死んで綺麗になるのと、醜くても生きてるのって

どっちが幸せなんだろうね？

Ομίχλη... :-/

Αγαπητέ μου Άι-Βασίλη...

Utada Hikaru Single Collection Vol. 2

Μετά από αρκετό καιρό αδράνειας η αγαπημένη μου jpop τραγουδίστρια, η Utada Hikaru επιστρέφει με ένα τελευταίο άλμπουμ πριν αποσυρθεί από την σκηνή για ξεκούραση. Αν και το κυρίως μέρος είναι η συλλογή από τα πιο πρόσφατα και επιτυχημένα της single, υπάρχει και ένα δεύτερο CD το οποίο περιέχει πέντε καινούργια τραγούδια! Όχι και άσχημα!

Την ίδια στιγμή βρήκα ενδιαφέρον πως η ίδια η Utada Hikaru παροτρύνει τους φαν της να μην αγοράσουν έναν δεύτερο άλμπουμ (Utada the best) που κυκλοφόρησε την ίδια χρονική περίοδο με το Single Collection Vo. 2 και περιλαμβάνει μια συλλογή από τα τραγούδια που κυκλοφόρησε στα αγγλικά στην δύση. Σύμφωνα με την ίδια:

The release of "Utada the best" is entirely against my will. I wish that my fans won't have to buy it. There's no new material in it.

Έτσι για να μάθουν οι παλιό εταιρίες να βγάζουν CD μόνο για το κέρδος!!!

Όποιος θέλει να πάρει μια γεύση από το Single Collection Vol. 2 μπορεί να το κάνει εδώ

Sega Toylets

Μετά το Dreamcast, την απόσυρση της Sega και την επικέντρωση της μόνο στο gaming software, πολλοί είναι αυτοί που εύχονται και αναμένουν κάθε μέρα την επιστροφή της πάλαι μεγάλης αντιπάλου της Nintendo στον χώρο του hardware. Μερικές φορές όμως πράγματι ισχύει αυτό που λένε πως «πρέπει να προσέχεις τι εύχεσαι».

Γιατί η Sega επιστρέφει αλλά το θέμα είναι πως; Η απάντηση στο βίντεο που ακολουθεί:



Έτσι, μπορεί το Wiimote να ήταν η αρχή, το XBOX Kinetic και το PlayStation Move να προχωράνε το όλο θέμα ένα βήμα παραπάνω, αλλά η Sega κάνει την μεγάλη επανάσταση στην διαδραστικότητα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Με μοναδική προϋπόθεση να είσαι άρρεν το φύλλο και ίσως να έχεις πιει δύο-τρεις μπύρες πριν, με το ειδικό ουρητήριο με ανιχνευτή πίεσης της Sega το μόνο «joy-stick» που πλέον χρειάζεται, το έχεις ήδη, και το παιχνίδι μπορεί να αρχίσει!


Περισσότερα εδώ:
http://www.engadget.com/2010/12/17/sega-toylets-lets-you-game-with-your-boy-bits/

The Humble Indie Bundle #2 [Ανανέωση]

Τέτοιες κινήσεις είναι πάντα καλοδεχούμενες!



Πέντε παιχνίδια, χωρίς DRM, για Windows, Mac και Linux και η τιμή; Όσο θεωρεί ο αγοραστής πως αξίζουν. Μετά την επιτυχία του «πληρώνεις όσο θέλεις» του πρώτου bundle η προσφορά συνεχίζεται και φέτος με το δεύτερο. Επίσης να σημειωθεί πως μέρος των εσόδων πάνε και σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς.

Από τα παιχνίδια ξεχωρίζουν το Machinarium και το Braid, που νομίζω είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι θα προβούν στην αγορά του πακέτου. Πρόσφατα έγινε μάλιστα και δυνατό να συνδεθεί η αγορά του πακέτου και με το steam κάνοντας τα παιχνίδια και σε αυτήν την πλατφόρμα προσβάσιμα. Μια κίνηση που μακάρι να ακολουθούσαν και οι μεγάλες εταιρίες οικιακών κονσολών μια και μερικά από αυτά έχουν κυκλοφορήσει σε xbox live, PSN, Wii Ware... Ίσως του χρόνου με το «The Humble Indie Bundle #3»;

Η προσφορά ισχύει για 4 μέρες ακόμη, οπότε όσοι ενδιαφέρονται ας τρέξουν να προλάβουν!

http://www.humblebundle.com/ 

Ανανέωση!
Όσοι είχαν κάνει ήδη την αγορά του bundle, χθες είχαν μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη, μια και τους δωρίστηκε επιπλέον το περσινό bundle που περιείχε έξι παιχνίδια! Για όσους δεν έκαναν ακόμη την αγορά, υπάρχει ακόμη η ευκαιρία να αποκτήσουν και τα δύο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πληρώσουν τουλάχιστον όσο ο μέσος όρος (αυτήν την στιγμή βρίσκεται στα 7,59$). Σε κάθε περίπτωση όποιος δεν ενδιαφέρεται για το περσινό bundle μπορεί να αγοράσει μόνο το φετινό σε ότι τιμή θέλει.  

Έχω Linux που να πάρει!!!

Όσο περισσότερο μπορεί κάποιοι noobs να τρομάζουν βλέποντας τέτοιες προκλητικές διαφημίσεις να βρίσκουν στο σύστημά τους το ένα spyware και worm μετά το άλλο τόσο πιο άκυρες φαίνονται αυτές όταν δεν χρησιμοποιείς καν windows...

Και επιμένει και από πάνω! Όταν πάτησα «Ακύρωση», έβγαλε αυτό...

Go Go Mario!

25 χρόνια και συνεχίζει....

(...να κλοτσάει γερανούς;)

Αναρτήσεις από την κατάψυξη: Rabbids Go Home

Ξεκίνησαν ως «κομπάρσοι» στο Rayman Raving Rabbids αλλά δεν χρειάστηκε και πολύ για να κερδίσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο βγάζοντας, την άλλοτε μασκότ της Ubisoft, τον Rayman στο περιθώριο. Με ήδη τέσσερα παιχνίδια να έχουν κυκλοφορήσει και με τον πέμπτο να βρίσκεται στα «σκαριά» δεν νομίζω να υπάρχει αμφιβολία πως για κάποιον λόγο αυτά τα τρελά λαγουδάκια πουλάνε καλά για την Ubisoft.

Ξεφεύγοντας από το κλασικό στυλ της συλλογής mini game από όπου ξεκίνησε η σειρά, το Rabbids Go Home πειραματίζεται μια μια διαφορετική συνταγή αναμιγνύοντας adventure, racing και platoform στοιχεία.

Αυτήν την φορά, για κάποιον λόγο, τα λαγουδάκια έχουν την φαεινή ιδέα να πάνε στο φεγγάρι. Για να το καταφέρουν αυτό αποφασίζουν να μαζέψουν όσο περισσότερα αντικείμενα μπορούν για να δημιουργήσουν έναν «βουνό» από μπάζα που θα φτάσει μέχρι το φεγγάρι. Έτσι, ο παίκτης ξεκινά ελέγχοντας δυο λαγουδάκια που τρέχουν με έναν καρότσι του σούπερ μάρκετ σε κάθε πίστα μαζεύοντας ότι βρουν μπροστά τους. Στην διαδρομή μέχρι το τέλος κάθε πίστας όπου βρίσκεται ένα ιδιαίτερα μεγάλο αντικείμενο το οποίο έχουν βάλει στο μάτι, υπάρχουν φυσικά και κάποια εμπόδια: ένας μπόγιας, κάποιο σημείο που απαιτεί platforming, ή κάποιος μικρός γρίφος που πρέπει να λυθεί ώστε να σπάει η μονοτονία του «τρεξίματος».

Το αποτέλεσμα αυτής της μείξης δεν είναι καθόλου άσχημο. Με το συνηθισμένο χιούμορ που διακατέχουν τα λαγουδάκια γίνεται ένα ευχάριστο παιχνίδι με απλό και εύκολο χειρισμό που ο καθένας μπορεί να παίξει άνετα.

Όλα καλά ως εδώ αλλά, μετά από τέσσερις-πέντε πίστες το παιχνίδι γίνεται κάπως ανιαρό και επαναλαμβανόμενο... Πέρα από την κάπως αυξημένη δυσκολία δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Αφήνοντας για τον παίχτη τον μόνο λόγο για να συνεχίσει να είναι η όποια του περιέργεια για το τι θα γίνει στην απλοϊκή ιστορία που αναφέρθηκα παραπάνω.

Ως ιδέα το παιχνίδι ξεκινά σίγουρα καλά μόνο που στην συνέχεια η αρχική καλή ιδέα δεν αρκεί. Το παιχνίδι θα έπρεπε είτε να είναι λίγο πιο μικρό στην διάρκειά του ή -καλύτερα- να είχε εμπλουτιστεί με διαφορετικά θέματα στις πίστες ή και επιπλέον στοιχεία ώστε να μην γίνεται βαρετό προς το τέλος του. Για replay valute το δελεάζει κρατώντας το σκορ από τα αντικείμενα που μάζεψε ο παίχτης σε κάθε πίστα, δίνοντας την δυνατότητα να τις ξανά παίξει για να τα μαζέψει όλα. Κάτι που χρειάζεται μάλλον για το ξεκλείδωμα μιας επιπλέον πίστας μετά τον τερματισμό. Αλλά εφόσον το ενδιαφέρον μετά το πρώτο γέλιο έχει στερέψει αναρωτιέμαι κατά το πόσο αξίζει να ασχοληθεί κανείς για ακόμη μια φορά (και να σκεφτείτε πως έχω κακό όνομα στην πιάτσα για τον ολοκληρωτισμό μου στα παιχνίδια...).

Πέρα του βασικού παιχνιδιού το όλο πακέτο προσφέρει επίσης ένα ειδικό κανάλι που μπορεί να εγκατασταθεί στο Wii. Σε αυτό το κανάλι ο παίκτης μπορεί να δημιουργήσει το δικό λαγουδάκι. Επιπλέον η Ubisoft σε τακτά χρονικά διαστήματα δίνει κάποιο θέμα πάνω στο οποίο ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα λαγουδάκι και να το στείλει για να λάβει μέρος στον διαγωνισμό. Οι νικητές ψηφίζονται επίσης από το κανάλι, κάτι σαν το αντίστοιχο με τα Mii της Nintendo.

Ως σύνολο, για εμένα είναι σίγουρα ένα ευχάριστο παιχνίδι για να ασχοληθεί κανείς αλλά σίγουρα όχι κάποιο που θα αξίζει να ξανά παιχτεί μετά τους τίτλους τέλους. Ή θα το φάει η σκόνη ή θα πάρει σειρά για ebay...

Αναρτήσεις από την κατάψυξη: Zack & Wiki

Με την ευκαιρία του ξεκαθαρίσματος των παιχνιδιών που έχουν γίνει «αιώνια» στην λίστα τελείωσα τις τελευταίες μέρες και το Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure. Ένα σχετικά από τα πρώτα παιχνίδια για το Wii που προφανώς θα μείνει στην ιστορία ως ακόμη ένα ποιοτικό παιχνίδι της Capcom που δυστυχώς δεν κατάφερε να γίνει εμπορική επιτυχία.

Το παιχνίδι μας φέρνει στον ρόλο του Zack, ενός ανερχόμενου πειρατή που με την βοήθεια της Wiki, προσπαθεί να βρει τον θρυλικό θησαυρό του Barbaros. Από gameplay μεριά, έχουμε ένα point & click adventure αν και όμως με την χρήση του Wiimote δεν περιορίζεται ο παίκτης μόνο στο να δείχνει και να κάνει κλικ στην οθόνη. Σχεδόν όλες οι κινήσεις μέσα στο παιχνίδι εξομοιώνονται, οπότε ανάλογα τι γρίφο θα χρειαστεί ο παίκτης να λύσει, θα πρέπει και αντίστοιχα να ταρακουνήσει, χτυπήσει, κουδουνίσει, κόψει, ρίξει, κρεμάσει κτλ κτλ με το Wiimote. Η αναγνώριση των κινήσεων είναι σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο και τα πάντα λειτουργούν όπως αναμένεται.

Οι γρίφοι του παιχνιδιού ξεκινούν σχετικά απλά, αλλά κατά την διάρκεια η δυσκολία ανεβαίνει ως το αποκορύφωμα στην τελευταία πίστα. Αρκετές φορές δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να λυθεί ο γρίφος και ο παίκτης ανταμείβεται ανάλογα το πόσο έξυπνα ή γρήγορα τον έλυσε με ειδικούς πόντους που ονομάζονται HirameQ ή HQ εν συντομία, στο παιχνίδι. Τα γραφικά τα βρήκα πολύ ικανοποιητικά και συμπαθητικά, οπτικά μου φαίνεται ακόμη ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του Wii, λόγω της απλότητας του anime στυλ γραφικών που χρησιμοποιεί και της ζωντάνιας που δίνουν χωρίς να φαίνονται επίπεδα σαν καρτούν.

Γενικά θα έλεγα πως είναι ακόμη ένα κρυφό διαμάντι της Capcom, που δυστυχώς ίσως λόγω του είδους του ή την δυσκολίας δεν είχε και την ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό. Σε όποιον του αρέσουν οι γρίφοι το συνιστώ πάντως ανεπιφύλακτα.

Την πρώτη φορά που ασχολήθηκα το είχα απλώς τερματίσει, αυτήν την φορά  το τελείωσα 100% μαζεύοντας και όλους τους κρυμμένους θησαυρούς που υπάρχουν στις πίστες του παιχνιδιού. Τα στατιστικά μου είναι:

Και επίσης κάτι καινούργιο. Σε όποιον ενδιαφέρει μπορεί να κατεβάσει και το save μου! Από εδώ.

The future is now...?

Το τελευταίο διάστημα η 3D διασκέδαση γίνεται όλο και περισσότερο καθημερινότητα. Ιδιαίτερα στον κινηματογράφο. Η τεχνολογία υπήρχε μεν εδώ και αρκετό διάστημα, αλλά οι ταινίες περιορίζονταν μόνο σε μισάωρα ντοκιμαντέρ και «demo» ταινίες μικρού μεγέθους. Τώρα όμως, σχεδόν όλες οι ταινίες δράσης που κυκλοφορούν εμφανίζονται και σε 3D στους κινηματογράφους. Οι 3D τηλεοράσεις και ταινίες είναι επίσης γεγονός και η πρώτη 3D κονσόλα, το 3DS της Nintendo αναμένεται για τον επόμενο χρόνο. Κάτι που σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες εταιρίες με τον έναν ή άλλον τρόμο.

Με όλα αυτά να ανακαλύπτονται μόλις πρόσφατα από το ευρύ κοινό, είναι εύλογο να φανταστεί κανείς πως το μυαλό δεν πάει στο «επόμενο βήμα».... Τι υπάρχει όμως πέρα της 3D εμπειρίας; Κάτι ακόμη πιο ζωντανό: ένα ολόγραμμα! Σίγουρα, είμαστε σχετικά εξοικειωμένοι με τον όρο και την σχετική θεματολογία μέσα από ταινίες επιστημονικής (και όχι μόνο) φαντασίας. Αλλά, πότε σκεφτήκαμε τελευταία φορά το πόσο εφαρμόσιμο είναι κάτι τέτοιο σήμερα, με την υπάρχουσα τεχνολογία;

Από ότι φαίνεται όλα γίνονται με το ανάλογο χρηματικό τίμημα και λίγη «τρέλα» ή διαφορετική κουλτούρα όπως κυριαρχεί στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Μια και το θεωρό απίθανο στην δύση να δημιουργηθεί κάποιο ψηφιακό ποπ είδωλο που θα καταφέρει ξεκινώντας την καριέρα του από απλώς μια μασκότ ενός software παραγωγής μουσικής και τραγουδιών να καταλήξει να κερδίσει τόσο φανατικό κοινό ώστε να δίνει συναυλίες για αυτό.

Ναι είναι γεγονός! Στην Ιαπωνία υπάρχει κόσμος που μεταξύ άλλων, πηγαίνει σε συναυλίες όχι μόνο για να ακούσει την ηλεκτρονική φωνή της Hatsune Miku αλλά και για να δει το ολόγραμμα της να χορεύει και να τραγουδά στην σκηνή με όλο το anime-look της μεγαλείο... Και εφόσον μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, ένα βίντεο ίσως είναι χίλιες και μία....



Το όλο υπόβαθρο σχετικά με την κουλτούρα και τα περίεργα που συμβαίνουν στην Ιαπωνία δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια) αλλά για κάποιον λόγο βλέποντας το κοινό της συναυλίας να είναι τόσο ενθουσιασμένο με ένα ψηφιακό είδωλο το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η Sharon Apple...

Στο Macross Plus, υπήρχε ακριβώς μια τέτοια περσόνα αλλά εκεί η ιστορία δεν είχε ιδιαίτερα καλό τέλος. Μια και μόλις η ψηφιακή Sharon Apple απέκτησε νοημοσύνη και συναίσθηση της ύπαρξής της ψιλό φρίκαρε και πήρε τον έλεγχο ενός τεράστιου πολεμικού σκάφους και εκατοντάδων άλλων ηλεκτρονικών συσκευών στην γη, προκαλώντας χάος!

Λέτε; Το τραγούδι της Miku παραπάνω, έχει πάντως πολύ ύποπτο τίτλο....

Πηγή:
http://singularityhub.com/2010/10/20/this-rocking-lead-singer-is-a-3d-hologram-video/

The gamer!

Έχω ψιλό γίνει fanboy!

Αποκτήστε το δικό σας εδώ

Scott Pilgrim vs. the world

Συνήθως όταν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι γίνεται ταινία, τις περισσότερες φορές έχουμε μια πατάτα και στην καλύτερη περίπτωση έχουμε κάτι το μέτριο... Τι γίνεται όμως όταν έχουμε ένα κόμικ που είναι βασισμένο στο όλο cult των ηλεκτρονικών παιχνίδιων, και έπειτα μια ταινία βασισμένη σε αυτό το κόμικ; Ένα έπος, επικής επικότητας! Ή με άλλα λόγια την ταινία Scott Pilgrim vs. the world.

Η ιστορία απλή, ο Scott είναι ένας ψιλό «looser ροκάς with no life» σε παρατεταμένη μετά-χυλοπητική περίοδο ανάρρωσης που βγαίνει ραντεβού μια μια χαριτωμένη schoolgirl κινεζούλα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Αλλά εκεί που δεν το περιμένει, μπαίνει στην ζωή του η Ramona Flowers που το κλέβει την καρδιά. Αλλά ο δρόμος για να κερδίσει την Ramona δεν είναι εύκολος μια και καραδοκούν οι εφτά (όχι νάνοι) σατανικοί πρώην του οποίους θα πρέπει να νικήσει σε μάχες μέχρι τελικής πτώσεως. Και έτσι ξεκινά ένα υπερθέαμα που δεν θα αφήσει κανέναν gamer ασυγκίνητο... (εξαίρεση ίσως αυτούς που παίζουν WoW :P)

Ως ιδέα θυμίζει αρκετά την anime σειρά Lucky ☆ Star. Έχει αρκετές αναφορές σε γνωστά ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά χρησιμοποιεί πάρα πολλά κλισέ από γενικά όλη την βιομηχανία. Τα εφέ δένουν εκπληκτικά καλά με την ταινία και τους ηθοποιούς. Με λίγα λόγια... Δεν περιγράφεται! Τρέξτε να το δείτε, κατά προτίμηση στον κινηματογράφο, το αξίζει!!!

FFVII: Ένας πραγματικός ήρωας κάνει τα πάντα για να πετύχει τον στόχο του

Ένα ιδιαίτερα αστείο κομμάτι, σχετικά στην αρχή ακόμη του παιχνιδιού όπου ο Cloud για να βρει την Tifa αναγκάζεται να γίνει drug-queen! Φυσικά όλο αυτό είναι η φαεινή ιδέα της Aerith.... (οι κακές παρέες που λένε)

Έτσι αφού βρει τον ράφτη για το φόρεμα, αντιμετωπίσει παραφουσκωμένους μπρατσαράδες για την περούκα, βοηθήσει μια τύπισσα με διάρροια για την κολόνια,  μπει σε οίκο ανοχής για τα εσώρουχα και το μέικ-απ καταφέρνει να έχει την απόλυτη μεταμόρφωση που όχι μόνο ξεγελά τους πάντες και τον επιτρέπει να βρει την Tifa αλλά αργότερα τον κάνει και την επιλογή του νταβατζή του γκέτο για μια τετ-α-τετ επίδειξη γραμματοσήμων!

Final Fantasy VII: The beginning

Μετά από 6 παιχνίδια, έφτασε η ώρα να παίξω και αυτό που έμελλε να γίνει το παιχνίδι ορόσημο για την σειρά Final Fantasy, το Final Fantasy VII.

Το συγκεκριμένο έφερε πάρα πολλές αλλαγές και σίγουρα έχει αφήσει το στίγμα του στην ιστορία όχι μόνο των παιχνιδιών της σειράς αλλά και γενικά των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Με την κυκλοφορία του το 1997 για το Playstation ήταν ένα από τα πρώτα 3D RPG, το πρώτο Final Fantasy που έκανε την μετάβαση από τα 2D γραφικά στα 3D, το παιχνίδι που πήρε τα σκήπτρα της κυριαρχίας της Nintendo πάνω στα Final Fantasy και RPG γενικά με το SNES και τα μετέφερε στην Sony και το Playstation, το παιχνίδι που άνοιξε τα RPG σε πολύ περισσότερο κόσμο από ότι πριν, όντας μάλιστα το πρώτο RPG που έπαιξαν αρκετά άτομα που ασχολούνται πλέον με το είδος και, τέλος, ήταν το RPG που αγοράστηκε με τρελούς ρυθμούς κρατώντας την κορυφή στις πωλήσεις για μεγάλο διάστημα ως που κάποια στιγμή όμως του έφαγαν την πρωτιά τα Pokémon στο Gameboy.... (pika-pika....)

Ένα χρόνο αργότερα, το 1998 υπήρξε και μεταφορά του στα PC από την EIDOS, κάτι που δείχνει ακόμη περισσότερο την επιτυχία που είχε και το άνοιγμα που έφερε στην σειρά. Επίσης, αρκετά χρόνια αργότερα, το 2009 κυκλοφόρησε και για το Playstation Network.

Η ιστορία ξεκινάει σχετικά απλά με πρωταγωνιστή τον Cloud Strife, πρώην μέλος των SOLDIER, μιας εκλεκτής ομάδας στρατιωτών, που πλέον εργάζεται ως μισθοφόρος για την επαναστατική οργάνωση Avalance που έχει σκοπό να σταματήσει την Shinra από το να ξεζουμίζει την ζωή του πλανήτη. Τα πράγματα περιπλέκονται όμως πάρα πολύ κατά την διάρκεια του παιχνιδιού όπου το παρελθόν του Cloud αποκαλύπτεται εντελώς διαφορετικό από όλα αυτά που θυμάται (ή δεν θυμάται) και επίσης έρχεται στην επιφάνεια ο Sephiroth που έκτοτε έχει μείνει στην ιστορία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ως ο «απόλυτος κακός» με μια συγκεκριμένη σκηνή να έχει μείνει για πάντα χαραγμένη στο αθώο μυαλό των παιχτών του παιχνιδιού.

Αν και ίσως δεν έχει γεράσει τόσο καλά όσο κάποια άλλα παιχνίδια, στην εποχή του είχε φέρει τα πάνω κάτω. Όχι αποκλειστικά για την χρήση των 3D γραφικών αλλά λόγω μιας άλλης καινοτομίας που έγινε ο κανόνας στα Final Fantasy της 32 Bit γενιάς. Η χρήση των GC βίντεο σκηνών και των 3D γραφικών δεν ήταν κάτι καινούργιο αλλά ο κανόνας εκείνη την εποχή. Αλλά η χρήση όμως και των δύο μαζί ώστε να δένουν τα 3D μοντέλα πάνω στο GC βίντεο ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Αυτή η τεχνική βέβαια ήταν σχετικά καινούργια ακόμη και τελειοποιήθηκε αργότερα με τα επόμενα παιχνίδια. Παρόλα αυτά η αίσθηση της μετάβασης από τα in-game γραφικά στα GC βίντεο ήταν μια εντελώς καινούργια εμπειρία που ανέβαζε το όλο σύνολο του παιχνιδιού αρκετά.

Ως εδώ καλά, πριν όμως αρχίσουν τα hate mails να πω πως το Final Fantasy VII δεν ήταν ούτε το πρώτο μου RPG ούτε το αγαπημένο μου, όπως είναι η περίπτωση σε αρκετά άτομα εκεί έξω. Δεν λέω, σίγουρα είναι ένα σημαντικό παιχνίδι που έφερε πολλές καινοτομίες και όπως φαίνεται και με το σχετικά πρόσφατο compilation project της Squenix, μένει ακόμη και σήμερα ζεστό στις καρδιές (και πορτοφόλια ίσως) των φανς.

Από τα πράγματα που δεν μου άρεσαν στο Final Fantasy VII (και δεν μιλάω για τώρα, ακόμη και όταν είχε βγει) ήταν το κάπως playmobil / lego στιλ που είχε στους χαρακτήρες του. Δεν λέω, ήταν ακόμη αρχή στον κόσμο των 3D γραφικών και μοντέλων αλλά εφόσον μπορούσαν στις μάχες να έχουν καλύτερα μοντέλα των χαρακτήρων γιατί δεν χρησιμοποίησαν τα ίδια και σε όλο το παιχνίδι; Στην τελική αν κάποιος παίξει το παιχνίδι από την αρχή ως το τέλος, ανάλογα που βρίσκεσαι υπάρχουν 2-3 διαφορετικά μοντέλα του ίδιου χαρακτήρα, άλλες φορές με περισσότερη λεπτομέρεια, άλλες φορές λιγότερη. Αυτές οι συνεχείς αλλαγές με ενοχλούσαν.

Ένα ακόμη που δεν μου άρεσε ήταν το σενάριο, το οποίο αν και βαθύ και ενδιαφέρον αρκετές φορές γίνονταν υπερβολικά πολύπλοκο. Πολλά ονόματα, πολλοί χαρακτήρες που μπλέξανε τα μπούτια τους και στην τελική αναρωτιέμαι αν και ο ίδιος ο σεναριογράφος καταλάβαινε τι γίνεται. Δεν θεωρώ πως μια ιστορία θα πρέπει να είναι τόσο περίπλοκη ώστε να μην καταλαβαίνει τα πάντα ο θεατής, για να θεωρείται καλή ιστορία. Δυστυχώς όμως όπως φαίνεται ήταν γενικά τάση της εποχής αυτό (βλέπε επίσης Neon Genesis Evangelion). Και όλες αυτές οι ασάφειες έφεραν τα fan wars στο προσκήνιο με τον καθένα να παραθέτει τις δικές του θεωρίες συνωμοσίας προσπαθώντας να καταρρίψει άλλες θεωρίες ως άκυρες.

Τέλος, γενικά το παιχνίδι προς το τέλος δίνει μια αίσθηση πως δεν είχε ολοκληρωθεί εντελώς με την κυκλοφορία του. Ναι, έχει να κάνει με την Aerith αλλά περισσότερα δεν λέω (spoiler). Δεν ξέρω κατά πόσο αρχικά είχαν άλλες βλέψεις ή αν έγινε αυτό το αμφίρροπο αποτέλεσμα επίτηδες. Σε κάθε περίπτωση θα προτιμούσα τουλάχιστον να ήταν κάπως πιο ξεκάθαρο!

Τέλος πάντων, αν και καθυστερημένα αυτό ήταν το κείμενο της εισαγωγής για το έβδομο Final Fantasy στον «μαραθώνιό» μου. Αναμένετε περισσότερα καθώς θα συνεχίζω το παιχνίδι.

Uncharted 2 glitch #2

Καθώς μάζευα τους θησαυρούς με κάποιον τρόπο κατάφερα να προκαλέσω ακόμη ένα glitch. Αυτήν την φορά καθώς ο Drake ήταν κρεμασμένος κατάφερε να παγιδευτεί στον αέρα. Νόμιζα πως δεν θα έβγαινα από εκεί χωρίς να σκοτωθώ έτσι αποπειράθηκα να τον ξεκάνω με μια χειροβομβίδα... (είχα σταματήσει το βίντεο σε αυτό το σημείο) Επέζησε όμως και τελικά ξεκόλλησε. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάλι να σκοτωθεί καθώς έπεσε κάτω και δεν πιάστηκε στα σίδερα στον τοίχο... (αυτό επίσης δεν το τράβηξα στο βίντεο)

Αναρτήσεις από την κατάψυξη: Zelda - Spirit Tracks

Μια και τα παράπονα αυξάνονται συνεχώς με τα παιχνίδια που εμφανίζονται μεν στο μπλοκ ως ενεργά αλλά στην πραγματικότητα δεν γίνεται να είναι έτσι, ξεκινάω με το ξεκαθάρισμα!!

Πρώτο στην σειρά είναι το The Legend of Zelda: Spirit Tracks, το δεύτερο φορητό Zelda για το DS που συνεχίζει την ιστορία του Phantom Hourglass, απλώς με μια 100ετή χρονική διαφορά... Ο μόνος χαρακτήρας που εμφανίζεται από το προηγούμενο παιχνίδι είναι ο Nico ο οποίος κάπως αργά παρατηρεί πως ο συγκάτοικος του, ο Link, μοιάζει ελαφρώς (σαν δύο σταγόνες νερό) με τον προηγούμενο Link! Αμ δε το όνομα που το πας, πρέπει να είναι πολύ διαδεδομένο, κάτι σαν το «Γιάννης» του Zelda Universe... Επίσης γίνονται αναφορές στην Tetra των προηγουμένων παιχνιδιών. Παρόλα αυτά το Spirit Tracks αποτελεί ένα αρκετά αυτόνομο παιχνίδι Zelda.

Αυτήν την φορά ο Link δεν καβαλάει άλογο, ούτε έχει πλοίο, τώρα ξεκινάει για περιπέτεια με τραίνο! Κάτι που αρχικά είναι κάπως ενδιαφέρον αλλά μετά από κάποιο διάστημα ενασχόλησης με το παιχνίδι καταντά λίγο ανιαρό... Μια και όλες οι διαδρομές είναι συγκεκριμένες και κάπως μακρόχρονες αφού το τραίνο μπορεί να κινηθεί μόνο όπου υπάρχουν ράγες. Αυτό κάπως διορθώνεται με την χρήση κάτι δαχτυλιδιών τηλεμεταφοράς (που μοιάζουν υπερβολικά με Stargates) που μικραίνουν τους χρόνους ταξιδιού, αλλά και πάλι όποιος είχε συνηθίσει με την ελευθερία κίνησης στον κόσμο των Zelda είτε με άλογο είτε με πλοίο στα αντίστοιχα παιχνίδια, ίσως νιώσει τώρα κάπως περιορισμένος με το τραίνο.

Η ιστορία ξεκινάει με το κλασικό «κάποιος έκλεψε την πριγκίπισσα, Link τρέχα να την σώσεις» αλλά με μια διαφορά. Αυτήν την φορά κλάπηκε μόνο το σώμα της Zelda. Και για πρώτη φορά ο Link είναι μαζί με την Zelda -έστω και μόνο ως πνεύμα- στις περιπέτειες του. Κάτι που μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, μια και η Zelda μπορεί να στοιχιώσει το σώμα συγκεκριμένων εχθρών και να το ελέγξει. Αυτό δίνει μια καινούργια διάσταση στον τρόπο που παίζονται τα dungeon και λύνονται οι γρίφοι. Με λίγα λόγια πρόκειται για το highlight του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Και λειτουργεί άψογα!

Το άντι-highlight για εμένα στο παιχνίδι ήταν το μουσικό όργανο (spirit flute). Από το «A link to the past» και έπειτα έχει καθιερωθεί να υπάρχει σε σχεδόν κάθε Zelda παιχνίδι ένα μουσικό όργανο. Σε αυτό το παιχνίδι έχουμε το «πνευματικό φλάουτο» (πολύ ινδιάνικο ακούγεται αυτό) που παίζεται φυσώντας στο μικρόφωνο του DS και κουνώντας το εικονικό φλάουτο στην οθόνη με το stylus. Δεν είναι κάτι που μπορείς να κάνεις στο λεωφορείο ή στο τρένο παίζοντας με το φορητό σου DS... Εκτός αν θέλεις φυσικά να συγκεντρώσεις όλα τα βλέμματα πάνω σου. Τέλος πάντων, πέρα της περίεργης εικόνας που δημιουργεί κάνοντας το παίκτη να παίξει το φλάουτο, το πρόβλημα είναι πως είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Μπορεί απλώς εγώ να μην έχω καθόλου μουσικό ένστικτο και ρυθμό μέσα μου αλλά κάθε φορά που έπρεπε να παίξω αυτά τα καταραμένα φλάουτα μου έσπαγε τα νεύρα. Αρχικά ήταν σχετικά απλό αλλά αργότερα που τα «τραγούδια» γίνονταν πιο πολύπλοκα χρειαζόμουν πολύ υπομονή και αρκετές προσπάθειες για να τα παίξω επιτυχώς. Και το κερασάκι στην τούρτα; Μετά από την κλασική μεγάλη επική μάχη με τον τελευταίο κακό, αφού τον νικήσεις για να το αποτελειώσεις τι πρέπει να κάνεις; Ναι! Καλά το μαντέψατε! Πρέπει να παίξεις φλάουτο, αυτό κάνει ο κάθε μεγάλος ήρωας έτσι και αλλιώς...

Τελειώνοντάς το με το Spirit Tracks ασχολήθηκα λίγο μαζεύοντας τα λαγουδάκια, το έξτρα side quest αυτού του Zelda. Σταμάτησα όμως μετά από λίγο. Ίσως ξανά ασχοληθώ πάλι στο μέλλον, πιθανόν με ένα δεύτερο playthrough.

Μια φορά και έναν καιρό....

.... ήταν ο κυνηγός και η αρκούδα. Την ιστορία όμως την αποφασίζετε εσείς!

Μήπως να ανησυχώ που η πρώτη επιλογή που έκανα έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα;

Μια πολύ έξυπνη και διαδραστική διαφήμιση από το tipp-ex. Απολαύστε κάνοντας κλικ στην εικόνα ή εδώ

ispace - Το κινητό που πήγε εκεί που δεν τόλμησε να πάει κανένα άλλο

Ή τελικά δεν είναι πλέον τόσο δύσκολο να στείλεις κάτι (σχεδόν) στο διάστημα. Εντυπωσιακό το τι μπορεί να κάνει κανείς στις μέρες μας με υπάρχουσα και αρκετά διαδεδομένη τεχνολογία....


Homemade Spacecraft from Luke Geissbuhler on Vimeo.

Uncharted 2 glitch

Καθώς χτυπούσα με την riot ασπίδα μου τους κακούς τύπους, ξαφνικά έφαγα μια αδέσποτη μπουνιά και κατά κάποιο τρόπο γλίστρησα μέσα στο έδαφος, προκαλώντας το παραπάνω glitch. Δεν μπόρεσα να ξανά ανεβώ. Ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει ήταν να πέσω στο κενό........