Διακοπές του Πάσχα. *Εικονογραφημένες!*

Κάπως έτσι αρχίζουμε...

Τον μαραθώνιο!

Τελικά δεν έμαθα τι είχαν για φαγητό...

Λίγο χειμωνιάτικη η εικόνα...

Εργασία και χαρά (δεν φαίνεται;) (Σαν να πάχυνα...)

Στην καρδιά των γεγονώτων!

Αλλά τελικά δεν έμαθα το πως έπεσε...

Περασμένα μεγαλεία..;

Αυτό το δέντρο μου θυμίζει ταινία... αλλά ποια;

Είχε ψύχρα εκεί πάνω...

Αν και πέρασε το Πάσχα ακόμη τρέχουν να γλιτώσουν!!

Η εισβολή των Γιαπωνέζων στην γκράφιτι κουλτούρα!

"Επιλεκτική"... γλυπτική ...;

Άραγε εκτός από λυχνάρι κομοδίνου κακάριζε και ως ξυπνητήρι το πρωί;

Μια ημι-πανοραμική άποψη...

Σχεδόν μου έβγαλαν κάρτα μέλους εκεί!

Και η επιστροφή...

Αν πέσει το αεροπλάνο...

Εγώ ήμουν! ;-Ρ Μια ώρα σχεδόν καθυστέρηση. Τώρα η αναζήτηση του επιβάτη Κώσταδημα... Στο αεροπλάνο είναι η Σάρα και η Μάρα (καλύπτουμε όλες τις ηπείρους!) Και επιτέλους ξεκινάμε!

Δοκιμή

Δοκιμή

Super Ghouls 'n Ghosts

Ένα από τα πλέον κλασσικά παιχνίδια της Capcom, από την σειρά “魔界村” (makaimura) που μεταφράζεται ως χωριό της κολάσεως ή χωριό του κόσμου των δαιμόνων, κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή στην Virtual Console του Wii. Αν και είχα έρθει σε επαφή αρκετές φορές στο παρελθόν με κάποιο παιχνίδι της σειράς (κυρίως σε Arcade), ποτέ δεν είχα καταφέρει να τελειώσω κάποιο από αυτά τα παιχνίδια. Με την κυκλοφορία του στην Virtual Console είδα την ευκαιρία να το αλλάξω αυτό...

Τα συγκεκριμένα παιχνίδια πλατφόρμας της Capcom είναι γνωστά για τον ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό δυσκολίας τους. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το τρίτο παιχνίδι της σειράς ξεκινά (όπως και τα άλλα) με μια τυπική κλισέ σκηνή όπου ο βασιλιάς-ιππότης Arthur επιστρέφει στο κάστρο και συναντά την αγαπημένη του, πριγκίπισσα Guinevere. Την σκηνή όμως τους την χαλάει ένας δαίμονας που ορμά μέσα στο κάστρο και την απαγάγει! Μένει λοιπόν ο Arthur ως ο μοναδικός που μπορεί να την σώσει και ξεκινά η περιπέτειά του στα 7 επίπεδα του Super Ghouls 'n Ghosts!

Όπως προαναφέρθηκε το παιχνίδι έχει 7 επίπεδα. Αν και μικρός ο αριθμός τα επίπεδα είναι ιδιαίτερα μεγάλα και αρκετά από αυτά χωρίζονται σε μικρότερα υπό τμήματα. Ο Arthur ξεκινά με την πανοπλία του και το κοντάρι ως όπλο. Στην διάρκεια των επιπέδων συναντά σεντούκια που περιέχουν άλλα διάφορα όπλα όπως επίσης και αναβαθμίσεις της πανοπλίας του. Όμως αν ο Artur χτυπηθεί από κάποιον εχθρό η πανοπλία του θρυμματίζεται αμέσως αφήνοντάς τον με τα εσώρουχά του μόνο! Ακόμη ένα χτύπημα και ο Arthur θα γίνει ένας σωρός από κόκαλα και τότε πρέπει ο παίκτης να ξανά αρχίσει το επίπεδο από την αρχή. Αυτή η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού σε συνδυασμό με τα τεράστια επίπεδα όπου η οθόνη γεμίζει πολλές φορές με εχθρούς κάνουν το παιχνίδι τόσο δύσκολο. Παρόλα αυτά το παιχνίδι έχει έναν σχεδόν μαγικό τρόπο να μαγνητίζει τον παίκτη. Τα γραφικά του παιχνιδιού αν και δεν επιδεικνύουν κάτι το ιδιαίτερο παραμένουν ακόμη και σήμερα ικανοποιητικά καλά και βοηθούν στην ανάπτυξη της όλης ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Σε παρόμοια επίπεδα και ο ήχος. Στην τελική όμως δεν είναι τα γραφικά ούτε η μουσική που κάνουν αυτό το παιχνίδι τόσο καλό αλλά το gameplay. Σίγουρα αρκετοί θα νευριάσουν, θα βρίσουν, θα χτυπιούνται όταν σε χρόνο μηδέν θα δουν τον Arthur να γίνεται ένας σωρός κόκαλα... Αλλά αυτό ακριβώς κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση μετά το τέλος κάθε επιπέδου!

Ηλεκτρονικά παιχνίδια, βία, ψυχολόγοι, πολιτικοί και ΜΜΕ

Συνήθως ο περισσότερος κόσμος καταπιάνεται με αυτές τις συζητήσεις μετά από συγκεκριμένες αφορμές: φονικά επεισόδια σε σχολεία με θήτες και θύματα μαθητές, κρίσεις επιληψίας, καλοκαιρινά δελτία ειδήσεων όπου δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική “είδηση” για να γεμίσουν, τραγελαφικές νομοθεσίες και διάφορα παρόμοια θέματα. Πάντα ο λόγος (και σπάνια ο αντίλογος ) για αυτό το θέμα γίνεται μετά από τέτοιες αφορμές. Παρόλα αυτά γράφω τώρα αυτό το κείμενο σε περίοδο “ειρήνης” ως αντίδραση ίσως για την πάντα τόσο επιφανειακή και σύντομη μεταχείριση που έχει το θέμα μόνο στους καιρούς που μας “καίει”.

Το θέμα της βίας στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, κατά πόσο τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και έμμεσα η βία που ίσως περιέχουν, επηρεάζουν την ψυχολογία των παιδιών και εφήβων αναφέρεται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως είναι σχεδόν μόδα! Και παρόλο που τα ηλεκτρονικά παιχνίδια υπάρχουν εδώ και αρκετές δεκαετίες μόνο πρόσφατα άρχισε να μας ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα τόσο πολύ. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προτιμήσω να μην ασχοληθώ για το αν και πόσο η βία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών επηρεάζει και σε ποιον βαθμό αυτό, την ψυχολογία και κατά επέκταση την τάση για εγκληματικότητα κάποιου παίκτη. Καλύτερα να το αφήσουμε αυτό σε ειδικευμένα άτομα που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν έρευνες πάνω σε αυτό το θέμα. Και όταν λέω "ειδικευμένα άτομα" σίγουρα δεν εννοώ τον κάθε ψυχολόγο που επειδή έχει σπουδάσει ψυχολογία νομίζει πως μπορεί να έχει έγκυρη γνώμη πάνω στο θέμα. Εκεί που θα ήθελα να επικεντρωθώ είναι η αντιμετώπιση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών από την κοινωνία, γενικά διεθνώς και ίσως πιο συγκεκριμένα για την Ελλάδα.

Όπως ανέφερα και παραπάνω σχεδόν πάντα μετά από συγκεκριμένα γεγονότα έρχεται το θέμα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών στο προσκήνιο ως κοινωνικό, πολιτικό ψυχολογικό, εγκληματολογικό κτλ θέμα με σχεδόν πάντα συγκεκριμένες κατευθύνσεις που περιέχουν λόγους για απαγορεύσεις, νομοθετήσεις, προτροπές για γονείς και διάφορα άλλα.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται τα ηλεκτρονικά παιχνίδια σε αυτές τις περιπτώσεις είναι επίσης πάντα ο ίδιος συγκεκριμένος τρόπος: ως κάτι ύπουλο, υποχθόνιο και σκοτεινό που γλιστρά μέσα στα σπίτια μας και αλλοιώνει χαρακτήρες και τα παιδιά μας. Κάτι που πρέπει να το πατάξουμε! Στην Ελλάδα φυσικά όλα αυτά γίνονται πιο έντονα με την ευγενική χορηγία των ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ με την εμφανή φοβολαγνία τους στην Ελλάδα εκμεταλλεύονται το πιο έντονο και αρχέγονο συναίσθημα των ανθρώπων, τον φόβο για το άγνωστο, ώστε να αποσπάσουν το ενδιαφέρον και τα ανάλογα νούμερα... Οι ειδήσεις, σχετικές περί ηλεκτρονικών παιχνιδιών παρουσιάζονται επιλεκτικά, με εμφανή προτίμηση στις αρνητικές ειδήσεις και φυσικά δεν λείπουν οι περιπτώσεις κατασκευής ειδήσεων που παραμένουν πάντα επίκαιρες τύπου “πως θα προστατέψουμε τα παιδιά μας”.

Σίγουρα αυτή η κατάσταση δεν επιβάλλεται αποκλειστικά μόνο από τα ΜΜΕ. Είναι και η ίδια η κοινωνία που δημιουργεί τέτοια “πατήματα” διατηρώντας την άγνοιά και αδιαφορία της σε αυτό όπως και σε άλλα διάφορα θέματα.

Στην Ελλάδα συγκεκριμένα πόσο ξέρει ο μέσος Έλληνας περί ηλεκτρονικών παιχνιδιών; Φυσικά δεν εννοώ να έχει ειδικευμένες γνώσεις αλλά γενικά, τι θα απαντούσαν κάποιοι τυχαίοι άνθρωποι στον δρόμο αν τους ρωτούσαν τι γνωρίζουν για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια; Απαντήσεις θα μπορούσα να μαντέψω όπως και ο καθένας σίγουρα γιατί όλοι που ασχολούνται έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις στην καθημερινότητά τους όπου τα ηλεκτρονικά παιχνίδια θεωρούνται κάτι παιδικό, κάτι που ασχολούνται με αυτό μόνο παιδιά ή άτομα που δεν έχουν "μεγαλώσει" ακόμη. Για αυτόν τον λόγο έχουμε και την ανάλογη παρουσίαση από τα ΜΜΕ καθώς και την ανάλογη αντίδραση όταν τίθεται θέμα πως κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι μπορεί να βλάψει τα παιδιά μας.

Το πρόβλημα είναι όμως πως κάποιοι αδυνατούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν πως τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι πλέον ένα μέσο. Όπως ακριβώς είναι ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, η μουσική βιομηχανία και τα βιβλία. Ένας γονιός θα αγόραζε ποτέ μια ταινία πορνό ή θα επέτρεπε ποτέ στο παιδί του να αγοράσει μια ταινία πορνό εν γνώστη του; Η απάντηση είναι φυσικά “όχι”. Έτσι ακριβώς όπως στον κινηματογράφο υπάρχουν ταινίες που απευθύνονται σε παιδιά, ταινίες που είναι κατάλληλες για παιδιά, ταινίες που είναι κατάλληλες για παιδιά κάποιας ηλικίας και άνω, και ταινίες που είναι κατάλληλες μόνο για ενήλικους. Το ίδιο ισχύει γενικά και με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η διαφορά όμως με τον κινηματογράφο του παραδείγματος και γενικά των άλλων “μέσων” με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι πως στα τελευταία κυριαρχεί άγνοια και αδιαφορία.

Πόσοι γνωρίζουν τον οργανισμό PEGI; (Pan European Game Information - www.pegi.info) Πόσοι γονείς ενημερώνονται και χρησιμοποιούν της πληροφορίες του PEGI για να επιβλέπουν τι παίζουν τα παιδιά τους; Πόσα καταστήματα τηρούν τα ηλικιακά όρια, που αναγράφονται πάνω στην συσκευασία του κάθε ηλεκτρονικού παιχνιδιού που κυκλοφορεί επίσημα στην Ευρώπη, όταν κάποιος ανήλικος πάει να αγοράσει κάτι;

Επιστρέφοντας στην βία, όλο και πιο συχνά ακούμε για τα βίαια παιχνίδια πως πρέπει να απαγορευτούν γιατί επηρεάζουν τα παιδιά, τα κάνουν βίαια, ευθύνονται για διάφορα φονικά που έχουν γίνει σε κάποιες χώρες. Εδώ πέρα φαίνεται επίσης ακόμη η ανόητη στάση που έχουν κάποια άτομα καθώς επίσης και η διαφοροποίηση αντιμετώπισης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών από την αντιμετώπιση μιας ταινίας στον κινηματογράφο πχ.

Ποτέ κανένας δεν θα έλεγε πως πρέπει να απαγορευτούν οι ταινίες που το αίμα τρέχει έντονο, τα ξελαρυγγίσματα είναι παρών, και ο πόνος είναι διάχυτος παντού. Σε αυτήν την περίπτωση κανένας δεν θα έλεγε να απαγορευτεί κάτι τέτοιο μια και θεωρεί αυτονόητο πως ένα παιδί δεν πρέπει να δει κάτι τέτοιο. Σε κάτι αντίστοιχο σε ηλεκτρονικό παιχνίδι όμως γίνεται ο ξεσηκωμός...

Όπως και σε κάθε άλλο μέσο έκφρασης υπάρχουν καλά, κακά, ποιοτικά και μη ποιοτικά έργα, με νόημα ή χωρίς. Το ίδιο ισχύει και για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Εφόσον υπάρχει η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί κάποιος να απαγορέψει την δημιουργία τέτοιων έργων σε οποιοδήποτε μέσο. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι η δημιουργία ελεγκτικών οργάνων που κατατάσσουν κάθε τι ανάλογα με το περιεχόμενό του σε κατάλληλες ηλικιακές ομάδες, ενημέρωση σχετικά με αυτές τις ομάδες και σε επίπεδο πολίτη αλλά και πωλητή αλλά και έλεγχο με τιμωρία αυτών που αγνοούν τέτοιου είδους μέτρα.

Στην Ελλάδα όμως κάτι τέτοιο θα ήταν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι επιστημονικής φαντασίας μια και ποτέ κανένας δεν ασχολήθηκε στα σοβαρά, παρά μόνο σε μεμονωμένες πολιτικά και τηλεοπτικά ενέργειες που περισσότερο την μικροπρόθεσμη αναταραχή και φόβο επιδίωκαν παρά την ενημέρωση....

Ενδιαφέρουσες σελίδες:
http://www.isfe-eu.org/
http://pegi.info/

Hoshi no Kirby!

Με αφορμή το Kirby's Adventure του NES που αγόρασα την περασμένη εβδομάδα στην Virtual Console του Wii, θυμήθηκα έναν ήρωα των παιδικών χρόνων: τον Kirby και όλες τις ώρες που πέρασα μαζί του τα καλοκαίρια στο Gameboy. Αυτό το post λοιπόν είναι αφιερωμένο στην αναβίωση της Kirb-ίασης μου τις τελευταίες μέρες! Εν τέλη, Kirby rules! ;)

Άχρηστες Πληροφορίες...

Κάποιος μου πέταξε απρόσμενα την σκυτάλη... (Ευτυχώς δεν με πέτυχε στο κεφάλι) και πρέπει να γράψω 5 πράγματα που δεν θα έγραφα υπό άλλες συνθήκες για εμένα στο blog. Άχρηστες ή μη πληροφορίες ας το αποφασίσει ο καθένας μόνος του! ΟΚ... για να δούμε...



Αν και είμαι δεξιόχειρας σιδερώνω και παίζω ping pong με το αριστερό (badminton και με τα δύο!).

Σχεδόν, πάντα έχω μαζί μου ένα πράσινο σακίδιο πλάτης όταν βγαίνω έξω από το σπίτι, ακόμη και αν είναι σχεδόν άδειο.

Το νούμερο των παπουτσιών μου είναι 43

Φοράω ένα δαχτυλίδι (Του Griever, για τους insider ;) )

Έχω δοκιμάσει κασέρι με μερέντα. Και δεν είχε άσχημη γεύση! :P


Ευχαριστώ τον dimitrisg. για την αφιέρωση και την σκυτάλη. Την οποία θα κρατήσω για ενθύμιο και δεν την δίνω σε άλλον κανένα! (My precious!)

Ειδική εκδήλωση για την κυκλοφορία του FFXII με δώρα!

Και αυτήν την φορά δεν είναι κάτι μόνο για Ιαπωνία... αλλά για Ευρώπη κατά μία έννοια... δηλαδή μόνο στο Λονδίνο.
Η Square Enix διοργανώνει μια επίσημη εκδήλωση για την κυκλοφορία του Final Fantasy XII στην Ευρωπαϊκή αγορά στο HMV (150 Oxford street) στις 23 Φεβρουαρίου 2007. Το κοινό θα μπορεί να λαμβάνει από τις 9 το πρωί αυτής της μέρας ειδικό βραχιόλι προτεραιότητας. Οι 100 τυχεροί με αυτό το βραχιόλι που θα αγοράσουν το παιχνίδι μεταξύ 12 και 2 που θα γίνει η εκδήλωση θα λάβουν ένα soundtrack του παιχνιδιού και ένα moogle δώρο. Οι επόμενοι 200 θα λάβουν μόνο το soundtrack.
Επίσης στην εκδήλωση θα βρίσκονται και οι Akitoshi Kawazu και Hiroshi Minagawa, παραγωγός και σκηνοθέτης του παιχνιδιού αντίστοιχα, οι οποίοι θα υπογράφουν τα παιχνίδια, θα απαντούν σε ερωτήσεις, θα παραστούν ως είδωλα θαυμασμού στους fan κτλ...
Τέλος, θα υπάρχει ένας διαγωνισμός ανοιχτός για όλους (χωρίς να είναι υποχρεωτική η αγορά του παιχνιδιού) με δώρο για τον νικητή ένα ταξίδι στην Ιαπωνία καθώς επίσης και Cosplay διαγωνισμός με δώρα στις καλύτερες εμφανίσεις!
Μεγάλο κρίμα (για εμένα) που δεν γίνεται κάτι αντίστοιχο στην Γερμανία... Παρόλα αυτά είναι θετικό πως έστω και κάποιοι Ευρωπαίοι θα ανταμειφτούν για την μεγάλη αναμονή τους, της Ευρωπαϊκής κυκλοφορίας του παιχνιδιού.

Την επίσημη ανακοίνωση μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
http://www.square-enix.com/eu/en/whatsnew/ffxiilaunch.pdf (pdf αρχείο)

Ακόμη μία ειδική DS Lite έκδοση για Final Fantasy

Και ακόμη μια φορά μόνο για Ιαπωνία....
Με την κυκλοφορία του Final Fantasy XII: Revenant Wings στις 26 Απριλίου στην Ιαπωνία θα κυκλοφορήσει και ένα bundle του παιχνιδιού με ειδική έκδοση του DS Lite, πάνω στο οποίο σε παρόμοιο στιλ της ειδικής έκδοσης που κυκλοφόρησε για το Final Fantasy III θα υπάρχει το λογότυπο του παιχνιδιού.

Η φωτογραφία πάρθηκε από αυτήν την σελίδα

Για την Lilo

Η φωτογραφία δεν είναι δική μου! Είναι από αυτήν την σελίδα:
http://lpdwww.epfl.ch/jspring/photos.html

Οκτώ

Παρατήρησα πως ως τώρα είχα πάντα οκτώ εγγραφές κάθε μήνα. Για να μην χαλάσω το "έθιμο" και προς τιμήν της σημερινής εορταστικής ημέρας κάνω λοιπόν τώρα την ογδόη εγγραφή για τον Ιανουάριο!

ΥΓ. Ευχαριστώ την Sonja, τον Lupo, τον Gustav και την Frieda για την τούρτα!

Χιόνι!

Και ακόμη μια επίσκεψη στην Ελβετία!

Κάπου στον δρόμο

St. Gallen, μια μικρή πλατεία με το άγαλμα μιας αρκούδας, έμβλημα της πόλης

Η Misato Katsuragi σε μια βιτρίνα;!

To St. Gallen είναι χτισμένο σε μια κοιλάδα και σκάλες σαν αυτές υπάρχουν αρκετές για να παρέχουν πρόσβαση στους πεζούς στα υψηλότερα επίπεδα της πόλης.

VF-1A Valkerie

Μετά από 3 μέρες παίδεμα με χαρτιά ψαλίδια κόλλα κτλ (σαν το νηπιαγωγείο ένα πράγμα) η VF-1A είναι έτοιμη! Θαυμάστε!


Και σε αυτήν την σελίδα μπορείτε να βρείτε τα σχέδια τα οποία μπορείτε να εκτυπώσετε και να φτιάξετε την δική σας Βαλκυρία ή άλλα διάφορα πράγματα:

http://www.plus4chan.org/papercraft/papercraft.php

Olympiaturm

Όπως φαίνεται από το σπίτι μου...

...και η σκιά του

Στο εστιατόριο

Διάδρομος

Στην εξωτερική πλατφόρμα

Και το Ελληνικό στοιχείο μεταξύ άλλων

Στα 190 μέτρα περίπου ύψος ο αέρας ήταν κάπως πιο "αισθητός"

Από το Elfheim με αγάπη!

Πάει καιρός που έγραψα για τις περιπέτειες των τεσσάρων πολεμιστών του Final Fantasy. Ήρθε η ώρα λοιπόν για την συνέχεια! Έχοντας το πλοίο του πειρατή πλέον, οι μετακινήσεις γίνονται πιο εύκολες και ευχάριστες (εκτός φυσικά αν σε πιάσει ναυτία!) Μετά από μερικές άσκοπες γύρες (δεν μας είπε κανένας πως βρισκόμαστε σε κλειστή θάλασσα!) πιάσαμε στεριά στα νότια...
Περιτριγυρισμένο από ένα απέραντο δάσος είναι το Elfheim. Το σπίτι των ξωτικών! Και πάνω από την πόλη δεσπόζει το κάστρο των ξωτικών... Κλασικά όπως και σε κάθε πόλη μόλις φτάνουμε μας βλέπουν όλοι με ένα χαμόγελο στα χείλη. (Ήρθαν οι ήρωες καιρός να τους στείλουμε να κάνουμε τις βρομοδουλειές μας!) Αυτήν την φορά βρήκε τον πρίγκηπα των ξωτικών η συμφορά και έπεσε σε βαθύ ύπνο. (που λέει ο λόγος δηλαδή, γιατί τα ροχαλητά του μέχρι έξω στην πόλη ακούγονταν...) Αν και δεν είχαν ιδέα πως ακριβώς θα μπορούσαμε να τον ξυπνήσουμε, μας φόρτωσαν έτσι και αλλιώς το καθήκον να το κάνουμε... Έτσι μας παράπεμψαν να βρούμε το σκοτεινό ξωτικό που έριξε την κατάρα στον πρίγκηπά τους. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Astos (το σκοτεινό ξωτικό) ειδώθηκε τελευταία φορά να συχνάζει σε ένα εγκαταλελειμμένο κάστρο στα δυτικά (τι ψώρα έχουν αυτοί οι κακοί τύποι πάντα με τα εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα μέρη, δεν την καταλαβαίνω...) Ξεκινήσαμε για δυτικά...
Μετά από μια ακόμη περιπλάνηση σε άγρια δάση και βουνά φτάνουμε στο κάστρο. Πράγματι ερειπωμένο, μπάζει ο αγέρας από παντού. Ψυχή δεν βρήκαμε μέσα και όταν ήμασταν σχεδόν έτοιμοι να τα παρατήσουμε, ακούμε ένα βήξιμο. Ερχόταν από ένα δωμάτιο στο κέντρο του κάστρου. Μπαίνοντας βλέπουμε έναν βασιλιά, να κάθεται και να πίνει το τσάι του λες και είναι στο Bakingham με την Mother Queen... Τον ρωτάμε πως και είναι μόνος του εκεί αλλά αυτός δεν μας απαντάει τίποτα άλλο παρά πως θέλει οποσδήποτε την κορώνα του που βρίσκεται σε μια σπηλιά στα νότια... Τι μια, τι δύο, τρεις και δεκατρείς φορές τον ρωτήσαμε πάλι τα ίδια. Την κορώνα του... Μην έχοντας άλλη επιλογή (είχαμε δηλαδή απλώς μας έπιασε το φιλότιμο και ντρεπόμαστε να το πούμε) πιάνουμε τον δρόμο για νοτιά...
Στην σπηλιά οργιάζουν νυχτερίδες και αράχνες και κάτι άλλο γλοιώδες. (μην αγγίζεις αυτό το πράσινο πράγμα!) Που και που εμφανίζεται και κανένα φάντασμα έτσι περαστικό... Τελικά αφού κατεβήκαμε κάτι πατώματα προς τα κάτω (αλήθεια από πότε έχουν και οι σπηλιές πατώματα;) Και σιγά σιγά φτάσαμε στον πάτο και αφού πολεμήσαμε κάτι ψιλό-δαίμονες βρήκαμε την περιβόητη κορώνα (καλά για αυτή την παλιατζούρα έκανε ο άλλος τόσο θέμα;)
Τρέχοντας επιστρέφουμε στον βασιλιά του ερειπωμένου κάστρου και του δίνουμε την κορώνα. Αφού ξέσπασε σε γέλια, (πνίγηκε και καμιά δύο φορές και είπαμε τώρα θα το πάθει το εγκεφαλικό, τώρα θα το πάθει) έγινε η αποκάλυψη! Μέσα σε μια λάμψη άλλαξε από μορφή βασιλιά στην μορφή του Astos (πως το ξέραμε πως ήταν αυτός; Έχει έντονη φυσιογνωμία!) αφού άρχισε να λέει κάτι ασυναρτησίες από την χαρά του για κάποιο μοχθηρό του σχέδιο που δεν έβγαζε νόημα, καταλάβαμε πως δεν υπάρχει άλλη λύση παρά των όπλων! Η μάχη ήταν δύσκολη (έτσι για να έχει ενδιαφέρον το λέμε, δεν ήταν...) αλλά τελικά υπερνικήσαμε. Ο Astos, ως καθώς πρέπει κακός, εξατμίστηκε σε καπνό και άφησε πίσω του ένα κρυστάλλινο μάτι!
Επιστρέψαμε στο Elfheim και ρωτήσαμε μήπως αυτό το μάτι χρησιμεύει σε κάτι για να ξυπνήσει η "ωραία κοιμισμένη" των ξωτικών. Αυτά μας παρέπεμψαν στην Μοtoya (τελικά γριά μάγισσα ήταν όχι γέρος μάγος! σοκαριστική αποκάλυψη!) Φτάνοντας στην Motoya, είδαμε πως δεν είχε ιδιαίτερα καλύτερα κέφια από την τελευταία φορά. Της δώσαμε το μάτι μήπως και αλλάξει κάπως η διάθεσή της αλλά μάταια. Μάλλον είναι χρόνια κατάσταση τα κακά της κέφια... Με τα χίλια ζόρια μας έδωσε ένα φίλτρο άγνωστης χρήσης για ανταμοιβή... Μετά από ένα ακόμη υπερπόντιο ταξίδι, φτάνουμε στον πρίγκηπα του Elfheim. Δοκιμάζουμε το φίλτρο της μάγισσας και... ξυπάνει! (Πάλι καλά γιατί στο τέλος φοβόμουν πως θα έπρεπε να τον φιλήσω για να ξυπνήσει...) Ο Πρίγκηπας εις ανταμοιβή μας δίνει το χρυσό κλειδί... που ξεκλειδώνει διάφορες πόρτες σε διάφορα μέρη του κόσμου... (και εγώ που νόμιζα πως θα ήταν το κλειδί της ζώνης αγνότητάς του!)
Αφού δώσαμε φόρο τιμής στον τάφο του Link που βρίσκεται στο Elfheim. Ξεκινήσαμε την αναζήτηση των κλειδωμένων πορτών (γίναμε και κλείδαράδες!)

Και το Hyrule σώθηκε πάλι...

Σήμερα τελείωσα το Zelda: Twilight Princess! Ήταν αρκετά καλή εμπειρία ως παιχνίδι αν και εν τέλη πιστεύω πως το Ocarina of Time είχε καταφέρει να μου βγάλει περισσότερα συναισθήματα στην επιφάνεια καθώς το έπαιζα και όταν το τελείωσα. Δεν παύει όμως το Twilight Princess να είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι, που σίγουρα το χάρηκα και θα το χαρώ περισσότερο καθώς θα τελειώνω και τα επιπλέον πράγματα που υπάρχουν στο παιχνίδι. Ακολουθεί ένα κείμενο με εντυπώσεις / πληροφορίες που έγραψα σε ένα φόρουμ:

Λόγω της επιστροφής στα ρεαλιστικά γραφικά όπως και στο Ocarina of time, ήταν σίγουρα το πιο αναμενόμενο Zelda από τους φανς τον τελευταίο καιρό. Τελικά δεν κυκλοφόρησε μόνο στον κύβο αλλά έγινε και port στο Wii, το οποίο έπαιξα και εγώ. Ας αρχίσω ίσως με το πιο ενδιαφέρον θέμα όσον αφορά την Wii έκδοση, που είναι ο χειρισμός.

Ο χειρισμός είναι αρκετά εύκολος και όχι ιδιαίτερα κουραστικός όπως ίσως θα περίμενε κάποιος. Με την κίνηση του Wii mote γίνεται ο χειρισμός του σπαθιού του Link. Μερικοί ίσως απογοητευτούν επειδή οι κινήσεις δεν είναι real time. Δηλαδή δεν κινείς το Wiimote στον χώρο και αντίστοιχα κινείται και το ξίφος του Link. Υπάρχουν συγκεκριμένες κινήσεις που κάνεις, πχ μια οριζόντια κίνηση κάνει οριζόντια επίθεση με το σπαθί, μια κάθετη, κάθετη επίθεση κτλ. Αντίθετα με το ξίφος, το πιο απολαυστικό και εύκολο σημείο είναι όταν χρησιμοποιείς τόξο ή τον γάντζο. Τότε μπορείς να στρέψεις το Wiimote προς το σημείο που θέλεις να χτυπήσεις και όλα γίνονται εύκολα και με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Η κίνηση του Link γίνεται με το nukchuck και τα αντικείμενα τοποθετούνται στον σταυρό κατεύθυνσης του Wiimote.

Από ιστορία το Twilight Princes φαίνεται να αλλάζει πορεία σε σχέση με το προηγούμενο Wind Waker. Είναι αρκετά πιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό από τα περισσότερα προηγούμενα Zelda (εμένα προσωπικά μου θύμισε στο ύφος αρκετά το Majora's Mask). Αν και δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία μέσα στο παιχνίδι για το πότε ακριβώς τοποθετείται χρονολογικά, σίγουρο είναι πως είναι μετά το Ocarina of Time και πριν το Wind Waker (η εξήγηση γιατί είναι spoiler :Ρ).

Ο κόσμος του Twilight Princes είναι μάλλον ο μεγαλύτερος σε Zelda παιχνίδι ως τώρα. Τόσο μεγάλος που κάνει απαραίτητη την χρήση της Epona ή την ταχύτητα του λύκου για τις μετακινήσεις. Παρά το μέγεθός του πάντως κάθε άλλο παρά κενός μπορεί να χαρακτηριστεί. Από γραφικής πλευράς είναι γεμάτος στην λεπτομέρεια, και κάθε γωνία του έχει κάτι για να εξερευνήσει ο παίκτης για να ανακαλύψει κάτι, είτε θα είναι κάποιο κρυμμένο σεντούκι, κομμάτι καρδιάς, μίνι dungeon ή τμήμα ενός από τα πολλά subquests.

Η διάρκεια για την κεντρική ιστορία είναι γύρω στις 40 ώρες (ίσως και 35 για όσους έχουν πιο γρήγορο ρυθμό) παρόλα αυτά, το παιχνίδι από νωρίς αφήνει να εννοηθεί πως δεν τελειώνουν όλα εκεί, μια και από νωρίς θα έρθει σε επαφή ο παίκτης με κάποιος από τα subquest του παιχνιδιού. Η δυσκολία είναι επίσης μέτρια θα έλεγα. Υπάρχουν όμως σημεία με αρκετά έξυπνους γρίφους που θα απασχολήσουν τον παίκτη...

Βερολίνο

Ku'damm και Google tv (ή κάτι τέτοιο)Δεν μπορούσα να αντισταθώ... (τι κάνει ένας γάλλος στο Βερολίνο;)Είμαι στην σωστή πόλη;Στάση του μετρό στο Ανατολικό ΒερολίνοPotsdamerplatzΑν αυτή η κότα στην μέση είχει σταθεί λίγο στην άκρη θα φαινόταν ένα έλκηθρο με ρόδες που το σέρνανε σκυλιάΤμήμα του τείχουςPotsdamerplatz εκ των έσω Η Γερμανική βουλή (αυτή είναι η καλή που δείχνουν στον κόσμο, έχουν και άλλη που είναι οι βουλευτές)

Οι Βερολινέζοι είναι εχθρικοί και απερίσκεπτοι, τραχείς και εγωιστές, το Βερολίνο είναι αποκρουστικό, θορυβώδες, βρόμικο και γκρι, γεμάτο εργοτάξια και συμφορισμένους δρόμους όπου σταματάς και ξεκινάς -- κι όμως λυπάμαι όλους όσους δεν μπορούν να ζήσουν σε αυτήν την πόλη!

Anneliese Bödecker

2007

Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο

Πλατεία του κεντρικού σταθμού του St. Gallen, Ελβετία

Kino no tabi

Και έπειτα υπήρχε σκοτάδι. Δεν υπήρχε φως ή φεγγάρι, ούτε άστρα. Μόνο ο ήχος του ανέμου στα δέντρα, να κυματίζει μέσα στο σκοτάδι.
"Ξέρεις... είναι κάπως σαν..." μουρμούρησε. Ακολούθησε μια σιωπή στοχασμού. Μπορεί να ήταν και ύπνος.
"Κάπως σαν τι;" Ρώτησε ο Ερμής
"Μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως είμαι μονάχα ένα απαίσιο άτομο. Μερικές φορές νιώθω σαν να είμαι. Άλλες φορές, φαίνεται ξεκάθαρο πως είμαι, επειδή δεν μπορώ να αλλάξω τα πράγματα ή - ακόμη χειρότερα - επειδή λέω στον εαυτό μου πως δεν μπορώ, και για αυτό δεν μπορώ να τα αλλάξω. Κι όμως, όποτε είμαι σε αυτήν την κατάσταση, νιώθοντας απαίσια, όλα τα άλλα, ο κόσμος, οι άνθρωποι που συναντώ. Όλα αυτά μου φαίνεται πως γίνονται απίστευτα όμορφα. Ερωτεύομαι μαζί τους. Αυτός είναι ο λόγος που συνεχίζω να ταξιδεύω. Επειδή θέλω να βιώσω περισσότερα. Επειδή μερικές φορές καταφέρνω να δω κάτι καλό. Ίσως να κάνω και κάτι καλό."
Σταμάτησε για να θρέψει μια άλλη σκέψη.
"Παρόλα αυτά, γνωρίζω πως αν συνεχίσω θα βλέπω όλο και περισσότερη λύπη, περισσότερη τραγωδία. θα βιώσω περισσότερη λύπη και τραγωδία."
"Μα, αν το βιώνεις, αν καταλαβαίνεις πως είναι τραγικό, πως γίνεται να είσαι ένα απαίσιο άτομο; Τα απαίσια άτομα δεν γνωρίζουν τον πόνο των άλλων ανθρώπων... έτσι δεν είναι;"
"Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν πρόκειται να σταματήσω να ταξιδεύω. Αγαπάω να ταξιδεύω και παρόλο που βλέπω τόσο πολύ θάνατο. Ακόμη και αν μερικές φορές αναγκάζομαι να σκοτώσω ανθρώπους. Θέλω να συνεχίσω. Και..."
"Και;"
"Μπορώ να σταματήσω οποιαδήποτε στιγμή" είπε αποφασιστικά. "Για αυτό, συνεχίζω... Καταλαβαίνεις;"
"Ειλικρινά; Όχι."
"Ουφ, καλά. Δεν πειράζει"
"Σίγουρα; Εννοώ, είναι χρήσιμο να έχουμε κοινή γνώμη για τα πράγματα..."
"Πως μπορώ να περιμένω να καταλάβεις αυτό που ούτε εγώ δεν μπορώ; Και δεν καταλαβαίνω, αλήθεια, όχι. Είναι μπερδεμένο, Ερμή. Και για να βρω την λύση σε αυτό το μπέρδεμα, συνεχίζω να ταξιδεύω, λες και υπάρχει ένας δρόμος που ξεκινά από αυτό και φεύγει πέρα"
"Α..."
"Πάω για ύπνο. Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας αύριο. Καληνύχτα, Ερμή."
"Καληνύχτα, Kino."
Ακούστηκε ο ήχος ενός χονδρού υφάσματος να τυλίγεται και μετά γέμισε και πάλι το σκοτάδι με απόλυτη σιωπή.

Όχι, δεν έχει σχέση με το παιχνίδι του ΟΠΑΠ, ούτε με τον κινηματογράφο σε κάποια άλλη γλώσσα. "Kino" είναι ένα όνομα. Ένα μικρό και ευκολοπρόφερτο όνομα.
Πρόσφατα στις μέρες των Χριστουγέννων διάβασα το πρώτο βιβλίο του Kino no Tabi - The Wonderful World. Συγραφέας είναι ο Keiichi Sigusawa. Ένα όνομα που για κάποιους είναι απλώς συγγραφικό ψευδώνυμο. Στην τελική δεν έχει κάποια σημασία. Το βιβλίο δεν έχει την τέχνη και την μαεστρία άλλων λογοτεχνικών βιβλίων. Ίσως επειδή χαρακτηρίζεται ως παιδικό ή μάλλον καλύτερα νεανικό βιβλίο. Προσωπικά δεν πιστεύω πως την χρειάζεται. Η απλότητα του το κάνει καλύτερο. Θα μπορούσε να είναι ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο σε ένα κόσμο λίγο διαφορετικό από τον δικό μας. Ο οποίος όμως είναι φτιαγμένος από τα ίδια νήματα όπως και ο δικός μας. Δυστυχώς για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει τα βιβλία, δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα μήτε και στην Ευρώπη. Ως τώρα υπάρχει μόνο η Αμερικάνικη έκδοση του πρώτου βιβλίου και το δεύτερο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη. Ευτυχώς για εμένα η Ιαπωνική έκδοση μπορεί να αγοραστεί σε κάποιο δικτυακό μαγαζί. Έτσι περιμένω τώρα να μου σταλούν τα 5 πρώτα βιβλία. Ως τότε, ακόμη αποηχούν οι πόλεις που επισκέφτηκε στο πρώτο βιβλίο.

Πάνω, έγραψα μια δική μου κάπως ελεύθερη μετάφραση του προλόγου του πρώτου βιβλίου.

Viva la Wii

Και η πρώτη εγραφή από το Wii είναι γεγονός! Από σήμερα μπορώ να διαβάζω και να γράφω σε websites με το Wii.

To Dragon Quest επιστρέφει στην "μαμά" Nintendo

Αλλά όχι στην κονσόλα που νομίζατε! Στο event για τα 20 χρόνια της σειράς ανακοινώθηκε πως το επόμενο και ένατο κατά σειρά Dragon Quest θα κυκλοφορίσει για το Nintendo DS. Λίγο απρόσμενο και νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που μια σειρά ναυαρχίδα μιας εταιρίας (πρώην Enix και νην Square Enix) θα αποκτήσει συνέχεια της σε φορητή κονσόλα αντίθετα με την τάση που υπάρχει ως τώρα να κυκλοφορούν spinoff τίτλοι στις φορητές και οι κανονικοί στις κονσόλες. (το DS μάλιστα έχει ήδη δύο spinoff τίτλους Dragon Quest). Η άποψή μου; Πιστεύω πως η Square Enix μάλλον θέλει να μεταφέρει την σειρά στη Nintendo. Αλλά δεν έχει εντελώς τυφλή εμπιστοσύνη. Για αυτό κάνει ένα πείραμα: κυκλοφορεί το Dragon Quest IX στο DS το οποίο έχει κυριαρχήσει στην Ιαπωνική αγορά για να δει πως θα πουλήσει και περιμένει να δει πόσο καλά θα τα πάει το Wii. Εφόσον το Wii αποκτήσει ένα αρκετά μεγάλο αριθμό χρηστών στην Ιαπωνία είναι λογικό να αναμένουμε πως τα επόμενα Dragon Quest θα εμφανιστούν και για αυτό...

Μεταμεσονύχτιες Zelda προβολές

Ο Einstein είχε δίκιο! Ο χρόνος είναι πράγματι σχετικός. Τρανό παράδειγμα το Zelda Twilight Princess. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω πάντα όταν παίζω να περνάει η ώρα τόσο γρήγορα. Χθες πάλι σταμάτησα αφού τελείωσα τον δεύτερο ναό στο παιχνίδι, και ξαφνιάστηκα όταν είδα πως η ώρα ήταν μία το βράδυ... Πάντως το παιχνίδι δεν σε αφήνει να βαρεθείς ούτε στιγμή. Είναι γεμάτο με κινηματογραφικές σκηνές και εικόνες που σχεδόν σταματάς το παιχνίδι απλώς για να τις χαζέψεις αλλά και από περιεχόμενο, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να κάνεις ανάμεσα στα μπουντρούμια. Για την ώρα έχω τελειώσει 2 από τα 3 και έχω την εντύπωση πως αυτά τα 3 θα είναι μόνο η αρχή....

ΥΓ. Ο Link είναι τέλειος ως λύκος! :P

Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2006

Η σημερινή Παρασκευή είχε ανακηρυχτεί προσωπική αργία εδώ και καιρό. Επιτέλους όμως ήρθε και η μέρα! Προς τιμή του σημερινού γεγονότος, η μέρα αρχίζει με Weißwurst για πρωινό. Και αφού είμαι σίγουρος πως χάρις της προ-παραγγελίας έχω σιγουρέψει το Wii μου, ξεκινώ χαλαρά να φύγω για το μαγαζί.
Επιλέγω να πάω στο μαγαζί με τον συνδυασμό "Λεωφορείο - Μετρό" παρά απευθείας με το μετρό, για να κάνω και μια βόλτα από ένα κοντινό Saturn, για να δω πως είναι τα πράγματα εκεί πέρα. Ξεκινώ, λοιπόν λίγο τις 9 και φτάνω έξω από το Saturn 5 λεπτά μετά τις 9. Η εικόνα δεν με ξάφνιασε ιδιαίτερα. Αν και τα μαγαζιά δεν ανοίγουν μέχρι τις 9:30, μπροστά από την είσοδο του καταστήματος είχαν μαζευτεί περίπου 30 άτομα... Ίσως να μην είναι τόσο θεαματικό όσο οι ουρές που εμφανίζονται στην Ιαπωνία ή Αμερική, παρόλα αυτά όμως ενδιαφέρουσα και όχι τόσο συχνή εικόνα για την Ευρώπη.
Από εκεί συνεχίζω με το μετρό προς το κέντρο και το μαγαζί που έκανα εγώ προ-παραγγελία. Ήθελα να έβγαζα φωτογραφίες από τα μαγαζιά στο κέντρο, αν στέκονταν και εκεί άτομα έξω από τις εισόδους. Τελικά όμως έφτασα ακριβώς στις εννιάμισι και μάλλον έχασα το θέαμα... Παρόλα αυτά ενδιαφέρον ήταν να βλέπεις στους δρόμους άτομα να τρέχουν από μαγαζί σε μαγαζί (γιατί άραγε;) και κάποια άλλα να κρατάνε σε σακούλες το πολυπόθητο Wii! Στις 9:40 περίπου έφτασα στο Karstadt που θα αγόραζα το Wii. Για κάποιον που δεν έχει κάνει προ-παραγγελία ήταν ήδη αργά. (Ευτυχώς εγώ είχα κάνει) Τα Wii είχαν ήδη ξεπουληθεί! Επίσης και σχεδόν όλα τα παιχνίδια και Wii-remotes!! Τελικά αγόρασα μόνο το Wii μια και δεν είχαν άλλα Wii-Play... Καθώς περίμενα στο ταμείο άκουσα κάποιον να ρωτάει έναν υπάλληλο πότε θα έχουν πάλι Wii. Δεν ήξερε ακριβή ημερομηνία, αλλά είπε πως περιμένουν σίγουρα πριν τα Χριστούγεννα και άλλα Wii. Αφού πήρα το Wii μου έφυγα. Ευτυχώς στο κέντρο υπάρχουν πολλά πολύ καταστήματα κοντά και έτσι σκέφτηκα πως θα μπορούσα να δω γρήγορα στα άλλα αν έχουν ακόμη Wii-Play. Έτσι, έφτασα στο Kaufhof, ανέβηκα γρήγορα στον όροφο με τα παιχνίδια (ναι, δυστυχώς στο συγκεκριμένο μαγαζί έχουν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μαζί με τα συμβατικά παιχνίδια), καθώς πλησίαζα στα ηλεκτρονικά παιχνίδια μια πωλήτρια έφευγε κάπως νευριασμένη λέγοντας "Δεν με έβαλαν εμένα ειδικό για το Nintendo Wii" (μάλλον θα την είχαν πρήξει όσοι δεν κατάφεραν να βρουν το Wii, μια και σε αυτό το μαγαζί είχαν ξεπουλήσει). Ευτυχώς για εμένα είχαν ακόμη 2 Wii Play. Έτσι αγόρασα και από εκεί το Wii-Play πακέτο μου, και πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Τώρα το μόνο πουμένει είναι να χτυπήσει το κουδούνι ο ταχυδρόμος και να φέρει το Zelda, που αγόρασα από το amazon.de Για την ώρα μπορείτε να δείτε τις πρώτες φωτογραφίες:

Castlevania - Portrait of Ruin

Και ενώ σύμφωνα με το δικτυακό tracking της αποστολής μου, το πακέτο μου βρισκόταν ακόμη κάπου στην Κολονία, ξαφνικά χτυπάει θυροτηλέφωνο... Επειδή όμως και χθες έτσι χάρηκα άδικα, (γιατί τελικά ο ταχυδρόμος ήθελε να μάθει αν μπορώ να παραλάβω ένα πακέτο για τον γείτονα...) χωρίς μεγάλες ελπίδες απαντάω. Ο ταχυδρόμος όμως αυτήν την φορά είπα τα σωστά λόγια: "UPS, έχετε ένα πακέτο". Αρχικά βλέπω έναν μεγάλο φάκελο, και σκέφτομαι "Μωρέ, μη δεν έστειλαν το έξτρα;" (Δεν μου γέμιζε το μάτι ο φάκελος) Ανοίγω λοιπόν, βάζω το χέρι μέσα και βγάζω το Castlevania.
Πρώτη εντύπωση:
Καλά στην Αμερική πολύ μπακάλικη ζελατίνα έχουν για τα παιχνίδια. Σαν αυτήν που τυλίγουν τα συσκευασμένα φρούτα στο supermarket είναι. Είναι που στην Ευρώπη, αλλά και στην Ιαπωνία, μας έχουν καλομάθει με τα παιχνίδια να έχουν πάντα πρώτης ποιότητας ζελατίνα (όχι, στην Ελλάδα δεν γίνεται αυτό, εκεί τα ανοίγει η Nortec για να βάζει τις φωτοτυπίες της μέσα! Mουχαχαχα!), στην Ευρώπη μάλιστα η ζελατίνα, ως έξτρα κομφόρ έχει και μια ταινία ανοίγματος με γραμμένο το "Nintendo" με κόκκινα γράμματα κατά το μήκος της.
Αφήνοντας λοιπόν το παιχνίδι στην άκρη, βάζουμε το χέρι για δεύτερη φορά μέσα στον φάκελο (αρκετά βαθιά) ως που βρίσκουμε κάτι ακόμη. Ιδού! Το έξτρα πακέτο για την 20η επέτειο του παιχνιδιού!
Πρώτη σκέψη:
Καλά για αυτήν την μινιατούρα με χρέωσαν έξτρα 5$ παραπάνω για την αποστολή επειδή είναι μεγάλο και βαρύ;
Ανοίγοντας όμως το χάρτινο κουτάκι (η σφραγίδα πάντως πολύ πρακτική, με αυτοκόλλητο ύφασμα που ανοίγει και κλείνει. Μωρέ μπράβο ποιότητα ο Δράκουλας) έβγαλα το περιεχόμενο στο φως της ημέρας. Φαίνεται πως δεν έγιναν τσιγκουνιές πάντως από την Konami. Η αφίσα είναι τυπωμένη σε πολύ καλής ποιότητας χαρτί, σχεδόν τόσο χοντρό όσο ένα χαρτόνι. Το artbook, που δεν θα το έλεγα ακριβώς βιβλίο, είναι δεμένο σαν ένα περιοδικό. Παρόλα αυτά και εδώ έχουμε πολύ καλή ποιότητα χαρτιού και εκτύπωσης, με εικόνες από τα πρώτα Castlevania του NES ως το Castlevania που μόλις ήρθε στα χέρια μου. Αρκετά, παιδεύτηκα μέχρι να καταφέρω να ανοίξω την θήκη για τα δύο παιχνίδια για DS, (μην γελάτε, δεν είναι εύκολο!) τελικά όμως τα κατάφερα. Το Soundtrack δεν το άκουσα ακόμη, θα το αφήσω για μια μέρα ή μάλλον νύχτα που θα ταιριάζει περισσότερο η ατμόσφαιρα. Επίσης και με το stylus δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα (είναι φτιαγμένο για το DS Lite, όχι για το παλιό DS και πτυσσόμενο!). Αυτά...

Κάτι περισσότερο από 5 μέρες

Μετά από μια βόλτα στα μαγαζιά σήμερα ανακάλυψα πως το Wii έχει κάνει την είσοδο του στα καταστήματα, έστω και ως stand μόνο που δείχνει βίντεο με άτομα να παίζουν το Wii και σκηνές από παιχνίδια. (Η ποιότητα των βίντεο ήταν απαράδεκτη, σαν youtube βίντεο έμοιαζε στο internet...) Παρόλα αυτά φαίνεται πως τα καταστήματα αρχίζουν σιγά σιγά να προετοιμάζουν τον κόσμο για το Wii... (Μέχρι και κενά ράφια είχαν που έγραφαν πως εκεί θα είναι το Wii από τις 8 Δεκεμβρίου!)
Αξιόλογο να αναφερθεί είναι πως για κάποιον περίεργο λόγο τα χαρτιά (που σε πλήρη απεικόνιση της φωτογραφίας φαίνονται κάπως) κάτω από το Wii ήταν οδηγίες φουσκώματος μιας φουσκωτής βάρκας... (Μήπως ανακάλυψα κανένα υπέρ μυστικό της Nintendo;)

Επίσης στο ίδιο κατάστημα ανακάλυψα και ένα download station. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να κατεβάσω demo, αλλά θα το δοκιμάσω σίγουρα κάποια άλλη στιγμη. (Πρέπει να ξανά χρησιμοποιήσω και το Contact mode του Animal Crossing για να πάρω πάλι κανένα promo αντικείμενο!)