάτω στο παιχνίδι; Ευτυχώς που προφανώς συμβαίνει μόνο τέσσερεις φορές στο παιχνίδι. Αλλά αυτή η τετάρτη παρά ήταν εκνευριστική! Φαντάσου να το έπαιζες δηλαδή και εκτός σπιτιού ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους αυτό... Τι γνώμη θα σχημάτιζαν;
ΥΓ. Σχετικά με την φωτογραφία. Είπα να γίνω και εγώ λίγο fanboy και ντύθηκα αναλόγως ;)
6/2/10
Master's Circle
Ένα τυπικό κλισέ των RPG που δεν κατάλαβα πότε είναι γιατί πάντα πρέπει ο καλύτερος εξοπλισμός να είναι στο τέλος μιας λίστας που για να την συμπληρώσεις θα πρέπει να περάσεις αρκετές βαρετές ώρες τελειώνοντας τα πάντα στο παιχνίδι με αποτέλεσμα όταν τελικά πάρεις αυτόν τον σούπερ ντούπερ εξοπλισμό να μην μπορείς άλλο να τον χαρείς γιατί δεν έχει απομείνει και τίποτα άλλο στο παιχνίδι...
Δεν λέω, εντάξει. Καλό είναι να επιβραβεύει το παιχνίδι τον παίκτη που θα ασχοληθεί εντατικά αλλά δεν είχει περισσότερο νόημα αν αυτή η επιβράβευση δεν ήταν τυπικά άχρηστη μια και έρχεται στο απόλυτο τέλος του παιχνιδιού;
3/2/10
My hero!
Ή γενικά τι κάνεις όταν βαριέσαι ένα απόγευμα στο σπίτι όταν έξω κάνει ψωφόκρυο και φυσάει λες και είσαι σε ταινία θρίλερ... Το συγκεκριμένο βίντεο είναι ψιλό γνωστό νομίζω. Αλλά τώρα έχει μια διαφορετική ροζ πινελιά ;)
http://en.tackfilm.se/?id=1265230537876RA67
http://en.tackfilm.se/?id=1265230537876RA67
Tatsunoko VS Capcom Ultimate All-Stars
Crossover Fighting, η συνέχεια. Μετά το Super Smash Bros, το οποίο περιέχει περισσότερο Nintendo χαρακτήρες με εξαίρεση τον Sonic από την Sega και τον Snake της Konami, έρχεται και η Capcom στο Wii με την δική της σειρά VS που ίσως να είναι και αυτή που ξεκίνησε την όλη cross over ιδέα για τα fighting παιχνίδια. Αυτήν την φορά έναντι στους χαρακτήρες της Capcom παρατάσσονται οι ήρωες των anime της Tatsunoko, εταιρίας animation που έχει παράγει αρκετά γνωστά αλλά και λιγότερα γνωστά anime.
Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχει Kirby... οπότε ο παίκτης της επιλογής μου έγινε ο Yatterman-1. Ίσως λόγω της υπερβολικής καλτίλας του! Από το λίγο που ασχολήθηκα παρατήρησα πως το παιχνίδι είναι πιο απαιτητικό από ότι το smash bros και χρειάζεται ο παίκτης να εξοικειωθεί λίγο με τις κινήσεις (το απλώς να πατάω ότι να είναι από τα κουμπιά δεν με έφερε πολύ μακριά και δεν άργησε η οθόνη gameover...) Θετικό βρήκα πως οι χαρακτήρες παραμένουν Ιαπωνόφωνοι!! Νομίζω θα έχανε πολύ αν βάζανε αγγλικό dub. Εντύπωση μου έκανε επίσης και η ομοιότητα με το Smash Bros. Όχι στο gameplay μέρος αλλά περισσότερο τα μενού αλλά και κυρίως οι τίτλοι τέλους που αποτελούν ένα διαδραστικό μίνι παιχνίδι (όπως ήταν πάντα στο smash bros.) όπου ο παίκτης προσπαθεί να μαζέψει περισσότερα χμμ νομίσματα ή τέλος πάντων credits στην ουσία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μαγαζί για ξεκλείδωμα από έξτρας.
Ένα Super Robot Wars λείπει τώρα για το Wii... Αλλά και με ένα Macross παιχνίδι θα ήταν ευχαριστημένη η anime πλευρά μου.
Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχει Kirby... οπότε ο παίκτης της επιλογής μου έγινε ο Yatterman-1. Ίσως λόγω της υπερβολικής καλτίλας του! Από το λίγο που ασχολήθηκα παρατήρησα πως το παιχνίδι είναι πιο απαιτητικό από ότι το smash bros και χρειάζεται ο παίκτης να εξοικειωθεί λίγο με τις κινήσεις (το απλώς να πατάω ότι να είναι από τα κουμπιά δεν με έφερε πολύ μακριά και δεν άργησε η οθόνη gameover...) Θετικό βρήκα πως οι χαρακτήρες παραμένουν Ιαπωνόφωνοι!! Νομίζω θα έχανε πολύ αν βάζανε αγγλικό dub. Εντύπωση μου έκανε επίσης και η ομοιότητα με το Smash Bros. Όχι στο gameplay μέρος αλλά περισσότερο τα μενού αλλά και κυρίως οι τίτλοι τέλους που αποτελούν ένα διαδραστικό μίνι παιχνίδι (όπως ήταν πάντα στο smash bros.) όπου ο παίκτης προσπαθεί να μαζέψει περισσότερα χμμ νομίσματα ή τέλος πάντων credits στην ουσία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μαγαζί για ξεκλείδωμα από έξτρας.
Ένα Super Robot Wars λείπει τώρα για το Wii... Αλλά και με ένα Macross παιχνίδι θα ήταν ευχαριστημένη η anime πλευρά μου.
12/1/10
Όταν είσαι 100% Super Star Ultra, αλλά θέλεις κι άλλο...
Μέσα στις Χριστουγεννιάτικες διακοπές κατάφερα και έφτασα επιτέλους το κοντέρ του Kirby Super Star Ultra στο 100%! Παρόλα αυτά κάτι συνεχίζει να λείπει... Από τα βίντεο του παιχνιδιού ένα δεν έχει ξεκλειδωθεί ακόμη. Και για να γίνει αυτό υποθέτω θα πρέπει να τελειώσω το «Helper to Hero» με όλους τους διαθέσιμους χαρακτήρες...
Άραγε θα πάει και πάνω από 100% αν το τελειώσω και αυτό;
Άραγε θα πάει και πάνω από 100% αν το τελειώσω και αυτό;
1/1/10
21/12/09
7/12/09
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω επαγκελματίας εκτελεστής...
Μόλις πριν λίγο τελείωσα την κεντρική ιστορία του Assassin's Creed II. Πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα με κάποιο «δυτικό» video game, μια και συνήθως περισσότερο τα ιαπωνικά είναι του γούστου μου. Παρόλα αυτά, το Assassin's Creed ΙΙ το απόλαυσα ιδιαιτέρως (αν υπολογίσει κανείς τα ξενύχτια που έπεσαν!).
Η ιστορία ακολουθεί τον Desmond Miles, απόγονο μακρόχρονης οικογένειας «Εκτελεστών» οι οποίοι ως ορκισμένοι εχθροί των «Templars» πολεμούν με αυτούς ανά τους αιώνες στις σκιές της ανθρωπότητας. Αυτή η διαμάχη συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας όπου ο Desmond αιχμάλωτος των Templar αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει μια μηχανή εν ονόματι animus που του επιτρέπει να ξανά ζήσει τις αναμνήσεις των προγόνων του που είναι γενετικά αποθηκευμένες στο DNA του. Το παιχνίδι αρχίζει με την απόδρασή του χάρις της βοήθειας της Lucy Stillman που τον οδηγεί σε άλλους εκτελεστές και μαζί προσπαθούν να τον εκπαιδεύσουν για να γίνει και ο ίδιος ένας από αυτούς. Η εκπαίδευση γίνεται πάλι με την χρήση της animus 2.0 μηχανής, αυτήν την φορά, και την αναβίωση των γεγονότων που έζησε ο Ezio Auditore da Firenze. Το παιχνίδι μου θύμισε αρκετά ένα παλιότερο τίτλο της τότε EIDOS, το Thief - The Dark Project (ίσως επειδή από τότε είχα να ασχοληθώ με παρόμοιο παιχνίδι;)
Ο αρχικός σκοπό του να εκδικηθείς τον θάνατο του πατέρα και δύο αδερφών σου με την δολοφονία των εε... δολοφόνων τους εξελίσσεται με μια πολύ μεγαλύτερη δολοπλοκία των Templar με συνωμοσίες που θυμίζουν πολύ Illuminati (βοηθάει και σε αυτό στο σκηνικό της Φλωρεντίας, Βενετίας και Ρώμης) και πηγάζουν από πολύ πριν μπορεί να φανταστεί κανείς.
Ως εκτελεστής ο παίκτης έχει την δυνατότητα να κινηθεί ανάμεσα στο πλήθος, να αναμειχθεί μαζί του ξεφεύγοντας τα βλέμματα των φρουρών για να να φτάσει τον στόχο του. Και όλα αυτά σε ένα αρκετά ανοιχτό περιβάλλον με πολλές διαδραστικές δυνατότητες που αφήνουν το ελεύθερο στον παίχτη να επιλέξει την στρατηγική που του ταιριάζει. Αλλά ακόμη και αν ο παίκτης προτιμά να μην ασχοληθεί με την ιστορία, ακόμη και αυτό είναι δυνατό, αφήνοντας επιλογές για απλή εξερεύνηση, αγώνες πάνω στις σκεπές των σπιτιών ή ανάληψη αποστολών από διάφορους χαρακτήρες στο παιχνίδι.
Γενικά ως σύνολο ίσως να μην προσφέρει πολλά μετά το τέλος του, αλλά κατά την διάρκειά του έχει μια πολύ καλή συνταγή, από εμπειρίες Tomb Raider, Metal Gear Solid, συνωμοσιολογίας ala Illuminati και ίσως μαθημάτων Ιταλικής αναγεννησιακής ιστορίας με τις πολλές αναφορές και ζωντανή απεικόνιση γεγονότων, κτηρίων και ατόμων της εποχής...
Η ιστορία ακολουθεί τον Desmond Miles, απόγονο μακρόχρονης οικογένειας «Εκτελεστών» οι οποίοι ως ορκισμένοι εχθροί των «Templars» πολεμούν με αυτούς ανά τους αιώνες στις σκιές της ανθρωπότητας. Αυτή η διαμάχη συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας όπου ο Desmond αιχμάλωτος των Templar αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει μια μηχανή εν ονόματι animus που του επιτρέπει να ξανά ζήσει τις αναμνήσεις των προγόνων του που είναι γενετικά αποθηκευμένες στο DNA του. Το παιχνίδι αρχίζει με την απόδρασή του χάρις της βοήθειας της Lucy Stillman που τον οδηγεί σε άλλους εκτελεστές και μαζί προσπαθούν να τον εκπαιδεύσουν για να γίνει και ο ίδιος ένας από αυτούς. Η εκπαίδευση γίνεται πάλι με την χρήση της animus 2.0 μηχανής, αυτήν την φορά, και την αναβίωση των γεγονότων που έζησε ο Ezio Auditore da Firenze. Το παιχνίδι μου θύμισε αρκετά ένα παλιότερο τίτλο της τότε EIDOS, το Thief - The Dark Project (ίσως επειδή από τότε είχα να ασχοληθώ με παρόμοιο παιχνίδι;)
Ο αρχικός σκοπό του να εκδικηθείς τον θάνατο του πατέρα και δύο αδερφών σου με την δολοφονία των εε... δολοφόνων τους εξελίσσεται με μια πολύ μεγαλύτερη δολοπλοκία των Templar με συνωμοσίες που θυμίζουν πολύ Illuminati (βοηθάει και σε αυτό στο σκηνικό της Φλωρεντίας, Βενετίας και Ρώμης) και πηγάζουν από πολύ πριν μπορεί να φανταστεί κανείς.
Ως εκτελεστής ο παίκτης έχει την δυνατότητα να κινηθεί ανάμεσα στο πλήθος, να αναμειχθεί μαζί του ξεφεύγοντας τα βλέμματα των φρουρών για να να φτάσει τον στόχο του. Και όλα αυτά σε ένα αρκετά ανοιχτό περιβάλλον με πολλές διαδραστικές δυνατότητες που αφήνουν το ελεύθερο στον παίχτη να επιλέξει την στρατηγική που του ταιριάζει. Αλλά ακόμη και αν ο παίκτης προτιμά να μην ασχοληθεί με την ιστορία, ακόμη και αυτό είναι δυνατό, αφήνοντας επιλογές για απλή εξερεύνηση, αγώνες πάνω στις σκεπές των σπιτιών ή ανάληψη αποστολών από διάφορους χαρακτήρες στο παιχνίδι.
Γενικά ως σύνολο ίσως να μην προσφέρει πολλά μετά το τέλος του, αλλά κατά την διάρκειά του έχει μια πολύ καλή συνταγή, από εμπειρίες Tomb Raider, Metal Gear Solid, συνωμοσιολογίας ala Illuminati και ίσως μαθημάτων Ιταλικής αναγεννησιακής ιστορίας με τις πολλές αναφορές και ζωντανή απεικόνιση γεγονότων, κτηρίων και ατόμων της εποχής...
6/12/09
Κυριακές
Sundays are made for sleeping in. Sundays are made for walking around in baggy clothes, watching movies, nursing headaches and hanging out with your friends at the café. Sundays are NOT made for going to the worst neighborhood in town to find a kid who might be able to give you the information necessary to infiltrate a powerful cult that plans to take over the known universe. That's what Mondays are for.
April Ryan από το The Longest Journey
3/12/09
Μας την έπεσαν!
Γενικά ως τώρα δεν έφτασα ποτέ στο δίλημμα του αν θα πρέπει να ενεργοποιήσω την προστασία κωδικού για τα σχόλια στο blog μου ή όχι. Έτσι και αλλιώς δεν έχει δα και την κίνηση μεγάλης λεωφόρου σε ώρα αιχμής. Κάποια στιγμή πάντως ήμουν σίγουρος πως τα ρομποτάκια των spam θα έφταναν ως εδώ και θα το ανακάλυπταν... Αλλά δεν περίμενα αυτό που τελικά έγινε...
Μας την έπεσαν! Και από την άπω ανατολή μάλιστα!
Δεν ξέρω πως ακριβώς νομίζουν τα Spam-mecha της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, πως σε αυτό το blog συχνάζουν άτομα που έχουν ανάγκη από:
Αλλά επειδή στην τελική ίσως να μην γνωρίζω καλά το... εεε ας πούμε κοινό μου... Δεν είναι η καλύτερη μετάφραση αυτή του babelfish (εγώ βαριέμαι να την κάνω - και είναι αργά) αλλά εδώ μπορεί να πάρει μια ιδέα όποιος ενδιαφέρεται;
Μας την έπεσαν! Και από την άπω ανατολή μάλιστα!
Δεν ξέρω πως ακριβώς νομίζουν τα Spam-mecha της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, πως σε αυτό το blog συχνάζουν άτομα που έχουν ανάγκη από:
- Ξαναμένες συζύγους που βαριούνται μόνες σπίτι και είναι έτοιμες για όλα
- Να βγάλουν 50 000 Γιεν σε μια μέρα κάνοντας τους σκλάβους σε νυμφομανείς (και πλούσιες προφανώς) θηλυκές διασημότητες.
- H-Checker, ένα σύστημα το οποίο με απλές ερωτήσεις μπορεί να σου πει πόσο συχνά έχεις κάνει «πικάντικα» πράγματα.
- Bulletin boards τα οποία παρακολουθούν από internet cafe άφραγκες κοπέλες που έχουν εγκαταλείψει το σπίτι τους και είναι έτοιμες να ακολουθήσουν τον πρώτο άνδρα στο σπίτι του, που θα γράψει κάτι εκεί.
- Εργασία με υψηλές αποδοχές, όπου αναζητούνται άτομα για να βοηθήσουν γυναίκες με απελπιστικά αχόρταγη σεξουαλική επιθυμία να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους.
Αλλά επειδή στην τελική ίσως να μην γνωρίζω καλά το... εεε ας πούμε κοινό μου... Δεν είναι η καλύτερη μετάφραση αυτή του babelfish (εγώ βαριέμαι να την κάνω - και είναι αργά) αλλά εδώ μπορεί να πάρει μια ιδέα όποιος ενδιαφέρεται;
Τώρα από 348 μόνο 198 Γιεν!
21/11/09
Και από "action adventure" πάμε σε σκέτο "adventure" © JimP
Ή με άλλα λόγια, το επόμενο παιχνίδι που ξεκίνησα να ασχολούμαι στο Wii είναι το Zack & Wiki - Quest for Barbaro's Treasure.
Ένα point & clip adventure που μας βάζει στον ρόλο του Zack, φιλόδοξου πειρατή, μέλους της οργάνωσης των θαλάσσιων κουνελιών (!) ο οποίος με την βοήθεια της (ή μήπως «του») Wiki, μιας μαϊμούς ρομπότ έχει βαλθεί να αποκτήσει τον υπέρτατο θησαυρό το One Pie...εεε σόρυ, λάθος πειρατική ιστορία! Το πλοίο του Καπετάν Μπάρμπαρόσο (Barbaros) εννοούσα! Ακούγονται πολύ «παιδικά» όλα αυτά; Πράγματι έτσι είναι. Το παιχνίδι έχει μια ιδιαίτερη ανάλαφρη ιστορία, που ταιριάζει επίσης στα πολύ καρτουνιστικά αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα προσεγμένα και ανεβασμένου επιπέδου γραφικά του. Οι φωνές των χαρακτήρων που αν και περιορίζονται περισσότερο σε κραυγές, αναστεναγμούς και γέλια είναι ιδιαίτερα ζωντανές και συμπληρώνουν με απόλυτη επιτυχία τον οπτικό τομέα. Ίσως επειδή η capcom δεν ασχολήθηκε καν να βγάλει τις Ιαπωνικές φωνές και να τις αντικαταστήσει με ξενέρωτες φωνές κάποιου φτηνού Αμερικάνου ηθοποιού...
Το παιδικό μέρος του παιχνιδιού σταματάει παρόλα αυτά εδώ. Μόνο «παιδιά θαύματα» ίσως καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στους γρίφους του παιχνιδιού που θα πρέπει να λυθούν σε κάθε πίστα για να κερδίσει ο παίκτης τον θησαυρό. Ακόμη και κάποιος ενήλικα σίγουρα θα βρεθεί καθόλου σπάνια σε αδιέξοδο. Κάτι που κάνει ένα faq τον καλύτερο σου φίλο σε αυτό το παιχνίδι! Γιατί το παιχνίδι είναι δύσκολο. Σε μερικά σημεία σατανικά δύσκολο με γρίφους που θα πρέπει να λυθούν όχι απαραίτητα με λογική από κάποιο hint που δείχνει το παιχνίδι αλλά με αρκετές δοκιμές και πολύ περισσότερη τύχη.
Οι γρίφοι λύνονται με την βοήθεια του Wiimote με το οποίο ο παίκτης κάνοντας διάφορες κινήσεις (πχ σαν πριόνι, σφυρί, κούνημα πέρα-δώθε) μπορεί να αλληλεπιδράσει με τα διάφορα αντικείμενα της κάθε πίστας και να τα χρησιμοποιήσει κατάλληλα, με την σωστή σειρά για να φτάσει στο σεντούκι του θησαυρού στο τέλος της πίστας. Χρονικό όριο δεν υπάρχει (εκτός από κάποια συγκεκριμένα σημεία) κάτι που δίνει την δυνατότητα στον παίκτη να σκεφτεί και προετοιμάσει τις κινήσεις του, βήμα-βήμα. Το παιχνίδι ανταμείβει τον παίκτη με πόντους ανάλογα το πόσο εύκολα ή όχι λύνει κάθε βήμα του γρίφου. Αντίθετα κάποια λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία για τον Zack αλλά και ταυτόχρονα αστεία κάτι σαν το πεινασμένο κογιότ όταν αποτυγχάνει να πιάσει το road runner. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί ο παίκτης να ξανά αρχίσει από την αρχή ή αν έχει αγοράσει πλατινένια εισιτήρια τότε μπορεί να «εξαγοράσει» την λάθος κινησή του να επιστρέψει στο σημείο λίγο πριν την κάνει...
Ένα point & clip adventure που μας βάζει στον ρόλο του Zack, φιλόδοξου πειρατή, μέλους της οργάνωσης των θαλάσσιων κουνελιών (!) ο οποίος με την βοήθεια της (ή μήπως «του») Wiki, μιας μαϊμούς ρομπότ έχει βαλθεί να αποκτήσει τον υπέρτατο θησαυρό το One Pie...εεε σόρυ, λάθος πειρατική ιστορία! Το πλοίο του Καπετάν Μπάρμπαρόσο (Barbaros) εννοούσα! Ακούγονται πολύ «παιδικά» όλα αυτά; Πράγματι έτσι είναι. Το παιχνίδι έχει μια ιδιαίτερη ανάλαφρη ιστορία, που ταιριάζει επίσης στα πολύ καρτουνιστικά αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα προσεγμένα και ανεβασμένου επιπέδου γραφικά του. Οι φωνές των χαρακτήρων που αν και περιορίζονται περισσότερο σε κραυγές, αναστεναγμούς και γέλια είναι ιδιαίτερα ζωντανές και συμπληρώνουν με απόλυτη επιτυχία τον οπτικό τομέα. Ίσως επειδή η capcom δεν ασχολήθηκε καν να βγάλει τις Ιαπωνικές φωνές και να τις αντικαταστήσει με ξενέρωτες φωνές κάποιου φτηνού Αμερικάνου ηθοποιού...
Το παιδικό μέρος του παιχνιδιού σταματάει παρόλα αυτά εδώ. Μόνο «παιδιά θαύματα» ίσως καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στους γρίφους του παιχνιδιού που θα πρέπει να λυθούν σε κάθε πίστα για να κερδίσει ο παίκτης τον θησαυρό. Ακόμη και κάποιος ενήλικα σίγουρα θα βρεθεί καθόλου σπάνια σε αδιέξοδο. Κάτι που κάνει ένα faq τον καλύτερο σου φίλο σε αυτό το παιχνίδι! Γιατί το παιχνίδι είναι δύσκολο. Σε μερικά σημεία σατανικά δύσκολο με γρίφους που θα πρέπει να λυθούν όχι απαραίτητα με λογική από κάποιο hint που δείχνει το παιχνίδι αλλά με αρκετές δοκιμές και πολύ περισσότερη τύχη.
Οι γρίφοι λύνονται με την βοήθεια του Wiimote με το οποίο ο παίκτης κάνοντας διάφορες κινήσεις (πχ σαν πριόνι, σφυρί, κούνημα πέρα-δώθε) μπορεί να αλληλεπιδράσει με τα διάφορα αντικείμενα της κάθε πίστας και να τα χρησιμοποιήσει κατάλληλα, με την σωστή σειρά για να φτάσει στο σεντούκι του θησαυρού στο τέλος της πίστας. Χρονικό όριο δεν υπάρχει (εκτός από κάποια συγκεκριμένα σημεία) κάτι που δίνει την δυνατότητα στον παίκτη να σκεφτεί και προετοιμάσει τις κινήσεις του, βήμα-βήμα. Το παιχνίδι ανταμείβει τον παίκτη με πόντους ανάλογα το πόσο εύκολα ή όχι λύνει κάθε βήμα του γρίφου. Αντίθετα κάποια λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία για τον Zack αλλά και ταυτόχρονα αστεία κάτι σαν το πεινασμένο κογιότ όταν αποτυγχάνει να πιάσει το road runner. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί ο παίκτης να ξανά αρχίσει από την αρχή ή αν έχει αγοράσει πλατινένια εισιτήρια τότε μπορεί να «εξαγοράσει» την λάθος κινησή του να επιστρέψει στο σημείο λίγο πριν την κάνει...
19/11/09
Δεν είναι εύκολο να είσαι θεός...
97, 98, 99 και...
Έφτασε το Ôkami στο τέλος του. H περιπέτεια της Amaterasu τελείωσε νικώντας τον μεγάλο κακό της ιστορίας μέσα στην κιβωτό του Yamato, από όπου και επέστρεψε αργότερα στα ουράνια. Και το για όσους έψαχναν με αγωνία σε όλο το παιχνίδι τα Stray Beads για να ανακαλύψουν τι θα γίνει, με το τέλος του παιχνιδιού ο παίκτης λαμβάνει το 100ο και τελευταίο Stray Bead που παρέχει στην πραγματικά θεϊκές δυνατότητες (στο new game+...) με ατελείωτο μελάνι, 10πλάσια δύναμη επίθεσης κτλ κτλ...
Τελειώνοντας το παιχνίδι μου έδειξε αυτά τα στατιστικά:
Χρόνος Παιξίματος: 66 Ώρες, 56 Λεπτά, 3 Δευτερόλεπτα
Ημέρες: 143
Saves: 217
Θάνατοι: 3
Ηττημένοι Αντίπαλοι: 1338
Χρήματα: 65933087 ¥
Devil Fangs: 510
Praise: 6923

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, το παιχνίδι πρόσφερε αρκετές ενδιαφέρουσες ανατροπές και ιστορία και σίγουρα το απόλαυσα. Η ερώτηση τώρα είναι πότε θα κυκλοφορήσει το OkamiDen για το DS!
Έφτασε το Ôkami στο τέλος του. H περιπέτεια της Amaterasu τελείωσε νικώντας τον μεγάλο κακό της ιστορίας μέσα στην κιβωτό του Yamato, από όπου και επέστρεψε αργότερα στα ουράνια. Και το για όσους έψαχναν με αγωνία σε όλο το παιχνίδι τα Stray Beads για να ανακαλύψουν τι θα γίνει, με το τέλος του παιχνιδιού ο παίκτης λαμβάνει το 100ο και τελευταίο Stray Bead που παρέχει στην πραγματικά θεϊκές δυνατότητες (στο new game+...) με ατελείωτο μελάνι, 10πλάσια δύναμη επίθεσης κτλ κτλ...
Τελειώνοντας το παιχνίδι μου έδειξε αυτά τα στατιστικά:
Χρόνος Παιξίματος: 66 Ώρες, 56 Λεπτά, 3 Δευτερόλεπτα
Ημέρες: 143
Saves: 217
Θάνατοι: 3
Ηττημένοι Αντίπαλοι: 1338
Χρήματα: 65933087 ¥
Devil Fangs: 510
Praise: 6923

12/11/09
Day 359
Μετά από αρκετή ενασχόληση χθες κατάφερα και τελείωσα πλήρως το Story Mode του Kingdom Hearts 358/2 Days. Απομένει το Mission Mode, και τα Challenges τα οποίο θα τελειώσω με περισσότερο χαλαρό ρυθμό πλέον.
Κρίμα που το Mission Mode δεν παίζεται online, θα ήταν μια ακόμη καλύτερη εμπειρία, μια και να βρω τώρα άλλα 3 άτομα που να έχουν το παιχνίδι και να βρίσκονται σε κοντινή φυσική απόσταση είναι πράγμα λίγο δύσκολο...
Γενικά το παιχνίδι αφήνει μια ευχάριστη εμπειρία μετά το τέλος του και σίγουρα ανοίγει την όρεξη για περισσότερο (που μάλλον θα αργήσει λίγο με την κυκλοφορία του Birth by Sleep).
Η τελευταία μέρα του παιχνιδιού αποτελεί και την πρώτη του KHII δίνοντας έτσι άμεση συνέχεια και και πραγματοποιώντας την προφητική σκέψη του Roxas πως θα άντεχε το πολύ 7 μέρες καλοκαιρινές διακοπές.
Κρίμα που το Mission Mode δεν παίζεται online, θα ήταν μια ακόμη καλύτερη εμπειρία, μια και να βρω τώρα άλλα 3 άτομα που να έχουν το παιχνίδι και να βρίσκονται σε κοντινή φυσική απόσταση είναι πράγμα λίγο δύσκολο...
Γενικά το παιχνίδι αφήνει μια ευχάριστη εμπειρία μετά το τέλος του και σίγουρα ανοίγει την όρεξη για περισσότερο (που μάλλον θα αργήσει λίγο με την κυκλοφορία του Birth by Sleep).
Η τελευταία μέρα του παιχνιδιού αποτελεί και την πρώτη του KHII δίνοντας έτσι άμεση συνέχεια και και πραγματοποιώντας την προφητική σκέψη του Roxas πως θα άντεχε το πολύ 7 μέρες καλοκαιρινές διακοπές.
20/10/09
358 / 2 Days
Και ενώ το κυρίως μέρος του Kirby SSU έχει τελειώσει (97%... που είναι τα υπόλοιπα 3%;!!) έφτασε στα χέρια μου εδώ και κάτι μέρες το πιο πρόσφατο παιχνίδι της σειράς «Kingdom Hearts».
Αυτήν την φορά πρωταγωνιστής είναι ο Roxas, o οποίος (όπως φάνηκε εκ των υστέρων) είχε κάνει την εμφάνισή του από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, στο κρυφό βίντεο του τερματισμού. Και εμφανίστηκε επίσης στο τέλος του Chain of Memories. Mόνο στο Kingdom Hearts II είχε ένα σχετικά μεγαλύτερο ρόλο στο παιχνίδι, αφήνοντας όμως και πάλι αρκετά πράγματα για το παρελθόν του στην αφάνεια.
Αυτό το κενό έρχεται να συμπληρώσει το Kingdom Hearts - 358 / 2 Days (ή three five eight days over two) που μας διηγείται τις 358 μέρες που έζησε ο Roxas από την γέννησή του, την εισχώρηση του στο Organization XIII ως και την αποχώρησή του αργότερα.
Το παιχνίδι βασίζεται πάνω σε αποστολές που ο Roxas αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας. Είτε μόνος του, είτε μαζί με κάποιο άλλο μέλος του οργανισμού. Κάθε αποστολή διαρκεί μία μέρα, αλλά παρόλο που ο τίτλος του παιχνιδιού μιλάει για 358 μέρες, σε μερικά σημεία οι μέρες κυλούν μαζεμένες και γρηγορότερα. Το όλο σύστημα των ημερών / αποστολών του παιχνιδιού κόβει την ιστορία σε «επεισόδια» και δημιουργεί αρκετές μονότονες ρουτίνες πριν και μετά από κάθε αποστολή. Οι αποστολές γίνονται κυρίως στην Twilight Town αρχικά με περισσότερους κόσμους να εμφανίζονται αργότερα, χωρίς την προσθήκη κάποιου καινούργιου κόσμου, παρόλα αυτά.
Το παιχνίδι επικεντρώνεται περισσότερο στον Roxas και τον Organization XIII. Μοναδικός καινούργιος χαρακτήρας είναι η Xion, το 14ο μέλος του οργανισμού, για το οποίο ποτέ δεν είχε αναφερθεί τίποτα ως τώρα. Όσον αφορά τους crossover χαρακτήρες, ίσως με την εξαίρεση του Mog, άλλοι χαρακτήρες από τον κόσμο των Final Fantasy δεν κάνουν κάποια εμφάνιση, αντίθετα μερικοί Disney ήρωες ξανά επιστρέφουν, παρόλα αυτά μια και σκοπός του Organization XIII είναι να κινείται στις σκιές, αποφεύγεται τις περισσότερες φορές οποιαδήποτε απευθείας επίδραση μαζί τους. Αρκετές φορές το παιχνίδι σε αναγκάζει να κρύβεσαι να να προσπαθείς να μην γίνεις αντιληπτός από τους αυτόχθονες του κάθε κόσμου, κάτι που δίνει μια ενδιαφέρουσα αλλαγή στο gameplay (Metal Gear Hearts!!).
Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού υπάρχουν αρκετές αναφορές για την εξέλιξη των προηγουμένων παιχνιδιών, και κυρίως του Chain of Memories. Το 358/2 τοποθετείται χρονολογικά να αρχίζει στα 2/3 του πρώτου Kingdom Hearts, ένα μέρος του να εξελίσσεται παράλληλα με το Chain of Memories και να συνεχίζει μετά από αυτό και πριν το Kingdom Hearts II. Το να έχει παίξει κάποιος τα προηγούμενα παιχνίδια ίσως δεν είναι υποχρεωτικά απαραίτητο, αλλά θα βοηθήσει να βγει νόημα από κάποιους διαλόγους.
Στο τεχνικό τομέα το παιχνίδι τα καταφέρνει πολύ καλά να (ξανά) παρουσιάσει τους γνώριμους κόσμους από το Kingdom Hearts II με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια. Σίγουρα κάτι αξιοθαύμαστο για τα τεχνολογικά δεδομένα του DS. Παρόλα αυτά αρκετές φορές δίνεται η αίσθηση πως οι κόσμοι παρά είναι μεγάλοι για την μικρή οθόνη του DS. Ίσως λόγω του ότι μεταφέρθηκαν από το μεγάλο αδερφό του PS2 όπου φτιάχτηκαν με το σκεπτικό ενός παιχνιδιού που θα παίζεται στην τηλεόραση και όχι στην οθόνη κάποιου φορητού.
Ο ηχητικός τομέας δυστυχώς θυμίζει ξανά ζεσταμένο φαγητό, μια και δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο. Όλο το soundtrack του παιχνιδιού είναι παρμένο από το Kingdom Hearts II, κάτι όχι απαραίτητα άσχημο, αλλά σίγουρα όχι και ιδιαίτερα καινοτομικό.
Ο χειρισμός αν και ικανοποιητικός έχει αρκετά σημεία που χρειάζονται εξοικείωση. Για παράδειγμα επιστρέφοντας πάλι στους κόσμους του παιχνιδιού, η κίνηση με τον σταυρό κατεύθυνσης, μπορεί μεν να είναι ικανοποιητικά λειτουργική αλλά είναι σίγουρα κάπως πιο άβολη όταν κάποιος έχει ήδη συνηθίσει στους ίδιους κόσμους να έχει περισσότερο έλεγχο με αναλογικό μοχλό.
Τέλος, η κάμερα αρκετές φορές ίσως δημιουργήσει προβλήματα. Σίγουρα μπορεί να κινηθεί με την οθόνη αφής, κάτι που βρίσκω όμως εντελώς άβολο από την στιγμή που το παιχνίδι παίζεται μόνο με τον κλασικό τρόπο του σταυρού + πλήκτρων. Το πλήκτρο R εστιάζει μεν την κάμερα πάντα πίσω από τον Roxas, μερικές φορές όμως αυτό δεν αρκεί, μια και δεν υπάρχει κάποιος εύκολος και γρήγορος τρόπος να κοιτάξεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω (που λόγω των μεγάλων κόσμων και της μικρής οθόνης δεν είναι σπάνιο) χωρίς να πρέπει να βγάλεις το stylus και να κινήσεις την κάμερα με την οθόνη αφής.
Στα καινοτομικά σημεία του παιχνιδιού βρίσκεται το σύστημα με τα πάνελ που αν και έχει ξανά εμφανιστεί σε RPG πρώτη φορά εφαρμόζεται σε παιχνίδι της σειράς Kingdom Hearts. Ο Roxas έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό «κουτιών» όπου μπορεί να εγκαταστήσει όπλα, εξοπλισμό ξόρκια, level up κτλ. το καθένα από αυτά απαιτεί συγκεκριμένο χώρο. Παίζοντας τις διάφορες αποστολές ξεκλειδώνονται περισσότερα «κουτιά» ώστε να μπορεί ο χαρακτήρας να αυξάνει τις ικανότητές και δυνάμεις του. Επίσης το παιχνίδι πηγαίνει αυτό το σύστημα ένα επίπεδο παρά πέρα με την προσθήκη της δυνατότητας σύνδεσης των περιεχομένων των κουτιών μεταξύ τους ή με άλλα αντικείμενα για να αυξηθεί η ιδιότητά τους ή να δημιουργηθούν νέες ικανότητες. Όλο αυτό το σύστημα προσδίδει στοιχεία στρατηγικής στα σταστιστικά του παίκτη, μια και δεν απαιτείται μόνο level up για να γίνει καλύτερος, αλλά σκέψη για την πιο κατάλληλη χρήση και συνδυασμό των πάνελ.
Αν και στους άλλους τομείς ίσως το 358 / 2 ανακυκλώνει πολύ ήδη υπάρχων υλικό από το KH II, η ιστορία του ίσως είναι από τους κυρίους λόγους που κάποιος θα θέλει να το παίξει έχοντας ήδη παίξει τα προηγούμενα παιχνίδια. Θα χρειαστεί πάντως υπομονή, μια και δεν αποκαλύπτονται όλα γρήγορα και το παιχνίδι έχει γενικά έναν αργό ρυθμό με τις αποστολές και λίγο βαρετές επαναλήψεις κάποιον συγκεκριμένων θεμάτων (σχετικά με την κατοχή ή όχι καρδιάς).
Αντίθετα με το προηγούμενο παιχνίδι σε φορητό σύστημα (Chain of Memories) το οποίο λόγω της ιστορίας του παρουσίαζε μεν ενός είδους επανάληψη του Kingdom Hearts (για όσους δεν το είχαν παίξει πριν) αλλά έδινε ταυτόχρονα και αρκετά παραπάνω για να μείνουν ευχαριστημένοι αυτοί που το είχαν παίξει ήδη, το 358 / 2 δεν νομίζω πως ενδεικνύεται για κάποιον που δεν έχει ξανά ασχοληθεί με την σειρά ποτέ. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ιστορίας που μερικές φορές για την κατανόησή της απαιτεί γνώση των γενομένων, αλλά και ίσως λόγω της ίδιας της δομής του με τις αποστολές που πιθανόν να κάνουν κάποιον να βαρεθεί και να χάσει το ενδιαφέρον του αρκετά νωρίς. Προτείνεται κατά τα άλλα σε όλους όσους απόλαυσαν τα προηγούμενα παιχνίδια και διψούν για ακόμη περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Roxas, τον Organization XIII και γενικά τον κόσμο του Kingdom Hearts.
Μέρα #95
Αυτήν την φορά πρωταγωνιστής είναι ο Roxas, o οποίος (όπως φάνηκε εκ των υστέρων) είχε κάνει την εμφάνισή του από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, στο κρυφό βίντεο του τερματισμού. Και εμφανίστηκε επίσης στο τέλος του Chain of Memories. Mόνο στο Kingdom Hearts II είχε ένα σχετικά μεγαλύτερο ρόλο στο παιχνίδι, αφήνοντας όμως και πάλι αρκετά πράγματα για το παρελθόν του στην αφάνεια.
Αυτό το κενό έρχεται να συμπληρώσει το Kingdom Hearts - 358 / 2 Days (ή three five eight days over two) που μας διηγείται τις 358 μέρες που έζησε ο Roxas από την γέννησή του, την εισχώρηση του στο Organization XIII ως και την αποχώρησή του αργότερα.
Το παιχνίδι βασίζεται πάνω σε αποστολές που ο Roxas αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας. Είτε μόνος του, είτε μαζί με κάποιο άλλο μέλος του οργανισμού. Κάθε αποστολή διαρκεί μία μέρα, αλλά παρόλο που ο τίτλος του παιχνιδιού μιλάει για 358 μέρες, σε μερικά σημεία οι μέρες κυλούν μαζεμένες και γρηγορότερα. Το όλο σύστημα των ημερών / αποστολών του παιχνιδιού κόβει την ιστορία σε «επεισόδια» και δημιουργεί αρκετές μονότονες ρουτίνες πριν και μετά από κάθε αποστολή. Οι αποστολές γίνονται κυρίως στην Twilight Town αρχικά με περισσότερους κόσμους να εμφανίζονται αργότερα, χωρίς την προσθήκη κάποιου καινούργιου κόσμου, παρόλα αυτά.Το παιχνίδι επικεντρώνεται περισσότερο στον Roxas και τον Organization XIII. Μοναδικός καινούργιος χαρακτήρας είναι η Xion, το 14ο μέλος του οργανισμού, για το οποίο ποτέ δεν είχε αναφερθεί τίποτα ως τώρα. Όσον αφορά τους crossover χαρακτήρες, ίσως με την εξαίρεση του Mog, άλλοι χαρακτήρες από τον κόσμο των Final Fantasy δεν κάνουν κάποια εμφάνιση, αντίθετα μερικοί Disney ήρωες ξανά επιστρέφουν, παρόλα αυτά μια και σκοπός του Organization XIII είναι να κινείται στις σκιές, αποφεύγεται τις περισσότερες φορές οποιαδήποτε απευθείας επίδραση μαζί τους. Αρκετές φορές το παιχνίδι σε αναγκάζει να κρύβεσαι να να προσπαθείς να μην γίνεις αντιληπτός από τους αυτόχθονες του κάθε κόσμου, κάτι που δίνει μια ενδιαφέρουσα αλλαγή στο gameplay (Metal Gear Hearts!!).
Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού υπάρχουν αρκετές αναφορές για την εξέλιξη των προηγουμένων παιχνιδιών, και κυρίως του Chain of Memories. Το 358/2 τοποθετείται χρονολογικά να αρχίζει στα 2/3 του πρώτου Kingdom Hearts, ένα μέρος του να εξελίσσεται παράλληλα με το Chain of Memories και να συνεχίζει μετά από αυτό και πριν το Kingdom Hearts II. Το να έχει παίξει κάποιος τα προηγούμενα παιχνίδια ίσως δεν είναι υποχρεωτικά απαραίτητο, αλλά θα βοηθήσει να βγει νόημα από κάποιους διαλόγους.
Στο τεχνικό τομέα το παιχνίδι τα καταφέρνει πολύ καλά να (ξανά) παρουσιάσει τους γνώριμους κόσμους από το Kingdom Hearts II με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια. Σίγουρα κάτι αξιοθαύμαστο για τα τεχνολογικά δεδομένα του DS. Παρόλα αυτά αρκετές φορές δίνεται η αίσθηση πως οι κόσμοι παρά είναι μεγάλοι για την μικρή οθόνη του DS. Ίσως λόγω του ότι μεταφέρθηκαν από το μεγάλο αδερφό του PS2 όπου φτιάχτηκαν με το σκεπτικό ενός παιχνιδιού που θα παίζεται στην τηλεόραση και όχι στην οθόνη κάποιου φορητού.
Ο ηχητικός τομέας δυστυχώς θυμίζει ξανά ζεσταμένο φαγητό, μια και δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο. Όλο το soundtrack του παιχνιδιού είναι παρμένο από το Kingdom Hearts II, κάτι όχι απαραίτητα άσχημο, αλλά σίγουρα όχι και ιδιαίτερα καινοτομικό.
Ο χειρισμός αν και ικανοποιητικός έχει αρκετά σημεία που χρειάζονται εξοικείωση. Για παράδειγμα επιστρέφοντας πάλι στους κόσμους του παιχνιδιού, η κίνηση με τον σταυρό κατεύθυνσης, μπορεί μεν να είναι ικανοποιητικά λειτουργική αλλά είναι σίγουρα κάπως πιο άβολη όταν κάποιος έχει ήδη συνηθίσει στους ίδιους κόσμους να έχει περισσότερο έλεγχο με αναλογικό μοχλό.
Τέλος, η κάμερα αρκετές φορές ίσως δημιουργήσει προβλήματα. Σίγουρα μπορεί να κινηθεί με την οθόνη αφής, κάτι που βρίσκω όμως εντελώς άβολο από την στιγμή που το παιχνίδι παίζεται μόνο με τον κλασικό τρόπο του σταυρού + πλήκτρων. Το πλήκτρο R εστιάζει μεν την κάμερα πάντα πίσω από τον Roxas, μερικές φορές όμως αυτό δεν αρκεί, μια και δεν υπάρχει κάποιος εύκολος και γρήγορος τρόπος να κοιτάξεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω (που λόγω των μεγάλων κόσμων και της μικρής οθόνης δεν είναι σπάνιο) χωρίς να πρέπει να βγάλεις το stylus και να κινήσεις την κάμερα με την οθόνη αφής.
Στα καινοτομικά σημεία του παιχνιδιού βρίσκεται το σύστημα με τα πάνελ που αν και έχει ξανά εμφανιστεί σε RPG πρώτη φορά εφαρμόζεται σε παιχνίδι της σειράς Kingdom Hearts. Ο Roxas έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό «κουτιών» όπου μπορεί να εγκαταστήσει όπλα, εξοπλισμό ξόρκια, level up κτλ. το καθένα από αυτά απαιτεί συγκεκριμένο χώρο. Παίζοντας τις διάφορες αποστολές ξεκλειδώνονται περισσότερα «κουτιά» ώστε να μπορεί ο χαρακτήρας να αυξάνει τις ικανότητές και δυνάμεις του. Επίσης το παιχνίδι πηγαίνει αυτό το σύστημα ένα επίπεδο παρά πέρα με την προσθήκη της δυνατότητας σύνδεσης των περιεχομένων των κουτιών μεταξύ τους ή με άλλα αντικείμενα για να αυξηθεί η ιδιότητά τους ή να δημιουργηθούν νέες ικανότητες. Όλο αυτό το σύστημα προσδίδει στοιχεία στρατηγικής στα σταστιστικά του παίκτη, μια και δεν απαιτείται μόνο level up για να γίνει καλύτερος, αλλά σκέψη για την πιο κατάλληλη χρήση και συνδυασμό των πάνελ.Αν και στους άλλους τομείς ίσως το 358 / 2 ανακυκλώνει πολύ ήδη υπάρχων υλικό από το KH II, η ιστορία του ίσως είναι από τους κυρίους λόγους που κάποιος θα θέλει να το παίξει έχοντας ήδη παίξει τα προηγούμενα παιχνίδια. Θα χρειαστεί πάντως υπομονή, μια και δεν αποκαλύπτονται όλα γρήγορα και το παιχνίδι έχει γενικά έναν αργό ρυθμό με τις αποστολές και λίγο βαρετές επαναλήψεις κάποιον συγκεκριμένων θεμάτων (σχετικά με την κατοχή ή όχι καρδιάς).
Αντίθετα με το προηγούμενο παιχνίδι σε φορητό σύστημα (Chain of Memories) το οποίο λόγω της ιστορίας του παρουσίαζε μεν ενός είδους επανάληψη του Kingdom Hearts (για όσους δεν το είχαν παίξει πριν) αλλά έδινε ταυτόχρονα και αρκετά παραπάνω για να μείνουν ευχαριστημένοι αυτοί που το είχαν παίξει ήδη, το 358 / 2 δεν νομίζω πως ενδεικνύεται για κάποιον που δεν έχει ξανά ασχοληθεί με την σειρά ποτέ. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ιστορίας που μερικές φορές για την κατανόησή της απαιτεί γνώση των γενομένων, αλλά και ίσως λόγω της ίδιας της δομής του με τις αποστολές που πιθανόν να κάνουν κάποιον να βαρεθεί και να χάσει το ενδιαφέρον του αρκετά νωρίς. Προτείνεται κατά τα άλλα σε όλους όσους απόλαυσαν τα προηγούμενα παιχνίδια και διψούν για ακόμη περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Roxas, τον Organization XIII και γενικά τον κόσμο του Kingdom Hearts.
Μέρα #95
9/10/09
It is f#μπιιιπ# charging!
Πολλές φορές έχω διαβάσει σε άρθρα και ειδήσεις για έρευνες και πειράματα επιστημόνων σχετικά με την δυνατότητα επαναφόρτισης φορητών συσκευών χωρίς καλώδια, από απόσταση ακόμη και αυτόνομη επαναφόρτιση από ραδιοκύματα! Το παραπάνω προϊόν φαίνεται να είναι πάντως το πιο κοντινό σε όλα αυτά που υπάρχει στο παρών. Αν και δεν είναι τόσο μαγικό όσο φαίνεται στο βίντεο. Όπως εξηγεί το site της εταιρίας του, η κάθε συσκευή που θα φορτιστεί χρειάζεται ένα ειδικό δέκτη ο οποίος «κουμπώνει» στο κάτω μέρος της συσκευής και πρέπει να συνδεθεί με την εισαγωγή ρεύματος της συσκευής για να μπορεί αυτή να φορτιστεί. Δέκτες υπάρχουν για τις περισσότερες γνωστές φορητές συσκευές όπως επίσης και ένας universal με τα γνωστά βυσματάκια για ακόμη περισσότερες συσκευές....
Επίσημο Site:
http://www.powermat.com/
6/10/09
Kirby Super Star Ultra
Και μετά από πολύ καιρό αναμονής, σε σχέση με Ιαπωνία και Αμερική, (κάτι σαν τον «παλιό καλό καιρό») κυκλοφόρησε στα μέσα του Σεπτέμβρη και στην Ευρώπη το port του αρκετά καλού Kirby Super Star από το SNES.
Το παιχνίδι αποτελεί μια συλλογή μίνι παιχνιδιών και κλασικών platform παιχνιδιών Kirby. Ένα από αυτά αποτελεί μάλιστα remake της πρώτης περιπέτειας του Kirby στο Gameboy (Kirby's Dreamland), αυτήν την φορά με την προσθήκη χρώματος και της δυνατότητας αντιγραφής των δυνάμεων των αντιπάλων του «ροζ σίφουνα».
Εκτός από τα μίνι παιχνίδια της SNES έκδοσης έχουν προστεθεί και τρία καινούργια που παίζονται μόνο με την οθόνη αφής. Γενικά τα παιχνίδια αν και αποτελούν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα κυρίως παιχνίδια δεν κρατάνε το ενδιαφέρον για πολύ ώρα. Εκτός φυσικά αν τα παίξει κανείς με φίλους όπου υποστηρίζονται μέχρι 4 παίκτες ταυτόχρονα με μόνο ένας να απαιτείται να έχει το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα «κεντρικά» παιχνίδια αρχίζουν από αρκετά απλά και γρήγορα ως σε πολύ πιο δύσκολα που απαιτούν αρκετή ώρα για να ολοκληρωθούν 100% (φυσικά αν το επιθυμεί κάποιος αυτό...). Ως σύνολο, στους φαν του Kirby το παιχνίδι προσφέρει αρκετά για να τους κρατήσεις απασχολημένους και ευχαριστημένους. Στους μη φαν, θα αποτελέσει μάλλον μια κάπως πιο σύντομη εμπειρία αλλά σίγουρα επίσης ευχάριστη εμπειρία.
Η μεταφορά από το SNES έχει γίνει ένα προς ένα στο κύριο μέρος του παιχνιδιού με την πιο εμφανή προσθήκη να είναι τα CG βίντεο για cutscenes. Τα οποία όμως είναι αρκετά μέτριας ποιότητας, προφανώς επειδή δεν χρησιμοποιείται κάποιο codec συμπίεσης όπως γίνεται στα περισσότερα βίντεο του DS σήμερα. Περαιτέρω, στο «Great Cave Offensive» έχω την εντύπωση πως έχει γίνει αλλαγή του ονόματος τουλάχιστον ενός αντικειμένου για να αναφέρεται σε πρόσφατο παιχνίδι Kirby του DS. Τέλος, έχουν προστεθεί και πιο δύσκολες εκδόσεις των υπαρχόντων παιχνιδιών με κάποιες αλλαγές στο gameplay λόγω διαφορετικού πρωταγωνιστή (λέγε με Meta knight).
Σίγουρα αποτελεί ανακύκλωση ενός παλιού παιχνιδιού με όχι τόσο τραγικές προσθήκες για να δικαιολογεί την αγορά του σε όσους το είχαν λιώσει στο SNES, παρόλα για τους φαν της σειράς και όσους δεν είχαν την ευκαιρία να παίξουν την προηγούμενη έκδοση αποτελεί μια ιδιαίτερα ελκυστική πρόταση.
Το παιχνίδι αποτελεί μια συλλογή μίνι παιχνιδιών και κλασικών platform παιχνιδιών Kirby. Ένα από αυτά αποτελεί μάλιστα remake της πρώτης περιπέτειας του Kirby στο Gameboy (Kirby's Dreamland), αυτήν την φορά με την προσθήκη χρώματος και της δυνατότητας αντιγραφής των δυνάμεων των αντιπάλων του «ροζ σίφουνα».
Εκτός από τα μίνι παιχνίδια της SNES έκδοσης έχουν προστεθεί και τρία καινούργια που παίζονται μόνο με την οθόνη αφής. Γενικά τα παιχνίδια αν και αποτελούν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα κυρίως παιχνίδια δεν κρατάνε το ενδιαφέρον για πολύ ώρα. Εκτός φυσικά αν τα παίξει κανείς με φίλους όπου υποστηρίζονται μέχρι 4 παίκτες ταυτόχρονα με μόνο ένας να απαιτείται να έχει το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα «κεντρικά» παιχνίδια αρχίζουν από αρκετά απλά και γρήγορα ως σε πολύ πιο δύσκολα που απαιτούν αρκετή ώρα για να ολοκληρωθούν 100% (φυσικά αν το επιθυμεί κάποιος αυτό...). Ως σύνολο, στους φαν του Kirby το παιχνίδι προσφέρει αρκετά για να τους κρατήσεις απασχολημένους και ευχαριστημένους. Στους μη φαν, θα αποτελέσει μάλλον μια κάπως πιο σύντομη εμπειρία αλλά σίγουρα επίσης ευχάριστη εμπειρία.Η μεταφορά από το SNES έχει γίνει ένα προς ένα στο κύριο μέρος του παιχνιδιού με την πιο εμφανή προσθήκη να είναι τα CG βίντεο για cutscenes. Τα οποία όμως είναι αρκετά μέτριας ποιότητας, προφανώς επειδή δεν χρησιμοποιείται κάποιο codec συμπίεσης όπως γίνεται στα περισσότερα βίντεο του DS σήμερα. Περαιτέρω, στο «Great Cave Offensive» έχω την εντύπωση πως έχει γίνει αλλαγή του ονόματος τουλάχιστον ενός αντικειμένου για να αναφέρεται σε πρόσφατο παιχνίδι Kirby του DS. Τέλος, έχουν προστεθεί και πιο δύσκολες εκδόσεις των υπαρχόντων παιχνιδιών με κάποιες αλλαγές στο gameplay λόγω διαφορετικού πρωταγωνιστή (λέγε με Meta knight).
Σίγουρα αποτελεί ανακύκλωση ενός παλιού παιχνιδιού με όχι τόσο τραγικές προσθήκες για να δικαιολογεί την αγορά του σε όσους το είχαν λιώσει στο SNES, παρόλα για τους φαν της σειράς και όσους δεν είχαν την ευκαιρία να παίξουν την προηγούμενη έκδοση αποτελεί μια ιδιαίτερα ελκυστική πρόταση.
poyo!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















