Old news: Let's go rafting!

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Ήρθε πακέτο!

Uncharted 2 - Among Thieves

Ένα βαρετό Σαββατόβραδο αποφάσισα να ξεκινήσω το Uncharted 2. Αν και αρχικά προορίζονταν να είναι το πρώτο μου παιχνίδι για το PS3, τελικά το συγκεκριμένο bundle είχε εξαντληθεί και πήρα αυτό του Assassins Creed II. Αργότερα όταν κυκλοφόρησε η Platinum έκδοση του Uncharted 2 το αγόρασα και αυτό, αλλά τελικά δεν το έπαιξα καθόλου μέχρι πρόσφατα.

Η μοναδική επαφή που είχα ως τώρα ήταν το demo του πρώτου Uncharted. Που για να πω την αλήθεια αν και συμπαθητικό δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και τα motion controls του Sixaxis στα λίγα σημεία που ήταν διαθέσιμα (στο demo τουλάχιστον) αντίθετα με αντίστοιχες δουλειές στα Tomb Raider του Wii αντί να προσφέρουν κάτι το ιδιαίτερο περισσότερο εκνεύριζαν. Παρόλα αυτά από όσα είδα, διάβασα και άκουσα, ήθελα σίγουρα να παίξω το δεύτερο παιχνίδι της σειράς. Και αυτή την επιθυμία δεν την μετάνιωσα!

Γενικά πέρα της γενικής Tomb Raider αίσθησης που αφήνει το παιχνίδι, μου θύμιζε επιπλέον και κάποιες ταινίες όπως «GoldenEye» και «The Shadow» αλλά σε μια περίπτωση ακόμη και άλλες Videogame σειρές, όπως Resident Evil. (Όταν ο Drake περιπλανώμενος ανάμεσα σε συντρίμμια φωτιές και εγκαταλελειμμένα σπίτια σχολίασε πως το μόνο που λείπει είναι τα ζώμπι!) Γενικά η δράση, οι σκηνές και οι κωμικές ατάκες σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού θυμίζουν υπερβολικά χολιγουντιανή ταινία.

Επίσης η συνεχόμενη ροή του παιχνιδιού αρκετές φορές δεν αφήνει τον παίκτη να χαλαρώσει και οδηγούν σε ιδιαίτερα μεγάλες περιόδους παιξίματος... Με λίγα λόγια σίγουρα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχει να προσφέρει το PS3!

Oh Maria! ♪

Ένα από τα σημεία του Final Fantasy VI που έχουν αποτυπωθεί περισσότερο στην μνήμη όσων το έπαιξαν είναι σίγουρα αυτό με την όπερα. Ίσως το πρώτο σημαντικό σημείο καμπής στην ιστορία του παιχνιδιού όπου εξηγείται η ιστορία «υπόβαθρο» η σχέση αυτής με την μυστηριώδη ως τότε Terra. Επίσης γίνεται στροφή στην Celes όπου από απλώς ακόμη μία χαρακτήρας του παιχνιδιού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πλέον ως επίσης πρωταγωνίστρια πέρα της Terra.

Επιστρέφοντας στην... όπερα. Για πρώτη φορά η Square αρχίζει και παίζει με την ιδέα τραγουδιού με κανονικούς διαλόγους μέσα σε παιχνίδι της. Κάτι που στα 16-Bit κατάφερε η Namco για πρώτη φορά με το Tales of Phantasia ενώ η ίδια η Square πραγματοποίησε μόλις με το Final Fantasy VIII στο PSX χρόνια αργότερα. Θυμάμαι πως αυτή η μίμηση της όπερας κουδούνιζε κάπως περίεργα στα αφτιά στην SNES έκδοση. Ευτυχώς για την GBA έχουν βελτιώσει κάπως τον ήχο σε αυτό το σημείο κάνοντας την όλη σκηνή αρκετά πιο εύηχη. Επίσης το μουσικό θέμα της όπερας θυμίζει υπερβολικά αυτό που χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως το θέμα της Aerith... Στις αλλαγές / βελτιώσεις της GBA συμπεριλαμβάνεται και η νέα μετάφραση του παιχνιδιού που παρέχει λίγο διαφορετικούς διαλόγους, μάλλον περισσότερο πιστούς στο πρωτότυπο.

Και σε έναν παράλληλο κόσμο όπου η Square θα έκανε ports με περισσότερη αγάπη και προσοχή, η PSX έκδοση εκμεταλλευόμενη το CD-Rom ως μέσο θα μπορούσε να έμοιαζε ή καλύτερα να ακούγονταν έτσι:
Final Fantasy VI Opera with real voice in English


Αλλά τα καλύτερα έρχονται ακόμη.... Αναμένετε στον browser σας....

(>'-')> Κάντε (μου) ένα δώρο, δώστε χαρά! <('υ'<)

poyo!

Final Fantasy VI

Με το ξεκίνημα του Final Fantasy VI σηματοδοτείται και η αρχή του δεύτερου μισού εκ των δέκα παιχνιδιών που ξεκίνησα να (ξανά) παίξω! Το συγκεκριμένο, λόγω και της ιδιαίτερης αγάπης μου για αυτό, το έχω ήδη παίξει και τελειώσει 2-3 φορές, στις SNES και PSX εκδόσεις αντίστοιχα. Αυτήν την φορά θα παίξω την GBA έκδοση, που ως είθισται έχει επίσης κάποιες επιπλέον προσθήκες επί των προηγουμένων εκδόσεων.

Το Final Fantasy VI κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1994 για το SNES στην Ιαπωνία. Και, αργότερα την ίδια χρονιά και στην Αμερική με τον τίτλο Final Fantasy III, μια και ήταν το τρίτο παιχνίδι της σειράς που κυκλοφόρησε εκεί. Έφερε αρκετές αλλαγές και προσθήκες στην σειρά όχι μόνο από πλευράς γραφικών αλλά και τεχνοτροπίας και σεναρίου. Γινόμενο ίσως το πρώτο από τα «μοντέρνα» Final Fantasy που ξέφευγαν από το μεσαιωνικό και «φανταστικό» περιβάλλον, παρουσιάζοντας έναν περισσότερο τεχνολογικά εξελιγμένο και σκοτεινό κόσμο που δεν βασίζεται μόνο στην μαγεία. Αυτή η τάση αποκορυφώθηκε με το FF VII και τελείωσε με το VIII μια και το ΙΧ αποτέλεσε μια «επιστροφή στις ρίζες». Με λίγα λόγια, το Final Fantasy VI αποτέλεσε ορόσημο της εποχής του, της σειράς και γενικά της 16-Bit γενιάς των jRPG.

Επανακυκλοφορίες του παιχνιδιού υπήρξαν για το Playstation το 1999 για Ιαπωνία και Αμερική και το 2002 για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Καθώς επίσης και για το GBA το 2006 στην Ιαπωνία και το 2007 σε Ευρώπη και Αμερική.

Στην PSX έκδοση προστέθηκαν δύο FMV για την αρχή και το τέλος του παιχνιδιού όπως επίσης μια γκαλερί με Artwork του παιχνιδιού και Bestiary. Κατά τα άλλα το παιχνίδι παραμένει ακριβώς το ίδιο με την SNES έκδοση. Παρόλα αυτά αυτή η έκδοση είχε προβλήματα στην ποιότητα του ήχου και αρκετά loading times κάνοντας την ίσως υποδεέστερη της αρχικής στο SNES.

Στην GBA έκδοση έχουμε αρκετές αλλαγές. Πέρα των κλασικών προσθήκων τύπου Bestiary και Music Player, το κείμενο του παιχνιδιού ξανά μεταφράζεται, διορθώνοντας αρκετά λάθη ή περιορισμούς της SNES έκδοσης, διατηρώντας όμως την ονοματολογία αυτής. Τα γραφικά έχουν κάποιες μικρές αλλαγές. Επίσης όπως και με τα προηγούμενα port για το GBA έχουμε την προσθήκη επιπλέον υλικού και συγκεκριμένα: τέσσερα καινούργια Esper (Leviathan, Canctuar, Diablos & Gilgamesh), ένα καινούργιο dungeon με ένα ακόμη Superboss (Kaiser Dragon) και μια αρένα (Soul Shrine) όπου ο παίκτης μπορεί να πολεμήσει δυνατά τέρατα και bosses συνεχόμενα για level up ή απόκτηση σπάνιων αντικειμένων.

Στον κόσμο του Final Fantasy VI, μετά από μια σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή που προκλήθηκε από τον πόλεμο των Magi, η μαγεία έχει εξαφανιστεί.

Παρόλα αυτά η ανθρωπότητα βασισμένη στην δύναμη του ατμού και της δυναμίτιδας ξανά στέκεται στα πόδια της και αναπτύσσεται πάλι φτάνοντας την βιομηχανική επανάσταση. Η ιστορία του παιχνιδιού ξεκινά με δύο στρατιώτες της αυτοκρατορίας του Gestahl μαζί με μια μυστηριώδη γυναίκα που αποκαλούν «μάγισσα» να καταφτάνουν καβαλώντας mecha σε μια απόμερη πόλη-ορυχείο για να βρουν και να πάρουν με την βία το esper που ξεθάφτηκε εκεί. Καθώς έρχονται σε επαφή με το esper, αυτό αντιδρά περίεργα με την μυστηριώδη γυναίκα εκπέμποντας φως. Η Terra, όπως αποκαλύπτεται το όνομά της αργότερα, χρησιμοποιούνταν παρά την θέλησή της από την αυτοκρατορία του Gestahl λόγω της δυνατότητάς της να μπορεί να χρησιμοποιεί μαγεία. Μετά την επαφή της με το epser συνέρχεται με αμνησία, που προκλήθηκε λόγω του αντικειμένου που χρησιμοποιήθηκε πάνω της για να γίνει σκλάβος της αυτοκρατορίας. Τώρα όμως βρίσκει τον εαυτό της κυνηγημένο και από τους αντάρτες της πόλης που η ίδια πριν από λίγο επιτέθηκε! Και έτσι η περιπέτειά της ξεκινά...

Αν και το παιχνίδι αρχίζει με την Terra και θα έλεγε κανείς πως γενικά αυτή είναι κυρίως η πρωταγωνίστρια. Το Final Fantasy VI είναι το μοναδικό παιχνίδι της σειράς που προσφέρει μέχρι 14 διαθέσιμους χαρακτήρες! Και μάλιστα ο καθένας με την ιδιαίτερη του ιστορία που ξεδιπλώνεται είτε μέσω του κυρίως παιχνιδιού είτε και με διάφορες προαιρετικές αποστολές αφιερωμένες σε αυτόν.

Όπως στο FFV το βασικό στοιχείο του παιχνιδιού ήταν το Job System σε αυτό μπορούμε σίγουρα να πούμε πως το βασικό στοιχείο του είναι οι χαρακτήρες τους ο καθένας με την ιστορία τους, το character development και το πως έρχονται όλα αυτά μαζί για να δημιουργήσουν, επηρεάσουν και συμπληρώσουν την όλη ιστορία του παιχνιδιού.

Νομίζω πως φαίνεται ήδη από το μέγεθος της εγγραφής το πόσο μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Για αυτό και σταματάω τώρα εδώ. Αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα ακολουθήσουν και άλλες εγγραφές! ;)

Τέλος καλό...

Τα Omega που κυκλοφορούσαν αδέσποτα πάνε! (να ήταν κι άλλα!)

Το Omega MK II δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά και πήγε να βρει τα αδερφάκια του...

Το Neo Shinryu αποδείχτηκε σκληρό καρύδι. Αλλά μετά από μια (ή μάλλον 4-5...) επικές μάχες έπεσε και αυτό!

O Enuo, ο «απόλυτος» κακός της ιστορίας μάλλον πλαδάρεψε από το πολύ καθισιό τόσα χρόνια... (Στην τελική οτιδήποτε μετά το Neo Shinryu μοιάζει πανεύκολο!)

Η ανταμοιβή για όλα αυτά; Η υπέρτατη ασπίδα (Force Shield - Omega), το απόλυτο όπλο (Ultima Weapon - Neo Shinryu) και ακόμη ένα Job (Necromancer - Enuo).

χαριτωμένα δεν είναι;

Αλλά οι προκλήσεις δεν σταματάνε εδώ! Μια και σε αυτό το σημείο ξεκλειδώνεται το Cloister of the Dead. Το «μοναστήρι των νεκρών» όπου αρκετά από τα Bosses που ξεπάστρεψες κατά την διάρκεια του παιχνιδιού μαζεύτηκαν ανά ομάδες των πέντε και σου στήσανε καραούλι... Άντε τώρα να κάτσεις να τους εξηγήσεις πως όλα είναι μια μεγάλη παρεξήγηση!

Τελειώνοντας και αυτήν την πρόκληση ένας NPC, αφού φυσικά πρώτα πει πως δεν περίμενε να ξανά βγεις ζωντανός από εκεί μέσα (αλλά τότε, το γιατί σε έστειλε εκεί μέσα είναι άλλη ιστορία...), σου δίνει το αντικείμενο που πάντα ήθελες! Το Medal of Smiting (κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «Metal of XP Grinding») με το ακόλουθο κείμενο:

"Honoring triumph over the legions of darkness and awarding the tittle of 'Smiter of Evil.'"

Με λίγα λόγια έτσι τελειώνει και το τελευταίο Dungeon του Final Fantasy V! Αν και φυσικά θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει μέχρι να αποκτήσει όλα τα Blue Magic και τις επιθέσεις του νέου Job Necromancer. Αλλά κάπου εδώ τελειώνει ο μαζοχισμός μου! :P

Τα στατιστικά του save μου ως εδώ:

Bartz (Necromancer lvl 5)
Level: 71
Abilities learned: 116
Master: Knight, Monk, Thief, Dragoon, Ninja, Samurai, Beserker, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Black Mage, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Beastmaster, Chemist, Geomancer, Bard, Dancer, Oracle, Cannoneer, Gladiator, Mime

Lenna (Beastmaster lvl 3)
Level: 70
Abilities learned: 99
Master: Knight, Monk, Thief, Dragoon, Ninja, Samurai, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Black Mage, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator, Mime

Krile (Freelancer)
Level: 71
Abilities learned: 92
Master: Knight, Monk, Thief, Ninja, Samurai, Ranger, Mystic Knight, Time Mage, Summoner, Blue Mage, Red Mage, Chemist, Geomancer, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator Mime

Faris (Mime - Master)
Level: 71
Abilities learned: 92
Master: Knight, Monk, Thief, Ninja, Samurai, Beserker, Ranger, Mystic Knight, White Mage, Summoner, Red Mage, Beastmaster, Bard, Dancer, Cannoneer, Gladiator, Mime

Χρόνος: 67:01
Gil: 1890160
Bestiarity: 95%

Trivia, Flashbacks, Σκέψεις, Whatever... Προσοχή Spoilers!

• Είναι το πρώτο Final Fantasy στο οποίο εμφανίστηκαν τα αποκαλούμενα «Super Bosses» που έγιναν μόδα και καθιερώθηκαν στα μεταγενέστερα παιχνίδια καθώς και στις επανεκδόσεις των προηγουμένων. Στην πρώτη έκδοση του παιχνιδιού υπήρχαν το Omega και το Shinryu. Στην GBA έκδοση προστέθηκαν δύο ακόμη πιο δυνατές εκδόσεις αυτών: Omega MK II και Neo Shinryu.
• Σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού ένας από τους χαρακτήρες συνεχίζει να πολεμά τον αντίπαλο ακόμη και αφού το HP του φτάσει στο 0, χωρίς να έχει κάποιο πρόβλημα!
• Ο ίδιος χαρακτήρας αργότερα όμως δεν ξανά ζωντανεύει ακόμη και αν οι υπόλοιποι χρησιμοποιούν phoenix down και οτιδήποτε άλλο αντικείμενο ή ξόρκι έχουν πάνω τους. Αυτό θα πει παιχνίδι που μένει πιστό στα physics του...
• Όλος κόσμος του παιχνιδιού, οι κρύσταλλοι, τα Jobs, το «void», οι εχθροί με την μορφή ημίγυμνων γυναικών θυμίζουν υπερβολικά πολύ Final Fantasy III.
• Ο κακός του παιχνιδιού είναι ένα δέντρο... Ο κακός του παιχνιδιού είναι ένα δέντρο! How lame is that?
• Ο Gogo ο μίμος, μυστικός χαρακτήρας του Final Fantasy VI, κάνει την πρώτη του εμφάνιση εδώ πέρα ως αντίπαλος σε μάχη. Μάλιστα από αυτόν μπορεί να αποκτήσει ο παίκτης και το αντίστοιχο Job, Mime.
• Στην παραπάνω μάχη, για να κερδίσει ο παίκτης πρέπει να κάνει.... εντελώς τίποτα! Κάτι που θυμίζει μια παρόμοια μάχη του Cecil στο Final Fantasy IV.
• Ανάλογα ποιοι χαρακτήρες είναι ζωντανοί στην τελευταία μάχη, υπάρχουν κάποιες μικρές αλλαγές στο πως παρουσιάζεται ο τερματισμός.
• Ο χάρτης του παιχνιδιού αρχικά φαίνεται ιδιαίτερα κενός και αραιοκατοικημένος... Αργότερα όμως δικαιολογείται από το γεγονός πως οι δύο «κόσμοι» του παιχνιδιού, κάποτε ήταν ένας! Στο τέλος ξανά ενώνονται, συμπληρώνοντας ο ένας τις κενές περιοχές του άλλου.
• Αδύναμο φύλλο; Από τους πέντε διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού, οι τρεις είναι γυναίκες. Και μάλιστα πριγκίπισσες!
• Ο τερματισμός του παιχνιδιού θυμίζει υπερβολικά το τέλος της ταινίας «The never-ending Story».

Όνειρο μεσοκαλοκαιριάτικης νυχτός

Όπως έγραψα και πριν, μετά το Petshop of Horrors ξανά άρχισα να βλέπω την σειρά xxxHOLiC. Πέρα από την επανάληψη της πρώτης σαιζόν είδα επίσης και συμπληρωματικά την ταινία την οποία δεν είχα δει πριν αλλά και το πιο πρόσφατο OVA, το xxxHOLiC Rō...

Η σειρά διηγείται ιστορίες μυστηρίου με αρκετές δόσεις υπερφυσικού και βασίζεται πάνω στην φιλοσοφία του αναπόφευκτου/μοίρας/ριζικού/κάρμα/«όπως θέλεις πες το» και του ότι για να αποκτήσει κάποιος κάτι θα πρέπει να θυσιάσει κάτι άλλο αντίστοιχής - για αυτόν - αξίας. Σε αυτήν ακριβώς την εξίσωση βασίζεται και η Yuuko Ichihara (ένα από τα πολλά ονόματα με τα οποία είναι γνωστή...) κρατώντας ένα μαγαζί λίγο ασυνήθιστο από όλα τα άλλα. Σε αυτό το μαγαζί πραγματοποιούνται οι ευχές και οι επιθυμίες των επισκεπτών του. Πάντα όμως με το αντίστοιχο αντίτιμο...

Πιστός της δούλος εργαζόμενος είναι ο Watanuki Kimihiro. Ένα μη συνηθισμένο άτομο, μια και όσο μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό του, είχε πάντα το χάρισμα (ή πρόβλημα) του να μπορεί να βλέπει φαντάσματα, πνεύματα, και λοιπά περίεργα πλάσματα. Πέραν του ότι τα βλέπει όμως, φαίνεται, πως για κάποιο λόγο αυτά ελκύονται προς αυτόν - κάνοντας του την ζωή ιδιαίτερα δύσκολη και ανυπόφορη. Για αυτόν τον λόγο παρέχει τις εργασίες του στην Yuuko ώστε, ως αντάλλαγμα, να του εκπληρώσει την επιθυμία του να απαλλαχτεί από αυτά τα πνεύματα που τον βασανίζουν. Το καστ συμπληρώνεται από τον Shizuka Doumeki, συμαθητή του Watanuki. Ο Shizuka, αν και δεν έχει την δυνατότητα να δει όσα μπορεί να δει ο Watanuki, έχει την δύναμη να απωθεί και να εξευμενίζει φαντάσματα. Κάτι που τον κάνει αρκετές φορές αναγκαίο σύντροφο του Watanuki στις εξορμήσεις του. Και, παρόλο που η Yuuko έχει αναφέρει πως αυτοί οι δύο μοιράζονται κοινή μοίρα ο Watanuki ποτέ δεν διστάζει να δείξει την δυσανασχέτηση και αντιπάθειά του όταν βρίσκεται ο Shizuka τριγύρω...

Η ταινία που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2005 στις Ιαπωνικές αίθουσες με τον υπότιτλο: 真夏ノ夜ノ夢 («Όνειρο μεσοκαλοκαιριάτικης νυχτός») βρίσκει την Yuuko με τους Watanuki και Shizuka να προσπαθούν να εκπληρώσουν την επιθυμία μιας γυναίκας στο να μπορέσει να μπει στην έπαυλή της. Όποιος γνωρίζει το γενικό ύφος του xxxHOLiC, σίγουρα θα καταλάβει αμέσως πως δεν πρόκειται για μια κλασική περίπτωση κλειδαρά, τύπου: «κλειδώθηκα απ' έξω»! Η έπαυλη φαίνεται να είναι στοιχειωμένη και να κρατά πολύ καλά ένα μυστικό από το παρελθόν...

Η ταινία εξελίσσεται μέσα σε μια νύχτα (εξού και ο τίτλος) και χρησιμοποιεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό computer animation για να αποδώσει το ιδιαίτερα «ονειρικό» και ψυχεδελικό περιβάλλον που κυριαρχεί μέσα στην έπαυλη. Σε αρκετά σημεία μου θύμισε το Sen to Chihiro no Kamikakushi / Spirited Away αλλά και το Paprika σε κάποια άλλα.

Επίσης αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ και μου έκανε εντύπωση ήταν ο «kick ass» δυναμισμός της Yuuko προς το τέλος της ταινίας. Μια και συνήθως, αν και φαινομενικά σχεδόν παντοδύναμη, παρουσιάζεται στην σειρά πάντα ως αργόσχολη, σχεδόν αλκοολική, βάζοντας πάντα άλλους να δουλεύουν για αυτήν ή να βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Για πρώτη φορά την είδαμε να παίρνει την υπόθεση στα χέρια της, επιβεβαιώνοντας την παντοδυναμία της...

Επίσης οι αναφορές στο Tsubasa Chronicles επέστρεψαν στην ταινία, κάτι που είναι πάντα ευπρόσδεκτο! Η ταινία συνιστάται ανεπιφύλακτα, όχι μόνο στους φαν της σειράς ;)

Archeodemon †

Τι είναι πιο εκνευριστικό από το να πρέπει να χωθείς εξευτελιστικά βαθιά σε ένα μπουντρούμι για να πολεμήσεις 2 super boss και το απόλυτο κακό του παιχνιδιού;

Μα φυσικά να φτάνεις στον πάτο και να σου λένε πως για να συνεχίσεις πρέπει να ξανά ανέβεις μέχρι απάνω και να νικήσεις ένα τέρας που βρίσκεται μέσα σε ένα κελί.

Και «γιατί δεν το έκανες αυτό πριν κατέβεις;» θα αναρωτιέται φυσικά ο κάθε νοήμον άνθρωπος... Η απάντηση είναι επειδή το κλειδί για το κελί που είναι τέρμα πάνω, βρισκόταν τέρμα κάτω στο μπουντρούμι.... Μαζοχισμός ολέ!

Και αυτά τα τέρατα του Final Fantasy 5 πια είναι πάντα μέσα στην ευγνωμοσύνη... Με τον καλό λόγο στο στόμα... Τουλάχιστον το Archeodemon δεν ήταν ούτε κατά 1/100 τόσο παλούκι όσο το Grand Aevis...

FMA - Journey's End

Μετά από κάτι παραπάνω από ένα χρόνο και 64 επεισόδια, τελείωσε την περασμένη Κυριακή η σειρά Fullmetal Alchemist.

Αυτή η δεύτερη μεταφορά του manga στην tv, ακολούθησε πολύ πιο πιστά το manga από ότι η πρώτη. Αν και προσωπικά δεν μίσησα τόσο την πρώτη anime σειρά όπως αρκετός κόσμος. Σίγουρα πιστεύω πως αυτή η δεύτερη προσπάθεια και, εν τέλη, ο συγκεκριμένος επίλογος που δίνει είναι πολύ καλύτερα. Αυτό που φοβόμουν περισσότερο, το τυπικό τέλος ίσως, όπου θα τελείωνε η σειρά κάπως απότομα δείχνοντας λίγα και αφήνοντας μόνο κάποιες ενδείξεις για τους φαν να εικάζουν για τα υπόλοιπα, δεν έγινε. Αυτό θα συνέβαινε αν η σειρά τελείωνε στο επεισόδιο 63. Κάτι που ευτυχώς δεν έγινε.Έτσι αντίθετα με την συνηθισμένη τακτική να δίνεται ένας επίλογος κάπου στα τελευταία λεπτά του τελευταίου επεισοδίου, εδώ έχουμε ένα ολόκληρο επεισόδιο εξ ολοκλήρου αφιερωμένο ως επίλογο.

Ξεκινώντας λίγο μετά από την τελευταία μάχη και φτάνοντας μέχρι και αρκετά χρόνια μετά, το τελευταίο επεισόδιο δίνει ένα ιδιαίτερα ικανοποιητικό τέλος στην σειρά. Δίνοντας πληροφορίες για το τι έκαναν οι περισσότεροι από τους βασικούς χαρακτήρες που εμφανίστηκαν σε αυτήν. Επίσης πλέον η Winry δεν είναι η μεγάλη αδικημένη της σειράς ;) (insider για όσους έχουν δει την ταινία της πρώτης anime έκδοσης)

Με αυτήν την κατάληξη είμαι προσωπικά πολύ ευχαριστημένος με το anime. Σίγουρα υπάρχει λίγο λύπη που τελείωσε αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αφήνει την επιθυμία για sequel όπως έκανε η πρώτη σειρά και η ταινία που την ακολούθησε....

Grand Aevis †

Το Grand Aevis έπεσε... Μετά από αυτό το χάος...

Δεν μπορώ να καταλάβω πως την έχουν δει μερικά τέρατα στο Final Fantasy V. Δεν φτάνει που έκανα ολόκληρη διαδικασία για να απο-πετρώσω το Grand Aevis, το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις επαναφέρεται είναι να μου επιτεθεί... Ούτε ένα ευχαριστώ! Και συν τοις άλλης είναι και ολόκληρο παλούκο Boss! Μετά από 4-5 προσπάθειες όμως πήγε να συναντήσει το Omega και το Shinryu. Το επίπεδο δυσκολίας όμως ανεβαίνει υπερβολικά από αυτό το σημείο και πέρα....

Can't be helped...

Ξανά βλέπω πάλι το xxxHOLiC! Αυτή η σειρά είναι όπως το όνομά της... εθιστική.

Pet Shop of Horrors

Πέρα του «Fullmetal Alchemist», τελευταία δεν παρακολουθώ κάποια άλλη anime σειρά. Και αν δεν ήταν και αυτό, νομίζω πως θα ήταν ακόμη μια περίοδος ξηρασίας όπου ασχολούμαι περισσότερο με κάτι άλλο παρά με anime ή δεν μου έχει έρθει κάτι του γούστου μου στην αντίληψή μου για να το παρακολουθήσω.

Ένα σύντομο διάλειμμα στα παραπάνω έγινε χθες με το «Pet Shop of Horrors». Ένα OVA τεσσάρων επεισοδίων βασισμένο στο ομώνυμο manga.

Τα τέσσερα αυτοτελή επεισόδια διηγούνται τις ιστορίες ανθρώπων που, συνήθως μετά από μια απώλεια, έρχονται σε επαφή με τον Count D, τον μυστηριώδη ιδιοκτήτη ενός pet shop στην Chinatown του Los Angeles. Ο Count D σε κάθε περίπτωση πουλάει κάποιο ιδιαίτερο κατοικίδιο που για τον αγοραστή του εμφανίζεται να έχει ανθρωπόμορφη μορφή. Ο ίδιος όμως προτιμά να πιστεύει πως στην ουσία αυτό που πουλάει είναι «αγάπη, όνειρα και ελπίδα» στους πελάτες του οι οποίοι υπογράφουν ένα συμβόλαιο με τρεις όρους. Οι όροι διαφέρουν ανάλογα με το κατοικίδιο, πάντα όμως περιλαμβάνουν τον όρο να μην δείξουν το κατοικίδιό τους σε κανέναν άλλον. Σε περίπτωση που θα αθετηθούν αυτοί οι λόγοι το pet shop δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για τις συνέπειες...

Οι αγοραστές δυστυχώς ποτέ δεν καταφέρνουν να μείνουν πιστοί στους όρους του συμβολαίου. Και αργά ή γρήγορα αθετούν κάποιον από αυτούς.  Κάτι που έχει τραγικές συνέπειες για τους ίδιους. Αυτό με την σειρά του δημιουργεί πονοκέφαλο στην αστυνομία του Los Angeles μην μπορώντας να εξιχνιάσει τους μυστηριώδους θανάτους διαφόρων ατόμων με τον μόνο κοινό παράγοντα πως ήταν πελάτες του pet shop του Count D. O Leon, έναν νεαρός ντετέκτιβ της αστυνομίας είναι πεπεισμένος πως το pet shop αποτελεί μόνο  ένα μαγαζί βιτρίνα και στο παρασκήνιο γίνεται εμπόρια ανθρώπων, ζώων που απαγορεύονται από την συνθήκη της Ουάσιγκτον και ναρκωτικών. Παρόλα αυτά ποτέ δεν καταφέρνει να αποδείξει κάτι μια και δεν υπάρχουν στοιχεία που να καταδικάζουν το pet shop αλλά και ο ίδιος ο Count D φαίνεται να έχει αρκετούς φίλους σε υψηλόβαθμες θέσεις στην αστυνομία αλλά και την πόλη του Los Angeles...

Το όλο anime μου θύμισε πάρα πολύ το xxxHoLiC. Και τα δύο anime έχουν στοιχεία μυστηρίου, τρόμου και του παραφυσικού. Όπως επίσης το παρόμοιο θέμα όπου ένα μυστηριώδες άτομο επισκέπτεται από άλλα για να τους βοηθήσει σε κάποιο πρόβλημα. Η μόνη αντίθεση εδώ είναι πως οι πελάτες του Count D, λόγω της ματαιοδοξίας τους έχουν σχεδόν πάντα τραγικό τέλος. Μια άλλη διαφορά είναι πως στην περίπτωση του Pet Shop of Horrors αν και κάθε φορά υπάρχει διαφορετικό «κατοικίδιο» και «πελάτης» η ιστορία εξελίσεται σχεδόν παρόμοια. Στα τέσσερα επεισόδια του OVA αυτό είναι μεν ανεκτό. Ίσως θα έλεγε κανείς πως το anime επικεντρώνεται περισσότερο στην δημιουργία μιας μυστηριώδους και τρομακτικής ατμόσφαιρας παρά από το να επικεντρωθεί σε ένα πιο καίριο και επεκταμένο σενάριο. Κάτι που σίγουρα τα καταφέρνει.

Και μια και μου άνοιξε η όρεξη με το Pet Shop of Horrors καιρός ίσως να ξανά κοιτάξω τι κάνει το xxxHoLiC...

Omega & Shinryu down!

Όνομα: Omega
Είδος: Ρομπότ
Κατοικία: Μια σπηλιά στο Interdimensional Rift
Επίπεδο: 119
Status: KIA

Περιφερόταν ανέμελα σε μια σκοτεινή σπηλιά στο interdimensional rift έτοιμο να επιτεθεί με «το καλημέρα» σε όποιον έβλεπε μπροστά του. Πλέον βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Δεν θα λείψει σε κανέναν...



Όνομα: Shinryu
Είδος: Δράκος
Κατοικία: Ένα σεντούκι θησαυρού στο Interdimensional Rift
Επίπεδο: 97
Status: KIA

Περίμενε χωμένο μέσα σε ένα σεντούκι θησαυρού (το πως χώρεσε εκεί μέσα είναι άλλη ιστορία...) έτοιμο να πεταχτεί μπροστά στον πρώτο που θα το ανοίξει. Τώρα βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Δεν θα λείψει σε κανέναν...


Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ μια και στα έξτρα της GBA έκδοσης υπάρχουν και τα «ξαδερφάκια» των παραπάνω: Omega Mk. II και Neo Shinryu που μάλλον θα θέλουν να πάρουν εκδίκηση για τον χαμό των συγγενών τους...

Δίπλωμα Κυνηγού

Google + Packman = ❤ ?

Για τα τριακοστά γενέθλια του Packman η Google αποφάσισε να κάνει κάτι παραπάνω από απλώς ένα ακόμη doodle. Αυτή την φορά προσφέρει το κλασικό παιχνίδι Packman με μια παραλλαγή! Δεν το πιστεύετε; Εμπρός γρήγορα στο www.google.com γιατί δεν νομίζω να παραμείνει για πολύ καιρό εκεί πέρα...

Λίγο μετά τον τελευταίο αρχηγό στο FFV

Και ο Exdeath & Neo Exdeath νικήθηκε... Οι τίτλοι τέλους έπεσαν και κάπου κάτω από την θάλασσα ένας δρόμος άνοιξε! Συνοπτικά δηλαδή τερμάτισα το Final Fantasy V, τώρα μένουν μόνο τα έξτρα της GBA έκδοσης πριν συνεχίσω για νούμερο VI...

Λίγο πριν τον τελευταίο αρχηγό στο FFV...

Πάνω σε αυτά τα σοφά λόγια έχω μόνο να προσθέσω πως μερικές φορές αυτό το υπέρτατο τέρας κρύβεται απλώς μέσα σε ένα απλό κιβώτιο που βρίσκεται στον δρόμο σου λίγο πριν τον τελευταίο αρχηγό. Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι προετοιμασμένος και αναγκαστικά θα το βρεις ξαφνικά μπροστά σου, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα κατά 99% να χάσεις και να αναγκαστείς να ξανά αρχίσεις πάλι από το τελευταίο save point..

Glass Cage

Από τα παιχνίδια που μου αρέσουν να παίζω θα μπορούσα να χωρίσω δύο κατηγορίες:
Αυτά που απολαμβάνω παίζοντας τα λόγω του τρόπου που είναι σχεδιασμένα. Δηλαδή το αποκαλούμενο «gameplay» είναι ευρηματικό, πρωτότυπο ή γενικά με κάποιον τρόπο τόσο καλό που απλώς παίζοντας το παιχνίδι σου αρέσει.
Μια δεύτερη κατηγορία είναι τα παιχνίδια που παίζω επειδή θέλω να ακολουθήσω την ιστορία τους ως το τέλος. Μερικές φορές αυτά τα δύο συνδυάζονται είτε σε μεγάλο βαθμό είτε σε μικρότερο. Το Fragile Dreams ανήκει περισσότερο στην δεύτερη κατηγορία παρά την πρώτη.

Δεν συμβαίνει συχνά να αποφασίζω να αποκτήσω (ή μάλλον - στην συγκεκριμένη περίπτωση - να προ-παραγγείλω) ένα παιχνίδι αμέσως μόλις ανακαλύψω για αυτό. Συνήθως το διερευνώ το θέμα διαβάζοντας βαθμολογίες και reviews. Αλλά αρκετές αρκεί μια εικόνα για να σου ανάψει το ενδιαφέρον και να είσαι σχεδόν σίγουρος για την απόφασή σου. Έτσι έγινε και με το Fragile Dreams. Κάτι που δεν μετάνιωσα μέχρι και το τέλος του παιχνιδιού σήμερα.

Το Fragile Dreams σίγουρα δεν είναι ένα παιχνίδι για όλους. Νομίζω πως είναι από αυτές τις περιπτώσεις όπου είτε κάποιος θα το αγαπήσει είτε θα το μισήσει χωρίς να υπάρχει ενδιάμεση οδός. Ο λόγος; Το παιχνίδι παρουσιάζει μια πολύ καλή εικόνα από άποψη γραφικών, σεναρίου, μουσικής αλλά ταυτόχρονα έχει μια πολύ απλή εκτέλεση από άποψη λειτουργικότητας και gameplay. Κακό gameplay δεν θα έλεγα πως έχει. Απλώς είναι πολύ βασικό. Κάποια χρόνια πιο πριν πιθανόν να μην είχε κανένας παράπονο. Σήμερα όμως μάλλον θεωρείται ξεπερασμένο.

Όποιος αποφασίσει να το παίξει θα πρέπει να γνωρίζει πως κύριο συστατικό του παιχνιδιού είναι η ιστορία του. Όποιος περιμένει κάτι περισσότερο μάλλον θα απογοητευτεί. Κατά την γνώμη μου ίσως θα έπρεπε να χαρακτηριστεί περισσότερο ο «διαδραστική νουβέλα» παρά «ηλεκτρονικό παιχνίδι».

Πρωταγωνιστής ο Seto, ένα 15χρονο παιδί που, αφού θάψει τον μοναδικό άνθρωπο που γνώριζε ξεκινά ένα ταξίδι αναζητώντας άλλους ανθρώπους. Για κάποιον άγνωστο λόγο ο κόσμος είναι ερημωμένος. Κτήρια και περιοχές που θα περίμενε κανείς να σφύζουν από ζωή πλέον έχουν αφεθεί στα χέρια του χρόνου και της άγριας βλάστησης με μόνο κάποια ζώα και φαντάσματα να τριγυρνούν. Όλο αυτό προσδίδει ένα συναίσθημα ανασφάλειας στον παίκτη και τα συναισθήματα δεν σταματάνε εδώ, μια και το παιχνίδι προσπαθεί σε όλη την διάρκειά του να μεταφέρει συγκεκριμένα συναισθήματα μέσω της ιστορίας. Πέρα της κεντρικής ιστορίας, ο παίκτης μπορεί να βρει διασκορπισμένα αντικείμενα που αποκαλύπτουν την προσωπική ιστορία, τους φόβους ή τις ελπίδες του κατόχου τους συνήθως λίγο πριν το τέλος... Χωρίς να αποκαλύπτεται πάντα τι ακριβώς έχει γίνει.

Στον οπτικό τομέα, αν και με ενόχλησε που δεν υποστηρίζεται πλήρης widescreen 16:9 ανάλυση, το παιχνίδι έχει κατά τα άλλα ένα πολύ υψηλό επίπεδο γραφικών. Θα μπορούσα να πω από τα καλύτερα που έχω δει στο Wii. Η ιδέα ενός σκοτεινού κόσμου προς εξερεύνηση, λειτουργεί άψογα με την χρήση του Wiimote ως φακού βοηθώντας ταυτόχρονα στο αίσθημα της απομόνωσης και ανασφάλειας μη γνωρίζοντας τι κρύβεται στις σκιές.

Οι μάχες είναι πολύ βασικές. Επίθεση γίνεται με το πάτημα απλώς ενός πλήκτρου με επιπλέον την δυνατότητα combo αν οι επιθέσεις γίνονται με σωστό συγχρονισμό. Επιπλέον το όπλο του παίκτη μπορεί να σπάσει μετά από αρκετή χρήση ή αν χρησιμοποιηθεί ένα αδύναμο όπλο ενάντια σε δυνατούς εχθρούς. Αυτό ίσως είναι το πιο ενοχλητικό σημείο στις μάχες. Παρόλα αυτά ο παίκτης δεν είναι υποχρεωμένος να καθίσει να πολεμήσει τον κάθε εχθρό που θα εμφανιστεί. Μπορεί να τον προσπεράσει χωρίς να έχει κάποιο επακόλουθο. Μόνο οι αρχηγοί και 2-3 σημεία σε όλο το παιχνίδι αναγκάζουν τον παίκτη να πολεμήσει. Προσωπικά εγώ τελείωσα το παιχνίδι χωρίς να πολεμήσω κανέναν εχθρό που μπορούσα να αποφύγω. Κάτι που δεν είχε κανένα αντίκρυσμα στην εξέλιξη του παιχνιδιού και ούτε χρειάστηκε να κάνω ποτέ level up για να βγάλω κάποιον αρχηγό.

Αν η ιστορία είναι το καλύτερο σημείο του παιχνιδιού, η μουσική θα έλεγα πως είναι μόλις ένα βήμα πιο πίσω. Τα μουσικά κομμάτια αν και αρκετά μελαγχολικά ταιριάζουν απόλυτα στο όλο σκηνικό του ερειπωμένου κόσμου.

Το Fragile μου θύμισε για κάποιον λόγο το Kino no Tabi. Ο μυστηριώδης και μελαγχολικός κόσμος του θα μπορούσε να είναι ακόμη μια ιστορία από τα ταξίδια των Kino και Hermes. Για 'μένα ανήκει πλέον μεταξύ των παιχνιδιών σαν το The longest Journey που παίζοντας τα με έκαναν να προβληματιστώ και να σκεφτώ πέρα μέσα από τον κόσμο του παιχνιδιού. Ίσως να είναι επειδή το έπαιξα μετά από ένα συγκεκριμένο γεγονός στην ζωή μου αλλά νομίζω πως το Fragile στην τελική ήταν επίσης ένα ταξίδι που μου θύμισε κάποια πράγματα.

Final Fantasy V - Advance (κάπου μέσα σε ένα δάσος)

Συνεχίζοντας την περιπέτεια στο Final Fantasy V...
Το οποίο ως τώρα μου θυμίζει αρκετά το Final Fantasy III: λίγο τα Jobs, λίγο οι κρύσταλλοι, λίγο ο κόσμος που θα μπορούσε να είναι στο ίδιο σύμπαν με διαφορά αιώνων, λίγο κάτι ψιλά στην ιστορία... Όλα αυτά δεν σε αφήνουν να μην σκεφτείς κάποιον συσχετισμό.

Το δυνατό σημείο του παιχνιδιού προφανώς είναι μόνο ο μηχανισμός με τα Jobs που σου αφήνει να δώσεις στους χαρακτήρες και άλλες ιδιότητες πέραν από αυτές που τους επιτρέπει η «κλάση» τους. Εκτός από αυτό η ιστορία είναι αρκετά απλή και ο κόσμος του Final Fantasy V μοιάζει αρκετά κενός και αραιοκατοικημένος. Στον μουσικό τομέα για κάποιον λόγο έχω την εντύπωση πως τα περισσότερα μουσικά κομμάτια  τα έχω ξανά ακούσει... Δεν θυμάμαι αν αυτό τώρα είναι από προηγούμενα παιχνίδια της σειράς ή από μεταγενέστερα. Εξαίρεση αποτελεί το κεντρικό θέμα «της φιλίας» των τεσσάρων πρωταγωνιστών που ακούγεται συχνά πυκνά στο παιχνίδι. Επίσης εντύπωση μου έκαναν και μου άρεσαν τα animation των sprite των χαρακτήρων που παρά το μικρό τους μέγεθος αλλάζουν ανάλογα αν οι χαρακτήρες τρομάζουν, γελούν, κινούν τα χέρια τους κτλ...

Σε γενικές γραμμές ας πούμε πως είναι ένα όχι ιδιαίτερα συγκλονιστικό Final Fantasy του οποίου το βασικό χαρτί είναι το σύστημα με τα jobs, που είναι τόσο καλό που σε κάνει να νοιάζεσαι λιγότερο για τα σχετικά μέτρια άλλα μέρη του παιχνιδιού. Όλα καλά και άγια ως εδώ. Το μόνο που δεν συγχωρώ στο παιχνίδι είναι το γεγονός πως αντίθετα με άλλα Final Fantasy αλλά και άλλα RPG σε αφήνει (καθόλου σπάνια) ολομόναχο να ανακαλύψεις το που θα πρέπει να πας και τι θα πρέπει να κάνεις για να συνεχίσεις το παιχνίδι. Εκεί που άλλα παιχνίδια με κάποιον διάλογο, σκέψη ή κάτι τέλος πάντων αφήνουν να εννοηθεί πως «αυτό πρέπει να βρεις» ή «εκεί πρέπει να πας» το Final Fantasy V σε αφήνει να περιπλανηθείς στον κόσμο του, ψάχνοντας να βρεις κάποιο «event» που θα σου επιτρέψει να συνεχίσεις την ροή του παιχνιδιού. Και για αυτόν τον λόγο:

«κάπου μέσα σε ένα δάσος....»

Επειδή δεν ξέρω που στο διάολο πρέπει να πάω!!!

Fragile Dreams ~Farewell Ruis of the Moon~

In this big wide world,

so full of people...

Each and every one of them

thinking,

"Why am I all alone?"

Τανταα, ταντανταντα....

(για καλύτερη εμπειρία συνιστάται η αναπαραγωγή του παραπάνω ήχου)

Μετά από πολύ καιρό, κακουχίες, συνταραχτικά γεγονότα που ταρακούνησαν ολόκληρο τον κόσμο, δάκρυα και πόνο ήρθε η ώρα επιτέλους ο δείχτης του «Final Fantasy από το 1 ως το 10» να κινηθεί ακόμη μια θέση μπροστά, φτάνοντας στο Final Fantasy V! Αυτό που όλοι δεν περιμένανε έχει πλέον γίνει. Ξεκίνησα το πέμπτο παιχνίδι της σειράς Final Fantasy! 

Ας ξεκινήσω με λίγα λόγια σχετικά με το FFV:

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 στην Ιαπωνία για το Super Famicom (ή SNES όπως ήρθε στα μέρη μας) και επειδή ήταν μάλλον τόσο καλό το κράτησαν για τον εαυτό τους οι Ιάπωνες. Την πρώτη του κυκλοφορία στην δύση την είδα μέσω των PSX ports όπου και κυκλοφόρησε το 1999 στην Αμερική και το 2002 στην Ευρώπη. Αργότερα το 2006 και 2007 κυκλοφόρησαν και οι GBA εκδόσεις (που θα παίξω και εγώ) στην Αμερική και Ευρώπη αντίστοιχα. 

Το FFV συνεχίζει να ακολουθεί το αρχέτυπο σενάριο με τους 4 κρυστάλλους που συγκρατούν τον κόσμο σε ισορροπία αλλά όπως πάντα δυστυχώς κάτι πάει στραβά και αυτή η ισορροπία χάνεται, εξού και οι τέσσερις πρωταγωνιστές του παιχνιδιού που η μοίρα τους φέρνει κοντά για να σώσουν τον κόσμο. Χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι το Job System του που δίνει την δυνατότητα να αποφασίσει ο παίκτης τι χαρακτηριστικά και ιδιότητες θα αποκτήσει και θα αναπτύξει ο κάθε χαρακτήρας στο παιχνίδι. Επίσης στην πρωτότυπη έκδοσή του είναι και το πρώτο παιχνίδι όπου εμφανίζονται οι μπάρες που γεμίζουν στις μάχες ως που να έρθει η σειρά του έκαστου χαρακτήρα.


Αυτά για την ώρα, έπεται συνέχεια...

希望の光

Τι θέλει να μας πει η πινακίδα;

Πετάτε τα τα σκουπίδια σας αλλά όχι τα παιδιά σας σε αυτόν τον κάδο.

Ovi Share, Flickr και πάλι Ovi Share...;

Γιατί όσο καλό να είναι το flickr, το να βάζει μόνο 200 φωτογραφίες όριο για τα δωρεάν μέλη είναι ανόητο. Ανεβάζοντας μόνο ένα μέρος από τις υπάρχουσες φωτογραφίες (μια και έχουν και όριο 100 ΜΒ upload τον μήνα...) έφτασα ήδη στις 100! Οπότε, πάλι πίσω στην Nokia, που μπορεί να μην έχει πολλά φρου-φρου, αλλά δεν έχει όρια. Τουλάχιστον μέχρι να κλείσει και αυτή η υπηρεσία. Γιατί Nokia είναι αυτή.

Τις φωτογραφίες άραγε τις βλέπει κανείς; Χμμ... Καλλιτεχνικές (λέμε τώρα) ανησυχίες με πιάσανε βραδιάτικα...

(ένα βόδι περιμένοντας την αναγνώριση)

Sony Move(s)

Γιατί καιρός ήταν να παραδεχτούν πως το να παίζεις με ένα στικ στο χέρι και να κρατάς και το κανονικό χειριστήριο του PS3 με το άλλο, κάθε άλλο παρά βολικό είναι. Οπότε, αντιγράφουν που αντιγράφουν ας το κάνουν καλά. Και έτσι εγένετο το nunchuck alá Sony! Είναι άραγε τραγική ειρωνεία πως αυτό που οι «άλλοι» δύο κορόιδευαν στην αρχή τώρα προσπαθούν να το πουλήσουν σαν την ανακάλυψη της Αμερικής;

Πάντως πέρα από την πλάκα αναρωτιέμαι πως τα βλέπει η μαμά Nintendo όλα αυτά. Σιγά σιγά δεν θα είναι τόσο εκτός συναγωνισμού όπως ήταν ως τώρα. Και εφόσον οι άλλοι δύο πλέον θα προσφέρουν το ίδιο το διαφορετικό συν και τα HD γραφικά και την περισσότερη δύναμη, θα αντέξει το Wii; Ή μήπως έχει το Wiitoo (too-two-2) ήδη στα σκαριά;

Chrono Trigger: Τερματισμοί DX

Αφού μου ζητήθηκε ορίστε και ένας πλήρες διαδραστικός κατάλογος με τους τερματισμούς του παιχνιδιού με την σειρά που έχουν στην DS έκδοση. Προσοχή Spoilers! Συνεχίστε με δική σας ευθύνη αν δεν έχετε παίξει το παιχνίδι κτλ κτλ...

001 "Beyond Time"



Αυτό είναι το τυπικό τέλος και το πιο πιθανό να δει κάποιος την πρώτη φορά που θα παίξει το παιχνίδι. Ανάλογα με το αν θα αποφασίσει ο παίκτης να πάρει τον Magus στην ομάδα του ή τον σκοτώσει, εμφανίζεται ο Frog ως άνθρωπος ή παραμένει βάτραχος καθώς επίσης κρίνεται και η εμφάνιση του Magus στον τερματισμό. Επίσης διαφοροποιείται ανάλογα με το αν καταστραφεί ή όχι το Epoch πριν τον τερματισμό. Σε γενικές γραμμές είναι ένα απλό happy end που μας λέει πως τελείωσε αυτή η ιστορία αλλά όχι και οι περιπέτειες των ηρώων.


002 "Reunion"



Αυτός ο τερματισμός εμφανίζεται αν ο παίκτης αφήσει τον Crono νεκρό νικώντας τον Lavos χωρίς αυτόν. Η Marle και η Lucca επιστρέφουν στην χρονική περίοδό τους και κατά την διάρκεια του νυχτερινού parade λαμβάνουν μια ξαφνική επίσκεψη από τους φίλους τους για να μάθουν πως υπάρχει τρόπος να επαναφέρουν τον Crono

003 "The Dream Project"



Ο δυσκολότερος τερματισμός πριν την DS έκδοση (όπου έγινε ο δεύτερος δυσκολότερος κατά την γνώμη μου). Μπορεί να ξεκλειδωθεί πολεμώντας τον Lavos σε δύο σημεία του παιχνιδιού: χρησιμοποιώντας μια κρυφή πύλη στον δεξιό τηλεμεταφορέα στην αρχή του παιχνιδιού ή πολεμώντας τον κατά την μέση του παιχνιδιού στο υποθαλάσσιο παλάτι. Η πρώτη εκδοχή είναι πρακτικά ακατόρθωτη χωρίς New Game + αλλά και ακόμη και με αυτό είναι αρκετά δύσκολη μια και ο παίκτης στην καλύτερη περίπτωση έχει μόλις 2 χαρακτήρες στην ομάδα του και στην χειρότερη θα αναγκαστεί να πολεμήσει μόνο με τον Crono. Ως ανταμοιβή για την δυσκολία δίνεται η δυνατότητα να μιλήσει με τους δημιουργούς του παιχνιδιού η οποίοι αφήνουν τα σχόλιά τους για το πως πέρασαν κατά την δημιουργία του παιχνιδιού.

004 "The successor of Guardia"



Βασικά πάντα υποψιαζόμουν πως κάτι τρέχει με τον Frog και την Leene... Προσωπικός σωματοφύλακας της βασίλισσας τάχα μου... Τέλος πάντων. Αν κάποιος πολεμήσει τον Lavos αφού βοηθήσει τον Frog να βρει την χαμένη βασίλισσα στο παρελθόν θα δει αυτόν τον τερματισμό. Σε αυτόν τον τερματισμό ξανά γυρνάς στην πλατεία Leene και μπορείς να αλληλεπιδράσεις με τους χαρακτήρες εκεί. Κάτι φαίνεται όμως δεν πάει καλά... Αφού γυρίσεις στο κάστρο βλέπεις ένα βίντεο που αποκαλύπτει πως η Leene παντρεύτηκε τον Frog!

005 "Good Night"



Ίσως του δόθηκε αυτός ο τίτλος επειδή προσπαθεί να μας κάνει να κοιμηθούμε από την βαρεμάρα; Τίποτα το άξιο σχολίου εδώ

006 "The Legendary Hero"



Σε αυτόν τον τερματισμό που μπορεί να επιτευχθεί αν ο παίκτης νικήσει τον Lavos αφού ακούσει πως ο Magus «δημιούργησε» τον Lavos στον μεσαίωνα, βλέπουμε τον Robo να βιώνει στο μέλλον μια γνωστή σκηνή με την... εε πως την λέγανε να δεις Robette θα την πω τώρα. Αργότερα επιστρέφουμε στον μεσαίωνα όπου ακόμη δεν ξεπροστιάστηκε ο Tata και ξεκινά για το κάστρο του Magus μόνο που στον θρόνο αντί αυτού κάθεται ο ....

007 "The Unknown Past"



Ένας σχετικά απλός τερματισμός που μπορεί να τον δει κανείς αφότου πολεμήσει τον Lavos έχοντας πάρει το Hero's Badge. O τερματισμός βασίζεται κυρίως στα γεγονότα της προϊστορίας.

008 "People of the times"



Ακόμη ένας σχετικά βαρετός τερματισμός που δείχνει απλώς χαρακτήρες από το παιχνίδι. Τίποτα το ιδιαίτερο.

009 "The Oath"



Αν κάποιος τερματίσει το παιχνίδι αφού επισκευάσει το masamune και το δώσει στον Frog, αλλά δεν τελειώσει το quest του αντιμετωπίζοντας τον Magus, τότε θα έχει αυτόν τερματισμό. Σε μια χαλαρωτική σκηνή στο σπίτι της Lucca ο Crono κοιμάται, η Lucca επισκευάζει τον Robo και η Marle ετοιμάζεται να προσφέρει ποτά όταν ο Frog σηκώνεται και φεύγει λέγοντας πως έχει μια δουλειά να τελειώσει. Στην συνέχεια τον βλέπουμε να μπαίνει στο κάστρο του Magus να πολεμάει τους στρατηγούς του και να φτάνει μέχρι τον ίδιο...

010 "Dino age"



Αν αντίθετα ο παίκτης αποφασίσει να τερματίσει το παιχνίδι αφού πάει στην προϊστορία αλλά χωρίς να βοηθήσει τους ανθρώπους στην μάχη τους με τα ερπετά τότε θα έχει αυτόν τον τερματισμό. Όπου φαίνεται πως το κυρίαρχο είδος έχει αλλάξει...

011 "What The Prophet Seeks"



Αν πάλι αποφασίσει πως το βασίλειο του Zeal δεν τον αφορά και τερματίσει το παιχνίδι χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητα του προφήτη τότε θα έχει αυτόν τον τερματισμό. Όπου βλέπουμε τι ήθελε να καταφέρει ο Magus και εμφανίστηκε ως προφήτης στο Zeal

012 "Memory lane"



Η Marle δεν είναι ευχαριστημένη που έφτασε το τέλος και μαζί με την Lucca σχολιάζουν διάφορους άνδρες από το παιχνίδι. Ως που ο Crono παρεμβαίνει για να σταματήσουν! Η πρώτη και μοναδική φορά σε όλο το παιχνίδι που ο Crono μιλάει!

013 "Dream's Epilogue"



Ένας τερματισμός που προστέθηκε στην DS έκδοση προφανώς για να τονίσει ή να εμβαθύνει την συνέχεια με το Crono Cross. Ταυτόχρονα αποτελεί και τον πιο δύσκολο αρχηγό στο παιχνίδι (σχεδόν έχασα την πρώτη φορά!). Γενικά δεν πολύ κατάλαβα τι τρέχει στο τέλος. Ίσως επειδή δεν έχω παίξει το Crono Cross ακόμη...


Extra Deluxe:

Ο κακός τερματισμός



Αν και δεν υπάρχει στην λίστα με τους τερματισμούς στο παιχνίδι, από τους φαν θεωρείται ακόμη ένας τερματισμός γνωστός με το πάνω όνομα. Για να τον δει κανείς θα πρέπει απλώς να χάσει στην τελευταία μάχη με τον Lavos.

The grand flow of time



Ένα anime video που δημιουργήθηκε για την PSX έκδοση και υπάρχει και στην DS. Ακολουθεί μετά τον "Beyond Time" τερματισμό και δείχνει τον γάμο του Crono με την Marle, τον Frog να λαμβάνει τίτλο ιππότη, τον γάμο της Ayla με τον Kino, καθώς και μια τελευταία σκηνή με την Lucca (προφανώς υπονοώντας κάτι σχετικό με το Crono Cross) να βρίσκει ένα μωρό στο δάσος που φοράει το ίδιο μενταγιόν όπως η Marle.

Chrono Trigger: Τερματισμοί

001 "Beyond Time" √
002 "Reunion" √ [5/3]
003 "The Dream Project" √
004 "The successor of Guardia" √ [6/3]
005 "Good Night" √
006 "The Legendary Hero" √ [8/3]
007 "The Unknown Past" √
008 "People of the times" √
009 "The Oath" √
010 "Dino age" √
011 "What The Prophet Seeks" √
012 "Memory lane" √
013 "Dream's Epilogue" √

Καιρός να τελειώσω και τους τρεις τελευταίους... Right on!

Η μέρα που η γη σταμάτησε...

Μετά την οικονομική κρίση, τα ανεβασμένα επίπεδα ανεργίας, την αλλαγή του κλίματος, την Αϊτή, την Χιλή, έρχεται το τέλος της τεχνολογίας! Επειδή οι πανταχού παίκτες των fat PS3 δεν μπορούσαν να συνεχίσουν να παίζουν Heavy Rain... Η μέρα της κρίσεως πλησιάζει!!

The new millennium bug (Y2K10) is here. Only on PS3 (fat)